17.4.08

ANTE ΓΕΙΑ

Ήρθε η ώρα μετά από τόσα χρόνια, αυτό το διαδικτυακό αγόρι, ο greg Καπογιώργης, να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο ιστόχωρο, και να βαδίσει σε τόπο "αναψύξεως", χωρίς καϋμούς.



Καλά ήταν και εύχομαι να γίνουν καλύτερα! Aν αναστηθώ και επιστρέψω θα κάνω "άλλα κόλπα"!

Πάντως πιο πολύ θα μου λείψουν τα κορίτσια...

Δίποδα! "Keep going" που έλεγε και η συντρόφισσα του Γιώργου :-D

28.3.08

Παπαγαλίες

Και θέλει η "εταιρεία" να μας πείσει δια στόματος του Μάκη του εμποράκου, ότι το μοναδικό ελικόπτερο που στείλαμε "στον πόλεμο" την βραδυά των Ιμίων, είχε πλήρωμα όλη την "αφρόκρεμα" του στρατού. Έναν βαριά καρδιοπαθή τριαντάρη (μέ πολλά!!!! εμφράγματα) και έναν που ζαλιζότανε ο φουκαράς έχοντας προφανώς πετάξει μόνον στον simulator...

Ερευνάται η περίπτωση να είχαν και αιμορροΐδες!


SAVE THE PARROTS!
video

27.3.08

Αντιπρόταση μερικής αποδοχής του Αμερικάνικου εμπαιγμού

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΣΚΟΠΙΑ)


Έτσι Ναί!

Αλλιώς...

25.3.08

Γιατί γιορτάζουμε σήμερα; (ειδικά...)

ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ

του μαθητή ΣΤ', Καπογιώργη


Σαν σήμερα 25η Μαρτίου, του Ευαγγελισμού, γιορτάζουν οι Έλληνες την απελευθέρωσή από τους Τουρκαλάδες μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς. Γιορτάζουν τις νίκες εναντίον των βαρβάρων καθώς και εναντίον των τουρκ-Αλβαναραίων συμμάχων τους.

Οι σπίθες της ελληνικότητας που άναβαν κατά την διάρκεια της δουλείας τη φωτιά της επανάστασης, δεν έσβησαν ούτε μια στιγμή. Ήταν η πίστη και ο διαφορετικός πολιτισμός που τις κράτησαν αναμμένες. Γκιαούρηδες (άπιστους) και Γραικούς (Έλληνες) τους αποκαλούσαν πάντοτε (και συνεχίζουν) οι βάρβαροι δυνάστες! Γι' αυτό και αισθάνονται "μια μαγκιά" απέναντι στους δυτικούς που ανακάλυψαν την εθνικότητά τους πολύ πρόσφατα... κι' επειδή δεν τους ταιριάζει, θέλουν να την ξεχάσουν.

Διάλεξαν οι Έλληνες τη συγκεκριμμένη μέρα της αναγέννησης της φύσης και της σύλληψης του Θεού τους, για να τονίσουν πόσο σημαντική είναι γι' αυτούς η πατρίδα τους.

Κι' όταν ξαναπελευθερωθούν, πάλι την 25η Μαρτίου θα ορίσουν σαν επέτειο της γιορτής τους.

24.3.08

Δημοψηφίσματα

Οι ΣΥΡΙΖΑιοι προφανώς λαϊκίζοντας ζήτησαν δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό. Ο Γιωργάκης έσπευσε να συμφωνήσει. Τώρα ζητάνε από τον πρόεδρο να μην υπογράψει το νομοσχέδιο, για να δώσει την ευκαιρία στον λαό να αποφασίσει.

Καλώ λοιπόν τον Αλέκο, τον Αλέξη ή τον Γιώργο να βγούν και να διατυπώσουν ένα ερώτημα, που να μπορεί να απαντηθεί από τον λαό στο δημοψήφισμα. Προσπάθησα και μου βγαίνει ένα ερωτηματολόγιο πολλαπλών επιλογών, που για να απαντηθεί θα θέλει τουλάχιστον ένα δίωρο στο παραβάν. Αρκεί να σκεφτείς οτι προβλέπονται 75 υπουργικά διατάγματα για να υλοποιηθεί ο νόμος.

Επειδή ξέρουν οτι είναι αδύνατον να γίνει το δημοψήφισμα, το ζητάνε! Ενώ υπάρχουν ένα σωρό άλλα θέματα που μπορούν να απαντηθούν με ένα 'Ναι' ή ένα 'Οχι'. Για παράδειγμα το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, ή της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ή των σχέσων εκκλησίας κράτους κλπ. Αυτά μπορούν να απαντηθούν και γι' αυτό δεν ζητάνε σχετικά δημοψηφίσματα.

Προτείνω λοιπόν με την σειρά μου κάτι εφικτότερο. ΚΑΤ' ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ.

Υ.Γ. Προτείνω ως εναλλακτική λύση κατ' άρθρο απεργία, πορεία και τα αντίστοιχα επεισόδια.

16.3.08

Για να δούμε...

Ενώ εμείς ασχολούμεθα:
  1. Ως ΝΔ με το νέο βιβλίο του Πολύδωρα που δεν αγιογραφεί ως είθισται τον -ελλείψει άλλου- καταλληλότερο πρωθυπουργό
  2. Ως ΠΑΣΟΚ με το ποιός πρέπει να "περπατάει" μπροστά, ο Γιώργος ή ο Τσίπρας
  3. Ως ΣΥΡΙΖΑ με την ανασφάλεια που δημιουργείται από την πρόθεση ψήφου (ηρεμείστε, δεν συμβαδίζει με την άνοδο της αριστεράς, δεν πρόκειται να διοικήσετε...) και την πιθανότητα συνεργασίας σε επίπεδο ηγεσίας!!! (την ακούσατε την Αλαβάνεια(*) παπαριά;)
  4. Ως ΚΚΕ με τα λογιστικά του κόμματος
  5. Ως ΛΑΟΣ με το DNA του Μ. Αλεξάνδρου και την αγωνία μην πέσει ο Καραμανλής
  6. Ως απλός λαός με τα πυγίδια(**) των "ξεφωνημένων" (δηλαδή αυτών που ξεφώνησαν το κουσούρι τους κατά Χριστόδουλο ή το πρόβλημά τους κατά Ιερώνυμο...), τοιγαρούν(#) για το άν θα παντρευτούν ώστε να χαρεί η μαμά τους, καθώς και με το διαχρονικό "πόσο κάνει ο φραπές",
το Βήμα είπε την μπαλαφάρα της εβδομάδας που όμως σηματοδοτεί την ουσία όλων των πραγμάτων και των εξελίξεων σήμερα!

Πληθαίνουν τα σημάδια μιας επερχόμενης διεθνούς οικονομικής κρίσης. Το δολάριο, το πετρέλαιο, ο χρυσός και η πτώση των αγορών μεταδίδουν πλέον ανησυχητικά σήματα. Εναντι αυτών των δυσμενών προοπτικών η μικρή ελληνική οικονομία είναι απροστάτευτη. Η κυβέρνησή μας μέχρι τώρα ενεργεί ωσάν να μη συμβαίνει τίποτε. Είναι καιρός να αναλάβει πρωτοβουλίες και να θωρακίσει την ελληνική οικονομία πριν είναι αργά.

Αυτή η τελευταία πρόταση που προξενεί το γέλιο, με την προτροπή θωράκισης της Ελληνικής οικονομίας ώστε να αποφύγει αυτή "η ισχυρά" το κράχ από πιθανή διεθνή κατάρευση!!!, στην ουσία υποδεικνύει τον επανακαθορισμό και προετοιμασία της στάσης μας σε διάφορα άλλα θέματα.

Αν λοιπόν η Αμερική περάσει ισχυρή ύφεση (γιατί αν καταρεύσει θα την ακολουθήσουμε όλοι),
  • ποιά θα είναι και πόση σημασία θα έχει στο προσεχές μέλλον η άποψή της αλλά και η παρεχόμενη υποστήριξη εκ' μέρους της του Αλβανικού εθνικισμού και της αναδιανομής των Βαλκανίων;
  • ποιά θα είναι η στάση της απένατι στον νεοθωμανικό ιμπεριαλισμό;
  • τι θα συμβεί αν υποχωρήσει άτακτα απο το Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλα και γενικώτερα έναντι του μετώπου που έχει ανοίξει με τους απανταχού μουσουλμάνους;
  • πώς θα αντιδράσει στην σταδιακή ανεξαρτοποίηση των λατινοαμερικανών;
  • θα εγκαταλειφθεί ο ευρωατλαντισμός και ποιά θα είναι η δική μας θέση στο καινούργιο σχήμα;
  • τι προβλέπεται στο μεσανατολικό αν οι Εβραίοι μείνουν μόνοι τους (και ενώ διαθέτουν πυρηνικά;)
  • τέλος όσον αφορά τα εσωτερικά, πόσο αποτρέπει την πιθανή λαϊκή αφύπνιση και την συσπείρωση η Συριζοπασοκιάδα;
Ίσως ήρθε η ώρα να τα συζητήσουμε όλα αυτά! Η σημερινή κυριακάτικη "Καθημερινή" και η αγωνία που απέπνεε η πρώτη της εμφανώς προπαγανδιστική σελίδα(##), επιτείνει την άποψη.

Θα παραθέσω το μικρό και απ' ότι φαίνεται της τελευταίας στιγμής άρθρο της εφημερίδας της πρεσβείας των ΗΠΑ, ως σημείο έναρξης της κουβέντας που θα ακολουθήσει. Αξίζει πράγματι να δεί κανείς τις αντιφάσεις του.
Εφαρμόσιμες γενναίες λύσεις

Υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση στις μέρες μας. Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με γοργό ρυθμό τα βήματα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ με την αποκαλούμενη αριστερή στροφή. Παραδοσιακώς αριστερή πολιτική σημαίνει μεγαλύτερο κράτος και ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων($). Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στην Ελλάδα αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των πολιτών που με δυσκολία συμπληρώνουν τα προς το ζην. Η διεθνής εμπειρία έχει όμως αποδείξει πως μία χώρα χωρίς κουλτούρα επιχειρηματικότητας($$), ανταγωνιστικότητα και εξορθολογισμένο σύστημα υγείας και ασφάλισης δεν μπορεί να ωφελήσει εκείνους που πραγματικώς υποφέρουν. Οι προτείνοντες την αριστερή στροφή θα πρέπει συνεπώς να εξηγήσουν τι εννοούν και πώς θα βρουν τα χρήματα για όσα προτείνουν. Τουλάχιστον όσοι ενδιαφέρονται να συγκαταλέγονται στα κόμματα εξουσίας και όχι στα διαμαρτυρίας.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει κάποτε όλοι μας να αντιληφθούμε πως τα μεγάλα και άλυτα προβλήματα της Ελλάδας δεν έχουν σχέση με αριστερή ή δεξιά ιδεολογία. Το έγκλημα του Ασωπού, η διάλυση του κράτους, η ανομία των λατομείων, η εκτεταμένη διαφθορά απαιτούν γενναίες εφαρμόσιμες λύσεις, όχι ιδεολογικά μανιφέστα.




(*) "μια γενικότερη συνεργασία σε ηγετικό επίπεδο με το ΠΑΣΟΚ είναι αδύνατη"
(**) κωλαράκια
(#) είπα να χρησιμοποιήσω και κανένα αραχνιασμένο συμπερασματικό σύνδεσμο... :-D
(##)
Επιστροφή της διεθνούς οικονομίας στον Κέινς, Τριαντα χρόνια μετά, οι ΗΠΑ επιλέγουν την κρατική παρέμβαση κόντρα στην κρίση
($) και αυτό για την Καθημερινή είναι προφανώς κάκιστο!!!
($$) Πώς και δεν το σκέφτηκαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι; Τελικά είναι θέμα κουλτούρας η οικονομία... Να μετονομασθεί πάραυτα η ΑΣΟΕ σε ΑΣΚ (ανωτάτη σχολή κουλτουριαρέων)

14.3.08

Μηνύσεις αντί δακρυγόνων

Διαβάζω στο in.gr: "Μηνυτήρια αναφορά των αστυνομικών για τα επεισόδια με τους απεργούς των ΟΤΑ".

Φαίνεται οτι οι απεργοί χρησιμοποίησαν τα σκουπίδια ως όπλο - στην κυριολεξία - και όχι με τον τρόπο που περιγράφει o Greg. Ηρθαν λοιπόν οι απεργοί δια των πράξεών τους να τιμήσουν το συγκεκριμένο post, αλλά και να το συνδέσουν με το προηγούμενο "Γιανναράς και Ζουράρις", που αναφερόταν στην διάσταση κράτους πατρίδας.

Εκαναν οι απεργοί των ΟΤΑ πράξη τον πόλεμο κατά του κράτους (που προτείνει ο Greg) με όπλα τα σκουπίδια (όπως προτείνει ο Greg :-D), αν και αποτελούν και οι ίδιοι μέρος του κράτους. Η αστυνομία όμως είναι προφανώς το ίδιο το κράτος. Αμύνονται δε στην επίθεση κάνοντας χρήση του κρατικού μηχανισμού (μηνύσεις).

Ως εδώ όμως η πλάκα. Επειδή θα γίνουν σχόλια του τύπου "Μα δεν είναι οι αστυνομικοί συνάνθρωποί μας", θέλω να τα προλάβω. Δυστυχώς κατά την άποψή μου δεν είναι! Οταν προασπίζονται τις ξενόδουλες κυβερνήσεις των μίσθαρνων καθαρμάτων, είναι απλά στρατός κατοχής και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Θα μου πείτε οτι οι αστυνομικοί προασπίζονται την ασφάλειά μας. Δυστυχώς δεν το κάνουν και εκεί ακριβώς είναι η ένστασή μου! Θα ακούσουμε πολύ φοβάμαι στις τηλεοράσεις τις ίδιες γελοιότητες που ακούσαμε με την απεργία των δασκάλων πέρισυ.

Η αστυνομία τότε εγκαλείτο γιατί βιαιοπράγησε κατά των δασκάλων. Τώρα κάνει μηνύσεις γιατί της πέταξαν σκουπίδια. Οι δάσκαλοι εγκαλούντο γιατί τόλμησαν να σκεφτούν οτι θα σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό (ο οποίος είναι κάτι σαν το ιερό της εκκλησίας). Στα παράθυρα φτάνουμε να συζητάμε για το ποιός έκανε την αρχή, για το ποιός έδειρε πιό πολύ και για το ποιά από τις τάξεις, δάσκαλοι ή αστυνομικοί ή σκουπιδιάρηδες, είναι πιό κακοπληρωμένη!! Για την κατανόηση (!!) που πρέπει να δείχνουν τα φτωχαδάκια μεταξύ τους! Ο πιό κακοπληρωμένος είναι και πιό συμπαθής, άρα το θέμα δεν είναι η ουσία της αντιπαράθεσης, αλλά η αγάπη και η συμπάθεια (!!!!) που έχει ο καθένας στην κοινή γνώμη. Το φοβερό είναι οτι οι πολίτες κατανοούν όλες τις πλευρές. Οι μπάτσοι πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι. Οι δάσκαλοι πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι. Οι σκουπιδιάρηδες πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι.. Προπαντός όλοι πρέπει να είναι περήφανοι!

Οι γνωστοί-άγνωστοι, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι γνωστοί ούτε γιατί είναι άγνωστοι, εγκαλούνται γιατί προβαίνουν σε καταστροφές. Με κοινή φωνή τα τηλεπαράθυρα καταδικάζουν το φαινόμενο σε απόλυτη σύμπραξη με λαό, μπάτσους, δασκάλους, καθηγητές, μαθητές, γονείς, εκκλησία, OTA και ότι άλλο βάζει ο νούς σας. Οι γνωστοί-άγνωστοι δεν έχουν φωνή στα παράθυρα οπότε μας γράφουν όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνη και συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους σε κάθε ευκαιρία.

Αν τυχόν κάποιος τολμήσει να πεί οτι φταίει η αστυνομία, αμέσως ακούμε τις γνωστές μαλακίες για το μισθολογικό, το πεσμένο ηθικό, τις δημοκρατικές ευαισθησίες της αστυνομίας (!!), την έλλειψη πολιτικής βούλησης, το άσυλο, τη χούντα (??), την τουρκοκρατία (??!!), τους αμερικάνους (...).

Αν οι αστυνομικοί κάνουν την δουλειά τους με 'υπερβάλλοντα' ζήλο, δηλαδή αν πλακώσουν στο ξύλο κάποιον που τους πετροβολάει, ή που τους πετάει σκουπίδια, ή που απλά φοβήθηκαν μην τους πετροβολήσει (ο φόβος προκαλεί εκνευρισμό ειδικά αν είσαι ανεκπαίδευτος), τότε μόνο αρχίζουμε να συζητάμε για το ποιόν της αστυνομίας. Αποδεχόμαστε όμως να κατεβαίνει ο μπάτσος στις διαδηλώσεις πάνοπλος, απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές. Τώρα βέβαια αντί για ξύλο το ρίξανε στις μηνύσεις.

Το θέμα όμως είναι άλλο. Η αστυνομία κάνει την δουλειά της, ναί ή όχι; Κοινή νομίζω πεποίθηση είναι οτι δεν την κάνει. Οχι μόνο γιατί δεν επαρκεί αλλά γιατί δεν γουστάρει. Κάθε μέρα βλέπουμε παρανομίες να γίνονται μπροστά σε αδιάφορους αστυνομικούς. Γιατί είναι αδιάφοροι; Γιατί δεν έχουν εντολή! Κάθε φορά που κάτι γίνεται θέλουν ειδική εντολή για να τιμήσουν τον όρκο τους. Οι επίορκοι!! Η πρωτοβουλία με βάση την κοινή λογική, για το κοινό καλό, είναι παράλογη για τους μπάτσους. Εχουμε φτάσει να θεωρούμε επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας κάθε υπόθεση στην οποία πράττει τα αυτονόητα.

Οταν παίρνουν την εντολή θεωρούν οτι κακώς την παίρνουν γιατί δεν είναι καλοπληρωμένοι! Και τότε ξεσπάνε όπου τους παίρνει. Δηλαδή συμπεριφέρονται σαν μπάτσοι. Από πού κι' ως πού λοιπόν ο διαδηλωτής είναι αδελφός με τον αστυφύλακα που βρίσκει μπροστα του στις διαδηλώσεις; Θα ήταν αδελφός αν ο αστυφύλακας έκανε την δουλειά του. Αλλά δεν την κάνει. Δεν είναι υπηρέτης της κοινωνίας όπως οφείλει.

Κάνει την δουλειά του μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Όταν πρέπει να γίνει ασπίδα σε συγκεκριμένα συμφέροντα. Για τον διαδηλωτή όμως αυτά τα συμφέροντα είναι εχθρικά, γι' αυτό διαδηλώνει. Οπότε ο αστυνομικός εκείνη τη στγμή είναι εχθρός, ενώ δεν έχει κάνει τίποτα για να τον βλέπεις σαν αδελφό. Αυτό λέει η κοινή λογική. Οπότε δεν βλέπω που είναι το κακό να συγκρούονται οι διαδηλωτές με την αστυνομία. Υγιέστατη συμπεριφορά είναι και θα ήταν υγιέστερη, αν δεν λέγαμε όλες αυτές τις μαλακίες που ακολουθούν. Αν μάλλιστα οι μπάτσοι μαζεύουν μετά τα σκουπίδια που τους πετάμε είναι υγιέσταστη. Θα ήταν δε επίσης υγιέστατη αν χυνόταν και λίγο αίμα για να ξεχωρίζουν οι διαδηλώσεις από τις δεξιώσεις.

Οταν οι μπάτσοι φτάσουν να αξίζουν της εκτίμησής μας, τότε τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά. Η εκτίμηση και ο σεβασμός όμως κερδίζονται, δεν αποδίδονται τσάμπα σε κανένα. Το ίδιο ισχύει βέβαια για για τους διαδηλωτές.

Προς το παρόν ας αξιοποιήσουμε και εμείς τα σκουπίδια με τον σωστό τρόπο. Δεν πρόκειται για εμφύλιο πόλεμο, αλλά για πόλεμο κανονικό.

13.3.08

Πάλης ξεκίνημα! Η λύση!

Κοίταξα την κατασκότεινη Αθήνα. Οι σωροί των σκουπιδιών ορθώνονταν μέσα στη νύχτα σαν ...σωροί σκουπιδιών. Ανάσανα την βρώμα και την κράτησα μέσα μου. Αναλογίστηκα την περηφάνεια που θα αισθάνονται όσοι εγκατέλειψαν τις βουκολικές γενέτειρές τους για να ζήσουν οι ίδιοι σαν πρόβατα στο "κέντρο των εξελίξεων".

Και τότε ξεπρόβαλε η λύση. Κατάλαβα ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης στους δυνάστες μας. Να τους χαρίσουμε αυτό που παράγουμε σε αφθονία.

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Γιατί αφήνουμε τα σκουπίδια έξω από τις πόρτες μας; Για τους νταβατζήδες δεν δουλεύουμε σαν σκλάβοι; Ας τους τα χαρίσουμε! Ας ασχοληθούν αυτοί.

Μας έκλεβε το κράτος και οι τράπεζες τα αποθεματικά μας τόσα χρόνια;

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ,
ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ,
ΤΙΣ ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ
ΘΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ!


Άλλωστε - περιέργως πώς - εκεί είναι και άδειοι οι κάδοι...

Οι μπατσοι αντί να αποτρέπουν το έγκλημα, ασχολούνται με την προστασία των VIP και την βίαιη επιβολή της άποψης των δυναστών μας - όταν φυσικά δεν ασχολούνται με το νταβατζιλίκι και το "εμπόριο";

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ
ΘΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ!


Άλλωστε - περιέργως πώς - εκεί είναι και άδειοι οι κάδοι...

Δεν είναι λοιπόν δύσκολο! Μπορούμε να αντιδράσουμε όλοι, άμεσα, νόμιμα, ήσυχα κι' ειρηνικά, ενώ ταυτόχρονα τους "πατάμε" στο λαιμό... με ότι παράγουμε στην άχρηστη ζωή μας σε αφθονία! Από τα 6 εκατομύρια κατοίκους του "κέντρου των αποφάσεων", χίλιοι ας ρίξουν τη σακουλίτσα έξω από το σπίτι της αηδούς Πετραλιάς! Άλλοι τόσοι αφού πάνε εκδρομούλα στη Ραφήνα και στο Μαραθώνα, τί τους κοστίζει να πετάξουν το σκουπίδι τους στον κάδο του πρωθυπουργού;

Προσωπικά, από το πρωΐ πετάω τα σκουπίδια που είχα συγκεντρώσει στο μπαλκόνι μου, στον διαρκώς άδειο κάδο μπροστά στο μαγαζί της Φώφης. Στο κτίριο της υπερνομαρχίας Αθηνών.

Συμπαραταχθείτε αδέλφια!

12.3.08

Αδυναμία ελαστικής διαπραγμάτευσης αρχών

Κοινός τόπος ότι βιώνουμε παρακμιακή περίοδο. Η έλλειψη ελπίδας και η ανησυχία για το μέλλον που αποτυπώνεται στις διάφορες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν την διαπίστωση. Πολιτικά, οικονομικά, επιστημονικά πλησιάζουμε κάποιο "νεκρό σημείο" μετά από μια σειρά αισιόδοξων μεταπολεμικών δεκαετιών. Διαψεύσθηκαν τα όνειρα για απελευθέρωση από την εργασία, ταχύτερη μετακίνηση, αντιμετώπιση των «μεγάλων» ασθενειών. Καταστρέφουμε αλόγιστα το περιβάλλον με τον τρόπο ζωής μας. Δεν εποικίσαμε την Σελήνη και τον Άρη, αντίθετα εξαντλήσαμε την φαντασία και την ορμή μας στον «πόλεμο των άστρων» και στους κατασκοπευτικούς δορυφόρους. Οι διεθνείς «ειρηνευτικοί» οργανισμοί που στόχο είχαν την συνύπαρξη των λαών, μετατράπηκαν σε πολιορκητικούς κριούς διάλυσης παραδοσιακών δομών, συνόρων και εθνών και οι αντίστοιχοι οικονομικοί που δημιουργήθηκαν για να ενισχύσουν τους ασθενέστερους, μετεξελίχθηκαν σε τοποτηρητές του απρόσκοπτου εμπορίου και του μεγαλύτερου πλουτισμού των ήδη πλουσίων. Έτσι οι άνθρωποι αφού δεν βοηθούνται να προκόψουν στον τόπο τους, αναγκάζονται κατά εκατοντάδες εκατομμύρια να «μεταναστεύουν» - ουσιαστικά ως πρόσφυγες – για να επιβιώσουν υποταγμένοι στην λογική της αγοράς και της πραγμάτωσης της ουτοπίας των λίγων

Ιστορικά σε αντίστοιχες περιόδους εμφανίζονται δύο τάσεις. Είτε επιστροφή στην ασφάλεια της παράδοσης, αναδίπλωση, προσπάθεια αναβίωσης των συνθηκών του ιστορικού σημείου της ακμής, είτε τομή και αναγόρευση κάποιας «φαντασίωσης» σε νομοτέλεια, προς όφελος της οποίας απαιτείται ολοκληρωτική αμφισβήτηση του παρελθόντος. Στο πλαίσιο αυτό είναι αναπόφευκτη η δημιουργία ομάδων κινούμενων ιδεολογικά στα όρια του γκροτέσκο. Κάποιοι που θα «σουσουδίζουν» την «πρωτοπορία» τους, μεμφόμενοι ως οπισθοδρομικό όποιον δεν αναγνωρίζει την ελιτίστικη «αυθεντία» των ξενότροπων επιλογών τους και κάποιοι που θα γίνονται θύματα προγονολατρείας, θα ονειρεύονται τους «Ελ» και την καταγωγή τους από τους θεούς! Αυτοί που προσπαθούν να ανατρέψουν κάθε σταθερά, στην ανάγκη απόδειξης της ριζοσπαστικότητάς τους η οποία δήθεν θα μας απαλλάξει από τα αδιέξοδα… και εκείνοι που μιμούμενοι τους χριστιανούς του μέσου Βυζαντίου κοντεύουν να πιστέψουν, ότι μια και η "απόλυτη" γνώση ανήκε στον Αδάμ, όσο πιο πίσω πάμε τόσο κοντύτερα στην «αλήθεια» θα βρεθούμε!

Το φαιδρό είναι ότι το γκροτέσκο αυτό δίπολο καθορίζει τις πρόσφατες ιδεολογικές διαμάχες στη χώρα μας. Από την μια αυτοί που προσκυνούν την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Οι αναζητώντες την αναγνώριση κάποιων ανούσιων δικαιωμάτων από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα και όχι την αλλαγή του. Με σημαία την επιδίωξη της ελευθεριακότητας αντί της ελευθερίας και στόχο την άρνηση της ιστορίας και της παράδοσής μας για να δικαιολογηθεί ο ψευδοκοσμοπολιτισμός τους. Είναι εκείνοι οι "αριστεροί" και ταυτόχρονα "φιλελεύθεροι" που επιχειρηματολογούν με όπλα έναν θρησκευτικού τύπου ανθρωπισμό και μια μεσσιανικού χαραχτήρα αντίληψη ότι η παγκοσμιοποιημένη - και όχι διεθνιστική - ανθρωπότητα θα λειτουργήσει δήθεν πιο δημοκρατικά απ’ ότι οι μικρές κοινότητες! Γι' αυτό μισώντας κάθε τι το εθνικό, καθιστούν κεντρική τους επιδίωξη την κατασυκοφάντηση του, ενώ παράλληλα «λατρεύουν» και κυριολεκτικά υμνούν κάθε αντίπαλο εθνικισμό! Δεν είναι βέβαια παράδοξο, το ότι η δυναμική τους φαινομενικά ισχυροποιήθηκε, αφού παρουσιάζονται σαν μια ασαφής ιδεολογική πλατφόρμα "κινημάτων" χωρίς ιδεολογική τοποθέτηση, που απλά συλλέγει "φωνές"! Με πρόσφατο ηγέτη μια τηλεοπτικά δημιουργημένη life-style περσόνα...

Από την άλλη εκείνοι που καταδεικνύουν πλέον φανερά την ακροδεξιά τους προέλευση και επιλογή πορείας, την προγονοπληξία, την εκ του καναπέ προσπάθεια "αναγέννησης" του μεγαλείου της πατρίδας. Με ηγεσία επίσης δημιούργημα της τηλεόρασης! Με πυρήνα αποτελούμενο από νοσταλγούς της "μεγάλης Ελλάδας", ενώ ταυτόχρονα επιδιώκουν μείωση της στρατιωτικής θητείας… Οι αντιφατικοί οπαδοί του "απέλαση τώρα" - με σηκωμένο μάλιστα το δάχτυλο - καθώς απολαμβάνουν το φτηνό ποτό που μόλις τους σέρβιρε η Ρωσίδα γκαρσόνα, με φέτα πορτοκάλι απ’ αυτά που μάζεψε ο Πακιστανός βοηθός αγρότη, στο ποτήρι πού έπλυνε η Αλβανίδα πλύστρα… Οι αυτοαναιρούμενοι προπαγανδιστές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και του χαμηλού μεροκάματου για να αντιμετωπισθεί ο "ανταγωνισμός", αλλά με πρόνοια! Εκείνοι που δεν διαφωνούν με την ιδιωτικοποίηση της κρατικής μηχανής, ενώ ταυτόχρονα αναζητούν περισσότερο κράτος. Οι "Θατσερικοί" με την φωτογραφία του Τσε κρεμασμένη στον τοίχο. Οι "φιλάνθρωποι" καπιταλιστές. Οι λάτρεις της θεοποίησης των νόμων, αντί της αναζήτησης μιας δημιουργικής πειθαρχίας.

Και οι δύο τάσεις καταθέτουν στην πολιτική αρένα μια επί παντός του επιστητού πλην όμως περιπτωσιακή θεώρηση των πραγμάτων, με προφανείς ιδεολογικές αλλά και επί του πρακτέου αντιφάσεις. Τα κόμματα εξουσίας φυσικά εκμεταλλεύονται κατάλληλα την κατάσταση για να χειραγωγήσουν την πολιτική μας ζωή. Εδώ κάνει τη θριαμβευτική της εμφάνιση η ειρωνεία. Κάποιοι συντάσσονται είτε με τον ένα ή τον άλλο πόλο, ανάλογα με το πού θεωρούν ότι θα βρουν περισσότερες ιδεολογικές συγγένειες. Στόχος για τους μεν είναι η προάσπιση των πατριωτικών επιδιώξεων, για τους δε η ενότητα της αριστεράς και για όλους μαζί η "άλωση" των κομμάτων που διαμορφώνουν την πολιτική. Εγκαλούν όλοι αυτοί - με παρρησία μάλιστα - όποιον αρθρώσει καταγγελτικό λόγο που υπερβαίνει την σαλονάτη κατευναστική αντίληψη ή αντιστρατεύεται την συναισθηματικού χαρακτήρα προσέγγισή στην πολιτική... Στην αναζήτηση όμως πολιτικής στέγης ή της όποιας ικανοποίησης ιδεολογημάτων, βοηθούν με την στάση τους αυτούς που
  • μας είπαν ψέματα να μην ανησυχούμε για την πληθυσμιακή αλλοίωση της χώρας μας από την αλόγιστη λαθρομετανάστευση, γιατί έτσι θα λυθεί... το ασφαλιστικό μας πρόβλημα
  • μας διαβεβαίωσαν ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε για τις βλέψεις των Τούρκων στο Αιγαίο, ούτε για το σχέδιο Ανάν επειδή η Ελλάδα είναι "ισχυρή" και ακόμα να μην ανησυχούμε για τα Σκόπια που θα υποκύψουν τελικά στο δίκιο μας…
  • μας κρύβουν τα μειονοτικά προβλήματα ενώ η νομενκλατούρα γνωρίζει ότι θα αναγκασθούμε να αντιμετωπίσουμε σύντομα τους επερχόμενους εθνικισμούς από «φίλους», γείτονες και «κουμπάρους».
  • δεν ζητούν την γνώμη μας ακόμα και για θέματα του μεγέθους του Ευρωσυντάγματος
  • προωθούν την ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας (έστω κι' αν οι ίδιοι διαμαρτύρονται...)
  • μας αναγκάζουν κάθε λίγο και λιγάκι να συρθούμε σε «διάλογο» μ’ εκείνους που μας ληστεύουν θεσμικά, για να «διασώσουμε» ότι μας έκλεψαν οι προηγούμενοι συνομιλητές
  • μας «φλομώνουν» με τηλεοράσεις, παράτες και επαρχιώτικη γκλαμουριά
  • μας προτείνουν μια σταδιακά εντεινόμενη ηθική ελευθεριακότητα, σαν αντίδοτο στην ελευθερία που μας στερούν αδιάκοπα
  • μας έμαθαν να αναζητούμε εφήμερες "αποδράσεις" από τον χώρο που ζούμε και δουλεύουμε, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε την εξομοίωση της ζωής μας μ' αυτήν ενός τροφίμου φυλακών!
  • μας συνήθισαν στην ανάδειξη του ασήμαντου σε πρωτεύοντος.
  • κατάφεραν να μας αντικαταστήσουν με επιτυχία στο καθημερινό λεξιλόγιο - και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο - την έννοια της άμιλλας με τον ανταγωνισμό, την χρηστή διοίκηση με το μανατζεριλίκι, την δημιουργικότητα με την παραγωγικότητα, την δικαιοσύνη με το "δικαίωμα", την παιδεία με την εκπαίδευση, τον νόμο με την καταναλωτική προστασία...
  • ονομάζουν δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό την κάθε μορφής ιδεολογική, συμπεριφορική ή άλλη ιδιορρυθμία με απώτερο στόχο την σταδιακή εξατομίκευση του κοινωνικού όντος.
  • μασκαρεύουν ιδεολογικά ως αυτοδιάθεση το παλαιό "διαίρει και βασίλευε", με αποτέλεσμα ακόμα περισσότερη εξατομίκευση ως την τελική υποταγή των αδυνάτων στους ισχυρούς.
  • αγωνίζονται ώστε η δικαιοσύνη να μην αντιμετωπίζεται από τις δομές της εξουσίας σαν ένα από τα θεμέλια της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής, αλλά σαν κάτι αυτόνομο και έξω από την κοινωνία που χρειάζεται "ανεξάρτητες αρχές" - διορισμένες φυσικά από το εξουσιαστικό κέντρο και κρατικά χρηματοδοτούμενες - για να ισοσταθμισθεί, με άμεσο αποτέλεσμα την καταρράκωση της προστασίας του πολίτη.
  • ενισχύουν την προσπάθεια της παγκόσμιας υπερδύναμης να αντιμετωπίζεται το περιβάλλον σαν ένα αντικείμενο ενασχόλησης κάποιων μη κυβερνητικών οργανώσεων - επίσης κρατικά χρηματοδοτούμενων, άρα και ελεγχόμενων - σαν να μην ζούμε μέσα σ' αυτό, σαν να είναι μία παράμετρος ανάμεσα σε πολλές και όχι η επιβιωτική μας συνισταμένη.
Είναι πολύ δύσκολο - για όλα αυτά - σε κάποιους από εμάς τους υπόλοιπους, να τους αντιμετωπίσουμε με επιείκεια. Δεν μπορούμε και δεν δικαιούμεθα να κάνουμε ελαστική διαπραγμάτευση αρχών(*). Ειδικά όταν με τις εννοιολογικές διαστροφές που επιχειρούνται για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, ενισχύεται ακόμα περισσότερο η αποδεδειγμένα μεγάλη ικανότητα της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, να παρουσιάζεται σαν μοντέρνα, προοδευτική και σοσιαλίζουσα...

Είναι χρέος η σύγκρουση. Προφανώς η μοναχική διαδρομή είναι επώδυνη. Η διατύπωση όμως απόψεων που έχουν προέλθει από κοπιαστική ανάλυση και όχι απλά αγελαία συμπεριφορά, το "ανέρωτο κρασί" μιας συγκεκριμένης στάσης θα έλθει η στιγμή που θα εκτιμηθεί.


(*)Αφιερωμένο σε όσους από το περιβάλλον μου, κατά καιρούς θεωρούν - αδίκως πιστεύω - ότι υπάρχει μια εμπάθεια στα λόγια μου.

11.3.08

Επτανήσιοι ριζοσπάστες


Όσοι χάσαμε το αντίστοιχο σεμινάριο του Άρδην, παίρνουμε το περιοδικό που κυκλοφορεί ήδη από την Παρασκευή με σχετικό αφιέρωμα, βλέπουμε τα βιντεάκια (ευγενική χορηγία του ιστολογίου του Άρδην) και είμαστε έτοιμοι για εξετάσεις!




10.3.08

Γιανναράς και Ζουράρις.

Ο πρώτος εισηγητής της εννοίας του αθηνοκεντρικού "Ελλαδέξ" και ο άλλος του "ψευδοκράτους των Αθηνών". Σοφοί μεν αμφότεροι, ρήτορες απαράμιλλοι, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα λανθάνουν συντασσόμενοι με τον νομάρχη-Ζορό.

Διαχωρίζοντας άθελά τους (αυτοί...) πλην όμως επικίνδυνα την Ελλάδα.

Δεν πρόκειται όμως για διάσταση βορρά-νότου. Ούτε κέντρου-περιφέρειας.

Για πόλεμο κράτους - πατρίδας πρόκειται!

Κοιτάξτε το σας παρακαλώ λίγο πιο καθαρά...

Και μάλιστα για πόλεμο που διεξάγεται σε όλα τα μέτωπα. Πανεπιστήμια, "ανανεωτική αριστερά", φιλελεύθεροι, εφημερίδες, τηλεόραση.

Σαν αντίπαλο δέος προβάλλονται οι Μακεδόνες με τις ρωμαϊκές στολές και τις σάρισες του Καρατζαφέρη. Ή γραφικοί θρησκόληπτοι. Για να απαξιωθεί η αντίσταση.

Μέχρι και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, έχω την αίσθηση ότι στόχο έχει τον ρόλο του πατριωτικού κράτους. Προωθεί τον ρόλο του κράτους-διαχειριστή και ακόμα μεγαλύτερου νταβατζή.

Του κράτους που βολεύει τη λαθρομετανάστευση, τις τράπεζες, την εισφοροκλοπή των νταβατζήδων, την μετατροπή των συμπατριωτών μας σε υποζύγια.

Του κράτους που μας φέρνει σαν δικαιολογία της άθλιας στάσης του απέναντι στον εργαζόμενο, τους λιμενεργάτες των 10.000 ευρώ τον μήνα ή του υπαλλήλου της ΔΕΗ που χάνει για κάθε μέρα απεργίας 180 ευρώπουλα ή της τραπεζοϋπαλλήλου που παίρνει σύνταξη στα 38!

Λες κι' εμείς τους δώσαμε τα λεφτά και τα προνόμια αυτά. Λες κι' εμείς φτιάξαμε τον κρατικό μηχανισμό τακτοποίησης των ημετέρων. Τις επετηρίδες, τα ΑΣΕΠ τους, τα αδιάβλητα κριτήριά τους ...

Γι' αυτό σας λέω. Όσο περίεργο κι' αν φανεί για ακαδημαϊκούς και "ώριμους", κτυπήστε το αντιπατριωτικό (πλέον) κράτος... σκέτα. Όπου το βρείτε! Αν είναι δυνατόν με τρόπο που να μην ξανασηκωθεί στα πόδια του.

Τότε θα έχετε προσφέρει υπηρεσία.

7.3.08

Πήρε αέρα ο κώλος τους!

Συνεχείς δημοσκοπήσεις με τις οποίες μας βομβαρδίζουν οι καναλαρχαίοι, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αυξάνεται – υπό συνεχή ανατοκισμό - με ρυθμό 25,6% μηνιαίως(!), αφού ξεπέρασε μέσα σε πέντε περίπου μήνες το 18%.

Αν λοιπόν τα Μαθηματικά δεν είναι ψευδοεπιστήμη, μόνο τέσσερις μήνες απομένουν για να «πιάσει» το 40% και να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση!

Αλλά και με μηνιαίο ανατοκισμό να «λειτουργεί» ο μηχανισμός, σε ένα χρόνο το πολύ θα πετύχουν τον στόχο.

Άρα τί συνεργασίες και πράσινα άλογα!

Οι άνθρωποι κανονικά πρέπει να αρχίσουν να μοιράζουν τα υπουργεία. Ο χρόνος πιέζει...

Να δώ τον Ρούντυ ή τον Νταβανέλο με φράκο και τί στον κόσμο!

Άσε που με τέτοια αύξηση του συγκεκριμένου κοινού, θα οικονομήσει και η Ρεπούση από την έκδοση και κυκλοφορία του κουρελουργήματός της.

«Έχουν αέρα τα πανιά μας αλλά δεν παίρνουν αέρα τα μυαλά μας» δήλωσε βαθυστόχαστα ο Παπαδημούλης.

Έ τότε, θα πήρε αέρα ο κώλος σας...

Αντιδρά όμως σ’ όλα αυτά και δεν εφησυχάζει η δεξιά!

Μη χαίρεστε και μην καμαρώνετε, είπε μέσες-άκρες ο Ρουσόπουλος απευθυνόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ!

«Και ο Καραμανλής τόσο νέος όσο και Τσίπρας ήταν, όταν εξελέγη πρόεδρος στη ΝΔ»!

Φυσικά αντιλαμβάνονται όλοι (εκτός των Νεοδημοκρατών) την κρυμμένη απαξία για τη σημερινή εξέλιξη του πρωθυπουργού και του κόμματος στα λόγια αυτά!

Η συνάντηση πάντως με τον Σπηλιωτόπουλο την περασμένη Πέμπτη, ίσως να είναι σημάδι ότι το κατάλαβε κι’ ο Καραμανλής...

Ο προβληματισμός και οι αντιδράσεις που αναπτύσσονται στην ΝΔ λόγω της πιθανής μελλοντικής διεμβόλισης - της όχι και τόσο μεγάλης πλέον παράταξης - από τον ΣΥΡΙΖΑ, δικαιώνουν όλους εμάς που αναδεικνύαμε τα τελευταία χρόνια το κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο της παγκοσμιοποιητικής αριστεράς που συλλέγει «φωνές» και του νεοφιλελευθερισμού.

Αλλά πού νομίζεται ότι αποδίδουν την κατάσταση οι νεοδημοκράτες;

«Οι νέοι δεν έχουν τον ηθικό και πολιτικό δεσμό με τους παλαιότερους, που είναι πιο συντηρητικοί» ανησυχούσε κορυφαίος υπουργός.

Ακατανόητο!...

Άλλος κυβερνητικός βουλευτής αναρωτιόταν:

«Πώς να πείσω εγώ μια 18χρονη ή 20χρονη που δεν έχει σχέση με την πολιτική να ψηφίσει τη ΝΔ, παρά το γεγονός ότι η οικογένειά της ανήκει στην δεξιά παράταξη;»

Καλά! Το βιβλίο οδηγιών της συντηρητικής παράταξης, σταματάει στις τριανταπεντάχρονες;

Την κορυφαία πάντως νεοδημοκρατική άποψη εξέφρασε ο Τραγάκης μετά την ανακοίνωση της τελευταίας δημοσκόπησης.

Σε πλήρη διάσταση λόγου και λογικής είπε ότι δικαιώνεται η πολιτική της Κυβέρνησης από την διαφορά των 6 μονάδων που χωρίζει το 29% της ΝΔ από το 23% του ΠΑΣΟΚ!

Πέφτει δηλαδή πιο αργά η ΝΔ απ’ ότι οι οχτροί της.

Γίνεται να μην χαρεί κανείς;


Για το ΠΑΣΟΚ δεν σχολιάζω.
Θα περιμένω να σηκωθεί από κάτω.

Αν σηκωθεί...

6.3.08

O greg και ο Άπτερος χορεύουν (την καραγκούνα) για να γιορτάσουν την "μη πρόσκληση"

Αποφύγαμε τον αγαπημένο μας χορό - το τσάμικο - σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον Τσάμικο εθνικισμό που έχει καταλάβει τo Πάντειο!

5.3.08

Αληθινά ερωτήματα. Ψευδείς καταφάσεις.

  • Είμαστε όλοι πατριώτες;
  • Είμαστε όλοι διαφορετικοί;
  • Είμαστε όλοι ίσοι;

ΟΧΙ ρε κνώδαλα! Δεν είμαστε! Γι' αυτό και ο μισθός σας! Για να μας πείσετε...

4.3.08

Προς λογοκριτές και άλλα τσιράκια της εξουσιαστικής συμμορίας

Αντί οιουδήποτε σχολίου, άλλωστε έχω αποφύγει να συμμετάσχω στη συζήτηση τα 3 τελευταία χρόνια που διεξάγεται, αναλύοντας το αυτονόητο, παραθέτω την ουσία και την αλήθεια του πράγματος, χρησιμοποιώντας τις σημειώσεις του manifesto.digitalrights.gr


[1] Σύνταγμα της Ελλάδας, Άρθρο 5Α
  1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει.
  2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.
[2] European Interoperability Framework for Pan-European eGovernment Services. The EIF is the reference document on interoperability for the IDABC programme. It is the result of an extensive consultation process with the Member States and thus represents the highest ranking module for the implementation of European e-government services.
  • OSS products are, by their nature, publicly available specifications, and the availability of their source code promotes open, democratic debate around the specifications, making them both more robust and interoperable. As such, OSS corresponds to the objectives of this Framework and should be assessed and considered favourably alongside proprietary alternatives.
  • Keep administrative systems independent of proprietary technology.
[3] Σύνταγμα της Ελλάδας, Άρθρο 9Α
Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.
[4] Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων, Άρθρο 8: Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα
  1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τον αφορούν.
  2. Η επεξεργασία αυτών των δεδομένων πρέπει να γίνεται νομίμως, για καθορισμένους σκοπούς και με βάση τη συγκατάθεση του ενδιαφερομένου, ή για άλλους θεμιτούς λόγους που προβλέπονται από τον νόμο. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση στα συλλεγέντα δεδομένα που το αφορούν και να επιτυγχάνει τη διόρθωσή τους
  3. Ο σεβασμός των κανόνων αυτών υπόκειται στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής.

[5] Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων, Άρθρο 13: Ελευθερία της τέχνης και της επιστήμης

Η τέχνη και η επιστημονική έρευνα είναι ελεύθερες. Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι σεβαστή.

[6] Σύμφωνα με τη σχετική σελίδα του Εθνικού Δικτύου Έρευνας και Τεχνολογίας:

Ελεύθερο Λογισμικό / Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα (γνωστό και ως free software ή open source software) είναι το λογισμικό που ο καθένας μπορεί ελεύθερα να χρησιμοποιεί, να διανέμει, να αντιγράφει και να τροποποιεί ανάλογα με τις ανάγκες του, χωρίς να απαιτείται η απόκτηση άδειας.

Είναι ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης και χρήσης λογισμικού, στο οποίο η δυνατότητα αλλαγών ή βελτιώσεων [ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες αυτού που το χρησιμοποιεί] παρέχεται στο χρήστη μέσω της ελεύθερης διάθεσης και του πηγαίου κώδικα του λογισμικού.

Γύρω από αυτή τη λογική δημιουργήθηκε μια τεράστια κοινότητα χρηστών και προγραμματιστών, με βάση το Διαδίκτυο, οι οποίοι συμβάλλουν από κοινού στη συνεχή βελτίωση του λογισμικού, παρέχοντας δωρεάν τις γνώσεις και τη δουλειά τους σε όλους.

Για περισσότερα, μπορείτε να συμβουλευτείτε τις ακόλουθες σελίδες: www.open-source.gr, www.linux.gr, www.ellak.gr.


Από αυτό εδώ το σημείο και για να δείξω ότι η συζήτηση αυτή γίνεται (και γινόταν),
1. για να εκφοβίσει τις μεγάλες μάζες να ασκήσουν την ελεύθερη έκφραση (που οδηγεί αναγκαστικά σε καλύτερες και εμπεριστατωμένες διατυπώσεις απόψεων, καθώς και στο να σου δίνει τη δυνατότητα να μετρήσεις πόσοι συμμερίζονται την άποψή σου κλπ.)
2. επειδή η πλειοψηφία είναι τεχνολογικά άσχετη και μπορούν να το κάνουν

δηλώνω ειλικρινά ότι

άνοιξα πρό μισής ώρας με την βοήθεια τριών φίλων μου από ένα blog στην Αμερική, στην Αγγλία και στην Νορβηγία, στα οποία θα γράφω

ΑΝΩΝΥΜΑ, ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΑ

με το κινητό τηλέφωνο κάποιων άλλων φίλων από την Ισπανία, την Κίνα και την Αυστραλία, στους οποίους θα στέλνω τα κείμενά μου από internet cafe με mail

αν προσπαθήσουν να ελέγξουν αυτό που δεν τους ανήκει! Το internet.


ΥΓ. Να τους "τσούξει" κι' αυτούς λιγάκι η εμπορική παγκοσμιοποίηση...

2.3.08

Γιατί παππού;


Ρώτησα τον παππού μου τον Γληγόρη Καπογιώργη:

  1. Γιατί το αδέσμευτο και απρόσκοπτο εμπόριο της παγκοσμιοποίησης δεν "λύνει" τα προβλήματα με τους γείτονες;
  2. Γιατί η λαθρομετανάστευση δεν "έλυσε" το ασφαλιστικό;
  3. Γιατί οι μετανάστες δεν καταφέρνουν να ενσωματωθούν 15 χρόνια μετά;
  4. Γιατί η Κύπρος λέει ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ;
  5. Γιατί το αμερικανόπληκτο ΕΛΙΑΜΕΠ χαιρετίζει την εκλογή του "κομμουνιστικού" ΑΚΕΛ;
  6. Γιατί η Πάντειος ασχολείται με το Τσάμικο και όχι με το Βορειοηπειρωτικό;
  7. Γιατί οι "ελληναράδες" αυξάνουν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ κατά 25 % το μήνα;
  8. Γιατί ο Τσίπρας χαίρεται που το 18,5% των "ελληναράδων" ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ;
  9. Γιατί ο Ιερώνυμος είναι καλός να συγκυβερνά;
  10. Γιατί η Γιαννάκου καταψηφίστηκε, ενώ ο Βερέμης ξανάγινε πρόεδρος του συμβουλίου παιδείας;
  11. Γιατί δυόμισυ μήνες ασχολείται η Ελλάδα με μια πεολειχία και δυό κλέφτες που τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα;
  12. Γιατί ο Ξηρός απολογήθηκε πριν τον "ράψουν" και όλοι οι άλλοι απολογούνται με 3 μήνες καθυστέρηση γιατί στενοχωριούνται; Τόσο πιο άντρας είναι το παπαδοπαίδι;
  13. Γιατί τους bloggers τους βρίσκουν και τους υποκλοπείς δεν τους βρίσκουν;
  14. Γιατί οι κρατούντες μπορούν και ελέγχουν (όπως ισχυρίζονται) με άνεση το μεγάλο συγκριτικά εσωτερικό της χώρας μας και δηλώνουν αδυναμία να ελέγξουν τα σύνορα της;
  15. Γιατί οι μειονότητες στην Ελλάδα φέρονται σαν πλειοψηφίες;
  16. Γιατί η "ελεύθερη" οικονομία καταργεί τα μονοπώλια και δημιουργεί καρτέλ;
  17. Γιατί το κράτος μισεί το έθνος; (στό 'κλεψα σκατζόχοιρε...)
  18. (τριπλό) Γιατί ντρέπονται να μας πουν ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι κάτι που αφορά τους εττερόφυλους(*) αλλά εισάγεται καθαρά για τους ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ; Είναι τυχαίο που περίμεναν να πεθάνει ο Χριστόδουλος για να το ψηφίσουν; "Ποιά" είναι "αυτή" που βιάζεται τόσο πολύ και δεν μπορεί να περιμένει να "παγώσει" ο μακαρίτης;
  19. Γιατί η Αττική οδός φτιάχτηκε για τον επόμενο αιώνα και "αχρηστεύτηκε" σε τέσσερα χρόνια από το μποτιλιάρισμα;
  20. Γιατί πρέπει να αισθανόμαστε ότι προοδεύουμε οικονομικά και ότι βελτιώνεται η ποιότητα ζωής μας, ενώ για παράδειγμα το σινεμά κόστιζε προ 30-ετίας 10 δραχμές με κατώτερο μισθό στις 10.000 δραχμές, ενώ τώρα κοστίζει 8 ευρώ με κατώτερο μισθό στα 500;
  21. Γιατί οι φίλοι μου αλλάζουν συνέχεια κινητά και δεν έχουν υπολογιστή;
  22. Γιατί η εξάτμιση του αυτοκινήτου μας είναι "από πίσω", ώστε να αναπνέουν οι άλλοι τη βρώμα μας; (**)


Εκείνος με κοίταξε και είπε:
Να πάς να διαβάσεις τα μαθήματά σου!


(*) Ο γράφων (επειδή είστε βιαστικοί μερικοί...) ζει με πολιτικό γάμο! Αστεφάνωτο με έχει! :-D

(**) Στο χαρίζω σε ανταπόδοση της κλοπής μου σκατζόχοιρε, σαν τον απόλυτο συμβολισμό της εγωϊστικής καπιταλιστικής-καταναλωτικής κοινωνίας. Συμβολισμός που εκφράζεται δια του κυρίαρχου τοτέμ της, που είναι φυσικά το "τουτού"...

29.2.08

"κατινίστικες" κωλοτούμπες, αγανάκτηση αθλίων

Έχουμε κουρασθεί όσοι ασχολούμεθα λίγο με τα πολιτικά, να "θαυμάζουμε" την αναντιστοιχία στις δηλώσεις του "επίσημου" Συνασπισμού και τις απόψεις που εκφράζουν οι από κάτω "ημιεπίσημοι".

Είχαν φαγωθεί να λένε από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου, εκδηλώσεων οι Συριζαίοι, ότι είναι υπέρ του σκέτο-Μακεδονία(*) ώσπου ο Αλαβάνος (και ο Τσίπρας) μίλησαν για σύνθετο γεωγραφικό προσδιορισμό τον οποίο πρέσβευαν δήθεν από καταβολής του θέματος.

Έ, όχι ρε παιδιά! Αφήστε τους πολιτικαντισμούς στους Κουλούρηδες, στους Γιακουμάτους και στους Αβραμόπουλους. Τους κάνουν καλύτερα. Εσείς το μόνο που θα πετύχετε, είναι να εξαθλιώσετε ακόμα περισσότερο την σχέση των λαϊκών στρωμάτων, με ότιδήποτε δεν ελέγχεται από το συνεπές ΚΚΕ...

Για αρχή σας δίνω ένα μικρό απόσπασμα από την Αυγή:

Τα Σκόπια είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Εμείς, λοιπόν, της ανανεωτικής Αριστεράς, όπως κι όταν είχε πρωτοδημιουργηθεί το θέμα (αν και ο Συνασπισμός, επί προεδρίας Δαμανάκη, χονδρικά, συντάσσονταν με τις επίσημες κρατικές θέσεις, αλλά άλλαξε), εμείς, λοιπόν, λέμε τα ίδια, τα τοτινά. Δηλαδή:
....
2. Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (προσωρινό ψευδώνυμο FYROM) να λέγονται Μακεδόνες και τη χώρα τους να την ονομάζουν Μακεδονία είναι απολύτως σεβαστό. Αν ορισμένοι θεωρούν ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Μ. Αλεξάνδρου ας εισπράττουν και τα επίχειρα της ανοησίας τους.
[...]
Και η πόλη των Σκοπίων είναι, απλώς, η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.


Έχουμε ακόμα κουρασθεί με το άθλιο ελληνικό(;) παρατηρητήρι του Ελσίνκι (αφού το υπόλοιπο διαλύθηκε, το ελληνικό(;) από ποιόν "τα παίρνει" και παραμένει Παυλόπουλε και ΕΛΙΑΜΕΠ;) το οποίο προσφέρει τόοοσα στην καταστροφή της κοινής λογικής, σε σημείο να καταντάει αξιοπρόσεκτο!

Δείτε για παράδειγμα το κείμενο που έχουν αναρτησει κατά της παρέμβασης Μίκη Θεοδωράκη (στην εκπομπή του Λαζόπουλου) για το Σκοπιανό, που αναλίσκονται (γιατί μου φαίνεται αναμενόμενο;) στην υπεράσπιση των εντεταλμένων της Παντείου για το Τσάμικο ζήτημα(;). Είναι τόσο προφανές ότι ο συγγραφέας έχει θιγεί προσωπικά, που δεν αμφιβάλει και ο πλέον ανυποψίαστος, ότι είναι ένας εκ των ομιλητών-"ερευνητών". (**) Έτσι για να κατανοηθεί ότι είναι ολογάριθμοι, ανακυκλούμενοι, αλλά και αποθρασυμένοι, ειδικά μετά την επανατοποθέτηση του Βερέμη στην προεδρία του Συμβουλίου παιδείας τους. Το Εθνικό δεν το μαγαρίζω δίπλα στον τίτλο του Συμβουλίου. Άλλωστε δεν το χρησιμοποιούν και αυτοί...

Διαβάστε:
[...]
Γράφει λοιπόν ο Μίκης Θεοδωράκης: «Γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί ‘επιστήμονες’ επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ’ ένα βασικό αίτημα της ‘Μεγάλης Αλβανίας’, την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ’ όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.»

Κατ’ αρχή οι πανεπιστημιακοί και οι ερευνητές είναι τόσο «επιστήμονες» σε εισαγωγικά όσο ο Μίκης Θεοδωράκης είναι «μουσικός» και ο Λάκης Λαζόπουλος «ηθοποιός». Η αμφισβήτηση της επιστημονικής ιδιότητας αναγνωρισμένων ερευνητών και πανεπιστημιακών επειδή οι (δήθεν) θέσεις τους δεν αρέσουν όταν γίνεται από κάποιον που ενοχλείται όταν αρνούνται ότι κάνει σάτιρα κάποιοι τους οποίους η σάτιρά του στοχεύει δεν τον τιμά καθόλου και φυσικά δεν αποτελεί σάτιρα.
[...]
Επίσης, μόνο οι πάσης φύσεως μισαλλόδοξοι και ακραίοι αναζητούν πίσω από ένα ενοχλητικό για τις ολοκληρωτικές απόψεις τους έργο αναγνωρισμένων ερευνητών «οργανωμένη προβοκάτσια» των ΗΠΑ ή οποιουδήποτε άλλου, ώστε να προσπαθήσουν να πλήξουν το κύρος των επιστημόνων και να τους διαβάλουν. [...]

Ακολουθούν προοδευτικές, πολυπολιτισμικές και ανοιχτοκοινωνικές ύβρεις...



(*) μ' αρέσει ως σύνθετος προσδιορισμός, το έχω ξαναπεί, ιδιαίτερα αν το προφέρεις με Αμερικάνικη προφορά που φέρνει δυνατά προς... σκατομακεδονία! Καταλαβαίνετε τί θα αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός τους όταν συναντάει τον όποιον Αμερικανό επίσημο, που θα τον προσφωνεί ως skatomacedonian prime minister...

(**) πάω στοίχημα ότι είναι ο μοναδικός - εν μέσω επικούρων - λέκτορας, για να πλειοδοτήσει με στόχο την αναβάθμιση...

27.2.08

Ποιόν να υποστηρίξεις; Τον κουφό ή τον Αφγανό;


Σε χώρο για ΑμεΑ και κωφά άτομα θέλει να «στοιβάξει» και ανήλικους μετανάστες


Αναστάτωση έχει προκληθεί στην Πάτρα μεταξύ των ΑμεΑ, των κωφών ατόμων και των οικογενειών τους μετά την περίεργη εντολή που δόθηκε από το υπουργείο Υγείας προς το Εθνικό Ίδρυμα Κωφών (ΕΙΚ - παράρτημα Πάτρας) για τη φιλοξενία ανήλικων μεταναστών (Κούρδων, Αφγανών κ.ά.) στο οικοτροφείο του ιδρύματος.

Η Ομοσπονδία Κωφών της Ελλάδος με ανακοίνωσή της σημειώνει ότι στον ίδιο χώρο φοιτούν ενενήντα παιδιά, όλα άτομα με αναπηρία και ότι οι χώροι του ΕΙΚ είναι κοινόχρηστοι και επισημαίνει τους κινδύνους που θα προκύψουν για την υγεία των κωφών ατόμων και των ΑμεΑ δεδομένων των στατιστικών του ίδιου του υπουργείου που κάνουν λόγο για μεγάλο ποσοστό σοβαρών και μεταδοτικών νοσημάτων των εν λόγω μεταναστών.

«Μακριά από αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας(*), τα οποία άλλωστε βιώνουμε οι ίδιοι στην καθημερινότητά μας, αλλά απλώς για λόγους υγείας, παιδαγωγικούς κ.λπ., ζητούμε τη ματαίωση μιας τέτοιας απόφασης», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Σε αντίθετη περίπτωση, προστίθεται, είναι ξεκάθαρο ότι την απουσία ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής καλούνται να επωμιστούν με την υποβάθμιση της ποιότητας των συνθηκών ζωής τους τα κωφά άτομα, τα ΑμεΑ και οι οικογένειές τους, μέσω αποσπασματικών λύσεων.

Παραπέμποντας η ομοσπονδία στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Πολιτείας για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων εξασφάλισης της αυτονομίας, της επαγγελματικής ένταξης και της συμμετοχής των ΑμεΑ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, υπενθυμίζει ότι το ΕΙΚ κτίστηκε με χρηματοδότηση της ΕΕ για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των κωφών ατόμων σε εκπαίδευση, κατάρτιση, κοινωνική στήριξη κ.λπ.


Αυτά διαβάσαμε στο ΠΑΡΟΝ της 24-2-08. Άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι το δουλεμπόριο που εξυπηρετεί τους δυνατούς θα το πληρώνουν οι πλέον αδύνατοι!

Έγινε ταυτόχρονα γνωστό, μετά από βόμβα που εξεράγη στο σπίτι του Γιώργου Κουρή, ότι την στιγμή εκείνη (βραδιάτικα δηλαδή...) δούλευαν στο Kouris' residence αλά Μαγγίνα τρείς αλλοδαποί. Σκέψου τί θα συμβαίνει στους μεγαλοεκδότες και στους μεγαλοτραπεζίτες...

Βλέπετε έτσι βολεύεται η άρχουσα τάξη. "Έτσι βατεύει ο Πειραιάς". Από τρείς δούλους και πάνω!

Σε λίγο θα γίνει αντιληπτό και το αυτονόητο, ότι αφού ζούμε σε καπιταλιστικό κόσμο, ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης (**). Πολλά χέρια, μικρότερα μεροκάματα. Λίγο αργότερα θα γίνει αντιλητό, ότι η πίτα έχει όρια και δεν αυξάνει ανάλογα με την αύξηση της προσφοράς ανειδίκευτης εργασίας. Επομένως όσο πιο πολλοί την μοιράζονται, τόσο μικρότερο κομμάτι θα πάρουν.

Και ίσως καταφέρουμε να αντιληφθούμε, ότι τα τεκταινόμενα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ μας αφορούν λίγο πιό άμεσα απ' ότι φανταζόμαστε. Επίσης ότι αν η Ελλάδα είναι μικρή για να απαιτεί πράγματα στη διεθνή σκηνή, είναι και μικρή για να καταφέρει να ταΐσει άπασα την Βαλκανική, την Αφρική και την Ασία.

Εγω φυσικά θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι. Με ποιόν είμαι; Με ποιόν να πάω και ποιόν ν' αφήσω; Με τον κουφό ή με τον Αφγανό;


(*) Φτάσαμε ν' απολογούνται στον ΣΥΡΙΖΑ οι κουφοί. Στον Σύριζα που φυσικά ουδεμία θέση παίρνει στα θέματα αυτά... Ούτε οι κρατικοδίαιτες ΜΚΟ! Τρείς μέρες περίμενα και περίμενα... Για τους "άλλους" δεν τίθεται θέμα. Δεν τους αφορά απλά!

(**) Εκτός από τα ρετιρέ του δημοσίου που ισχύει "ο νόμος του εργάτη"


25.2.08

Αντίσταση κι' Ανάκαμψη

Η κινητήρια δύναμη του φιλελευθερισμού, αλλά και ο ακρογωνιαίος λίθος της συλλογιστικής του είναι «το συμφέρον». Ο εγωκεντρικός όμως άνθρωπος και η νομοτελειακά συμπληρωματική του ιδιότητα του παγκοσμιοποιημένου πολίτη, θα κατέληγε τελικά - λόγω της τάσης του καπιταλιστικού συστήματος να οδηγείται στα άκρα του - να είναι απάνθρωπος και αντικοινωνικός. Άρα αυτοκαταστροφικός. Έτσι χρειάζονται τα καπιταλιστικά συστήματα την εκκλησία που έρχεται να αναλάβει τον ρόλο του ισορροπιστή. Όχι όμως η όποια εκκλησία, αλλά εκείνη που εξατομικεύει πλήρως την συμπεριφορά, κοιτάζοντας μόνο προς την «αιώνια ζωή». Εκείνη που αποφεύγει να τονίσει τη συλλογικότητα «του ποιμνίου» και να κάνει κριτική στους ταγούς του. Εκείνη που δεν προσπαθεί να προστατεύσει το ποιμνίο. Εκείνη δηλαδή που αγνοεί την ουσία του όρου εκκλησία!

Έτσι δεν μας ξενίζει η ξεδιάντροπη (και αντιχριστιανική φυσικά) στάση των εξουσιαστών και των παπαγάλων τους πριν καλά-καλά σαραντίσει ο Χριστόδουλος... Δεν μας φαίνονται περίεργοι οι πανηγυρισμοί της εφημερίδας το ΒΗΜΑ γιατί «το δόγμα της εθναρχούσης Εκκλησίας που κυριάρχησε στα χρόνια του μακαριστού Χριστόδουλου εγκαταλείπεται». Ενώ με την άλλη εθναρχούσα (την Κυπριακή) μια και υποστηρίζει Κασουλίδη ουδέν πρόβλημα. Ούτε η σε 2ο πρόσωπο (!) χαρωπή επιστολή συγχαρητηρίων του πρωθυπουργού προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο μας ξενίζει.

Δεν περιμένουμε ακόμη από κανένα του ανώτερου κλήρου να αντιδράσει την περίοδο αυτή της κοινωνικής οπισθοδρόμησης, στην αντιμετώπιση της οποίας η προσφορά τους για την ενίσχυση του κοινοτικού-πατριωτικού πνεύματος θα ήταν πολύτιμη. Έτσι κι' αλλιώς τον πιο πολύ καιρό "ανάποδα" τους είχαμε συνηθίσει. Ξεκινήσαμε όμως τη χρονιά και θα συνεχίσουμε παρά τις αντιξοότητες, εμπνεόμενοι (θρήσκοι και μή) από την καταληκτική πρόταση - επαναστατική προτροπή του πρωτοχρονιάτικου μηνύματος του Χριστόδουλου:

Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει.

Βέβαια υπάρχει και ένα ποσοστό συμπατριωτών που εμπνέεται από τον Τσίπρα! Αλήθεια τί «φούσκα» κι’ αυτή του Τσίπρα! Μου θυμίζει κατά την διάρκεια του ’99 την μετοχή του Καμπά που ανέβαινε χωρίς καν να φτιάχνει κρασί! Έτσι, με χέρσα αμπέλια και την προσδοκία του κέρδους... Αλλά θυμάμαι κι’ όλους όσους είτε απέφευγαν να πουλήσουν όταν φάνηκε η αλήθεια από φόβο μην χάσουν, είτε επειδή αργότερα δεν μπορούσαν. Εικονική πραγματικότητα! Και ο Τσίπρας – όπως οι σύντροφοί διατείνονται – επιτυγχάνει αυτό ακριβώς. Αλλαγή της εικόνας!

Φυσικά οι εξουσιαστές τρίβουν τα χέρια τους! Γιατί ο νεαρός αντιπροσωπεύει το είδος του ακίνδυνου «αντάρτη», την «ήρεμη συνείδηση» του ανθρώπινου είδους. Είναι γι’ αυτούς μια εικόνα φρεσκάδας που απενοχοποιεί την ανυπαρξία αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, με την ανάδειξη του ασήμαντου σε σημαντικό και την στομφώδη διατύπωση συνθημάτων χωρίς περιεχόμενο. Μια τέτοια αριστερά ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν περίμεναν.

Κι’ έτσι το κοινωνικό ζήτημα ογκώνεται παράλληλα με το εθνικό. Η συντεταγμένη πολιτεία αρνείται να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα με το μάτι στο συμφέρον του πολίτη. Πλαίσιο για την λαθρομετανάστευση δεν είδαμε ακόμα, ενώ κοντεύουμε να κλείσουμε εικοσαετία, το ασφαλιστικό το «λύνουμε» έτσι που να θίγονται μόνο οι ασφαλισμένοι και κανείς άλλος, η υγεία και η παιδεία συνεχίζουν να αποφεύγουν την ολοκληρωτική κατάρρευση για ανεξήγητους λόγους και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέα με τα «κινήματα» του Αλαβάνου αποφαίνονται: «Είμαστε όλοι διαφορετικοί. Είμαστε όλοι ίσοι.»

Αντιλαμβάνεστε το κρυφό ρατσισμό της δήθεν πολιτικά ορθής αυτής φράσης, που αναδεικνύει τον κυνισμό των σύγχρονων πολιτικών εξουσιών; Έ, λοιπόν λεβέντες μου όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι! Ίσοι δεν είναι με το υπάρχον σύστημα! Και η «υπόγεια» εξήγηση των ανισοτήτων με την διαφορετικότητα, αποτελεί την πλέον ανέντιμη στάση της χαβιαροαριστεράς!


Του Γ.Σ.

Αναδημοσίευση από την ρήξη που κυκλοφορεί

23.2.08

Μικρά και ασήμαντα από την μικρή μας Κύπρο


Χρόνια, σκλαβκιές ατέλειωτες
Τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους
Εμείς τζιαμαί.
Ελιές τζιαι τερατσιές
Πάνω στον ρότσον τους.
Κώστας Μόντης

• ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ. Πήραμε άλλο ένα μάθημα. Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί και τώρα αναμένουμε τις φωτιές.
• Σας γράφω αυτές τις λίγες γραμμές, αγαπητοί σύντροφοι, για να σας πω πως ο πόνος είναι πολύ μεγάλος. Σας γράφω για να σας πω πως οι ελπίδες μας για έναν αξιοπρεπή θάνατο έχουν πέσει στον πάτο. Πιο κάτω από τον πάτο βρίσκεται μόνο ο απόπατος, εκεί που πεθαίνουν οι ελεεινοί. Ελεεινοί δεν υπήρξαμε ποτέ.
• Έχουμε κι άλλα προβλήματα. Διάβασα τους ποιητές της ΗΤΤΑΣ για να παρηγορηθώ, μα τίποτα. Προσπάθησα να εμψυχώσω τους νέους μας κι απέτυχα απελπιστικά. Πήγα να θυμώσω, μα δεν μου έβγαινε θυμός. Κάτι έβγαινε, μα δεν ήταν θυμός, νομίζω πως πρέπει να ήταν η ψυχή μου, διότι ταυτοχρόνως έχανα και τον ρυθμό της αναπνοής μου.
• ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ. Τα όνειρά μας για να κρατήσουμε τουλάχιστον την Κυπριακή Δημοκρατία κι απ’ εκεί να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο έχουν γίνει εφιάλτες. Τα όρνεα της ανάπτυξης και του ανθελληνισμού ακονίζουν τα νύχια τους. Οι Τούρκοι, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι και οι άλλοι καλοί μας σύμμαχοι πανηγυρίζουν. Μετά από κάθε ήττα, οι γύπες κατεβαίνουν για το ψαχνό. Σε μας δεν συνέβηκε αυτό. Κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας εδώ και πολύ καιρό, τόσο που τους συνηθίσαμε. Τώρα, ο Θεός να μας φυλάει.
• Προσεύχομαι να μη διαλυθεί ο πόλος αντίστασης που ψήφισε Τάσσο Παπαδόπουλo. Αυτός ο πόλος ενωμένος μπορεί να τους χαλάσει όλα τα σχέδια και ας μην είναι κυβέρνηση. Ακόμη και αν τα κόμματα δεν προστατεύσουν αυτόν τον πόλο και ψηφίσουν έναν από τους δύο ΜΕΙΟΔΟΤΕΣ, δεν χάθηκε ο κόσμος. Η Κύπρος πιθανόν, ο κόσμος όχι. Εμείς θα παραμείνουμε ΕΔΩ, βαθιά ριζωμένοι στις παραδόσεις μας, ελιές και χαρουπιές σφηνωμένες στις πέτρες, που λέει κι ο Μόντης, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αν τυχόν μείνουμε μόνοι, δεν πειράζει, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Θα το πω αυτό και παρακαλώ να μη θεωρηθεί ως εγωισμός. Μετά από τέτοιες ήττες, ελάχιστη αυτοπεποίθηση έχει ο άνθρωπος. Το γράφω για να πάρουμε κουράγιο εμείς οι ελάχιστοι και για να μην ξεχνούν οι πολλοί. Όταν αρχίζαμε αυτόν τον αγώνα, πολιτικό και πολιτιστικό, για να μην περάσει η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, ήμαστε 30 «πελλοί» περιθωριακοί, χωρίς κανένα σύμμαχο. Οι θέσεις μας 25 χρόνια μετά υιοθετήθηκαν από το 76% του κυπριακού λαού. Νιώθω περήφανος γι’ αυτό και δεν σκύβω τώρα στα γεράματά μου το κεφάλι. Μπορεί να μην έχουμε πια, πολλοί απ’ εμάς, άλλα 25 χρόνια, αλλά ξέρω πολλούς άλλους «πελλούς» που είναι τώρα πιτσιρίκια και νέοι και καλύτεροι από εμάς. Ξέρω και κάτι άλλο: Αντέξαμε χειρότερα, 3.000 χρόνια σκλαβιές ατέλειωτες.

ΠΑΠΠΟΥ*

Παππού Γρηγόρη
Μην κοιτάζεις προς τα κάτω
Θα καείς ξανά.
Πόσες φορές;
Άκου που σου λέω.
Κλείσε τα μάτια σου να ξεκουραστείς.
Άσε την Λύση* σε μας.
Ελληνική θα σου την παραδώσουμε
Αλλιώς να μας κάψει ο Θεός.



* Το ποίημα αυτό το έγραψε ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής. Αισιοδοξώ μέσα από την απελπισία μου.
* Λύση λέγεται το κατεχόμενο χωριό του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Βάσος Φτωχόπουλλος
Γιαλούσα, Νομός Αμμοχώστου, Ελλάς.

22.2.08

Επιθετικά (υπερθετικά) ενδοτικοί. Προτάσεις.

Στη περήφανη και αδούλωτη αυτή χώρα διανύσαμε μια πεντηκονταετία εξωτερικής πολιτικής που διακρίθηκε για την ενδοτική επιθετικότητα της. Δηλαδή παριστάνουμε τον τσαμπουκά, αλλά όταν έρθει η ώρα "ν' ανοίξει καμμιά μύτη" ενδίδουμε μετά μεγίστης ευκολίας... Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποδεχθούμε την πραγματικότητα όσον αφορά τον χαραχτήρα μας και απελευθερωμένοι από συμπλέγματα να προχωρήσουμε. Και ποιός καλύτερος τρόπος από το να συνδυάσουμε την επιθετικότητα και τον ενδοτισμό με τρόπο που να μην ενισχύονται οι φοβίες μας, να μην καταστρέφεται η τρυφηλότητα του βίου μας, να μην μας δημιουργούνται προβλήματα και ταυτόχρονα να προσφέρουμε καμιά πρόταση αντί να γκρινιάζουμε διαρκώς και να αλληλοκατηγορούμεθα! Άλλωστε όπως λένε οι Λιακορεπουσαίοι είμαστε όλοι πατριώτες... Εκ γεννετής!

Η διαπραγμάτευση για το όνομα των Σκοπίων μας δίνει μια τέτοια ευκαιρία. Ήδη (από τα σχόλια του προηγούμενου ποστ για το θέμα) άρχισε να αναπτύσσεται η λογική του επιθετικού ενδοτισμού - κολόμβεια ιδέα με μια απλή αντιστροφή του επιθέτου σε ουσιαστικό και αντίστροφα... - που μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα χωρίς να πειραχτούν τα super market και τα casino για τα οποία μοχθήσαμε τόσο πολύ!

Επειδή η αντίληψη αυτή αποκτά την δική της δυναμική, μεταφέρω εδώ (από τα σχόλια) τις προτάσεις των διαχειριστών του Ιστολογίου και περιμένω τις δικές σας!


Πρόταση 1 (υπερθετικά διπλή). (Άπτερος)
Με το πού διολισθήσαμε προς την "σύνθετη" πάμε να μας φορέσουν την "διπλή".

Οταν λέγαμε "σύνθετη" ζητάγαμε προσδιοριστικό του όρου "Μακεδονία". Ο Νιμιτς μας δίνει προσδιοριστικά του όρου "Δημοκρατία". Για την Ντόρα αυτό είναι βάση για διαπραγματευση.

Έπειδή καμαρώνουμε οτι είμαστε η χώρα που γέννησε την δημοκρατία, πρέπει να απαιτήσουμε ένα επιθετικό προσδιορισμό του όρου δημοκρατία στον υπερθετικό βαθμό.

Είναι γνωστός ο υπερθετικός όλων των επιθέτων εις την νεοελληνικήν. Οπότε λέω να προτείνουμε το όνομα "Γαμώ τις δημοκρατίες της Μακεδονίας". Οι άλλοι θα λένε απλά "Μακεδονία" και εμείς θα λέμε απλά "Γαμώ" (την ατυχία μου, την πίστη μου κλπ).


Πρόταση 2. (υπερθετικά αλυτρωτική) (Greg)

Να πάμε επιθετικά... ενδοτικοί στις διαπραγματεύσεις με τους Σκοπιανούς αντιπροτείνοντας το υπερθετικά αλυτρωτικό: Δημοκρατική Δημοκρατία της Μακεδονικής Μακεδονίας Ξακουστής του Αλεξάνδρου η χώρα
μένοντας αμετακίνητοι στην απόφαση μας αυτή και απαιτώντας να το λένε ολόκληρο!

Όποιος Σκοπιανός εκούσια ή ακούσια δεν χρησιμοποιεί ορθά και πλήρως το προτεινόμενο όνομα ΔΗ.ΔΗ.ΜΑ.ΜΑ.Ξ.ΑΛΕ.ΧΩ. θα παίρνει υποχρεωτικά και ανεπιστρεπτί την Ελληνική υπηκοότητα!

16.2.08

Ονοματοδοσία...

Λαϊκή Δημοκρατία ή Δημοκρατική Πολιτεία της Μακεδονίας πρότεινε η Κοντολίζα στην Ντόρα και θα το επαναλάβει και ο Νίμιτς.

Παρά την αντίδραση Καραμανλή, η Ντόρα και οι Σκοπιανοί λένε ότι συζητούσαν το Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Θα προτιμούσα "ΣΥΡΙΖΑ Μακεδονίας" που είναι πιο επικοινωνιακό και σε άνοδο! Αποτελείται επίσης από δύο λέξεις και έχει ελπίδες να διατηρηθεί, γιατί με τρείς είναι αδύνατο! Από άλλη σκοπιά βέβαια της Ντόρας είναι καλό, γιατί έτσι οι γείτονες θα μας θυμίζουν με το όνομά τους έναν από τους νεκροθάφτες του εθνικού μας θέματος. Για να μην τον ξεχάσουμε ποτέ!

Τουλάχιστον αδέλφια θα ειδωθούμε στους δρόμους, μια και απροκάλυπτα (και απ' ότι δείχνουν τα πράγματα χωρίς αντίσταση...) μεθοδεύουν διπλή ονομασία και όχι σύνθετη. Νά γιατί φωνάζαμε ορισμένοι για gorna Macedonja και δεχόμαστε τη χλεύη και την απαξία των πολλών...

Το veto πρέπει τώρα να το διεκδικήσουμε μαχητικά όλοι μας. Και δεν έχουμε και Χριστόδουλο γαμώτο...

15.2.08

Αυτόχειρες

Οι σκέψεις που ακολουθούν προέκυψαν από την λογική σύνδεση δύο άσχετων μεταξύ τους ειδήσεων που απλά συνέπεσαν στον (δικό μου) χρόνο.

Η πρώτη αφορά την απεργία και την πορεία για το ασφαλιστικό σύστημα. Η άλλη αλιεύτηκε τυχαία στο internet και μίλαγε για μερικές εκατοντάδες αυτοκτονίες ετησίως στην Ελλάδα.

Στην συγκεκριμένη απεργία και πορεία δεν μετείχα, αν και η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Περισσότερο από την επιθυμία να μετέχω, βάρυναν τα συναισθήματα απαξίας που μου προκαλούν τα κόμματα που υποστήριξαν την απεργία. Το αυτό ισχύει βέβαια και για τον ελληνικό κομματικό συνδικαλισμό, που δίνει την εντύπωση οτι ο μόνος σκοπός υπάρξεώς του είναι να κάνει τους Πολυζωγόπουλους βουλευτές και τις Ματσούκες ευρωβουλευτές.

Είναι προφανές οτι στην Ελλάδα έχουμε ξεμείνει από ουσιώδη συνδικαλισμό. Υπάρχει βέβαια η ΑΔΕΔΥ που όμως υποστηρίζει συνήθως κεκτημένα που διχάζουν. Δεν ξέρω αν έχει μείνει πραγματικός συνδικαλισμός σε καμμιά μεγάλη φάμπρικα; Αλήθεια έχει μείνει καμμιά μεγάλη φάμπρικα στην Ελλάδα;

Όλα αυτά βέβαια διευκολύνουν την επέλαση των παγκοσμιοποιητών κεντροαριστερών και κεντροδεξιών (της χαβιαροαριστεράς των Συριζαίων συμπεριλαμβανομένης). Μας έμεινε δηλαδή το ΚΚΕ ως το μοναδικό κόμμα αρχών, στο κοινοβούλιο, που όμως έχει πιάσει μάκα (μπορείς να πεις και γάνα), από τα χρόνια, ενώ ακόμη αναζητεί τα αίτια της κατάρρευσης του υπαρκτού.

Δεν απέχουμε αισθητά από το να ζούμε σε καθεστώς δικτατορίας και ξένης κατοχής με κοινοβουλευτικό προσωπείο. Όλες οι λειτουργίες της δημοκρατίας - της απεργίας συμπεριλαμβανομένης - ελέγχονται από τα ίδια κέντρα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ακόμη και οι 'τρομοκράτες' μας είναι γιαλατζί. Μιλάμε για τρομοκρατία χαμηλού κόστους. Oι αμερικάνοι το κάνουν θέμα για λόγους γοήτρου και τακτικής. Στην πραγματικότητα δεν φοβάται κανείς.

Η μόνη τρομοκρατία σήμερα είναι η ισλαμική τρομοκρατία. Οι ισλαμιστές αυτοκτονούν πιστεύοντας οτι κερδίζουν πιλάφια και ουρί, αλλά έχουν αποτέλεσμα. Οι αμερικάνοι κινδυνεύουν να χάσουν τον πόλεμο στο Ιρακ, εξ' αιτίας των τρομοκρατών. Όπως έχασαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Εκεί βέβαια δεν είχαμε τρομοκράτες, είχαμε αντάρτικο. Σήμερα όμως και το αντάρτικο "τρομοκρατία" αποκαλείται, εκτός αν το χρηματοδοτεί η δύση οπότε αποκαλείται "απελευθερωτικό κίνημα".

Οι Ελληνες δεν είναι ισλαμιστές. Πολεμάνε, σκοτώνονται στη μάχη, αλλά δεν αυτοκτονούν. Οπότε δεν έχουμε τρομοκρατία ισλαμικού τύπου, ούτε καν εισαγόμενη αφού κρατάμε ένα minimum καλών σχέσεων με τους Άραβες.

Εδώ κολλάει η άλλη είδηση. Οι εκατοντάδες που αυτοκτονούν κάθε χρόνο αυτοκτονούν από απελπισία και κατάθλιψη. Οχι από αγανάκτηση. Οσο όμως αυξάνεται ο αριθμός των απελπισμένων και των αγανακτισμένων, μπορεί σε κάποιον από τους αυτοκτονούντες να συμπέσουν οι δύο ιδιότητες. Οπότε μπορεί να σκεφτεί να πεθάνει θεαματικά. Άλλωστε είναι πιό εύκολο να πατήσει κάποιος το κουμπί αντί να πέσει από το μπαλκόνι.

Βρές τον Μάκη!

Γι' αυτό αυτή η χώρα όσες προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις και να κάνει θα επιβιώνει. Έτσι αποδεικνύει και την πολιτισμική συνέχεια της. Διότι αυτοσαρκάζεται!

Πήγαινε λοιπόν στο google.gr

ΓΡΑΨΕ : Βρές τον Μάκη

ΠΑΤΑ : Aισθάνομαι τυχερός

Και άφησε το χαμόγελο ν' ανθίσει.

14.2.08

Κυβερνητική ασυνεννοησία στο ασφαλιστικό!

Μιας και αύριο θα γίνει προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το ασφαλιστικό, θα ήθελα έστω και την τελευταία στιγμή να "δώσω στεγνά" στην προεδράρα της κυβέρνησης τον ΥΠΕΣ κ. Παυλόπουλο!

Δεν έχει ενημερώσει κ. Πρωθυπουργέ ο ωραιοπαθής Πάκης την "εργατική" υφυπουργό απασχόλησης κ. Φάνη Πάλλη - Πετραλιά, ότι το δουλεμπόριο και η λαθρομετανάστευση έχουν ήδη σώσει το ασφαλιστικό και ξεσηκώνει με τα νομοσχέδιά της τον κόσμο άδικα!

Τέτοια κάνουν και ανεβαίνει το κόκκινο σπέρμα στο 11,5 % .

Καταγγέλω επίσης για ύποπτη συμπεριφορά την συν-τρόφισα Δαμανάκη, η οποία θεωρεί (όπως δήλωσε στη Βουλή) ότι το πρόβλημα του ασφαλιστικού είναι οι δαπάνες νοσηλείας που αυξήθηκαν περιέργως κατά 40% τα τελευταία χρόνια... Ευτυχώς που δεν παρέχουμε επιπλέον τσάμπα περίθαλψη στην ευρύτερη Βαλκανική, ενώ ταυτόχρονα χαρίζουμε τις εισφορές στους δουλέμπορους όπως θα έκανε ένα κράτος οπερέτα!

Τιμούμε τη λαϊκή βούληση...

12.2.08

Νέο αλλά λίγο ... μπαγιάτικο!

Με Τσίπρα στις ταβέρνες και Δούρου στις Κυκλάδες με κάνανε τα γδούρτια να ορέγομαι μουλάδες! (Συρτός)

Και φυσικά χωρίς "θεσμικούς" επιστήμονες δεν έχει εγκυρότητα το καλαμπαλίκι...

Κύπρος. Η πέτρα του Ρωμιού. (συνέχεια )

(προηγούμενο)


Τάξη και Χάος: ένας Κύπριος Γκορμπατσόφ; *

Στο σημείο αυτό θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε αν και υπό ποίες προϋποθέσεις μπορεί να αναπτυχθεί μια «δυναμική Γκορμπατσόφ» σε περίπτωση εκλογής του Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία. Χρησιμοποιούμε τον όρο «δυναμική Γκορμπατσόφ» για να περιγράψουμε μια διαδικασία ταχείας, απότομης αυτοκαταστροφής μιας δομής που μπορεί να είναι κομματική (ΑΚΕΛ, ΚΚΣΕ) ή κρατική (Κυπριακή Δημοκρατία, ΕΣΣΔ), την εξέλιξη ενός φαινομένου που μπορεί να μπει σε χαοτική περιοχή. Τα φαινόμενα αυτά δεν περιορίζονται στην πολιτική – ένα αλλεργικό σοκ, π.χ., μπορεί να προκαλέσει θάνατο, ο οποίος δεν είναι κατά τα άλλα αναπόφευκτος. Είναι βεβαίως προφανές ότι η Κύπρος και η ΕΣΣΔ είναι δύο πολύ διαφορετικές χώρες. Η αναλογία μας όμως δεν αφορά τα γενικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά τη συγκρότηση της κρατικής ταυτότητας, της εξουσίας και της ιδεολογίας που τη νομιμοποιεί, όπως και τη σχέση μιας οντότητας με το κέντρο του διεθνούς συστήματος («διεθνής κοινότης»). Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι είναι αδύνατο μια καταστροφική διαδικασία τέτοιου τύπου να περιοριστεί στην Κύπρο και να μη μεταδοθεί στην αλληλένδετη κρατική δομή της Ελλάδας. Σε περίπτωση που ένα τέτοιο σενάριο καταλυθεί, δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε τις συνέπειές του.

Η κυριότερη βεβαίως διαφορά που υπάρχει μεταξύ Κύπρου και ΕΣΣΔ είναι η δημοκρατία και αυτή είναι η κυριότερη ελπίδα, μαζί με τα αντανακλαστικά που απέδειξε ότι έχει το 2004 ο λαός του ΑΚΕΛ και όσα «αντισώματα» έχει ενεργοποιήσει η εμπειρία του δημοψηφίσματος. Εναντίον μιας χαοτικής, καταστροφικής εξέλιξης δρα το παγκόσμιο ρεύμα ανάδυσης ισχυρών εθνικών ταυτοτήτων, υπέρ του καταστροφικού σεναρίου δρα η ψυχολογική τάση να ακολουθεί ένα είδος «αμπώτιδας» τις «πλημμυρίδες» τύπου 2004.

Για την ανάλυσή μας είναι δευτερεύουσες οι προθέσεις των Υποκειμένων, πρωτεύουσας σημασίας είναι η Θέση στην οποία θα βρεθούν και όχι η Πρόθεσή τους. Ούτε είμαστε μάντεις, για να ξέρουμε τι έχει ο καθένας στο κεφάλι του. Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει είναι να χρησιμοποιήσουμε ένα υπαρκτό, γνωστό αναλυτικό υπόδειγμα, για να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τι δυνάμεις θα ασκηθούν στην αυριανή κορυφή της Δημοκρατίας και πώς μπορεί αυτή να αντιδράσει. Ο σκοπός δεν είναι να κάνουμε μια θεωρητική άσκηση, αλλά να βοηθήσουμε στην αποτροπή, αν είναι δυνατόν, ενός καταστροφικού σεναρίου. Αυτό που μας κάνει να ανησυχούμε είναι κυρίως η εμφάνιση πολλών και εντυπωσιακών δομικών ομοιοτήτων ανάμεσα στον τρόπο που εξελίσσεται ήδη η προεκλογική εκστρατεία Χριστόφια και της δομής επιχειρημάτων που θεμελίωσαν και οδήγησαν διαδοχικά στη διάλυση της ΕΣΣΔ.

1. Απαξίωση του Υποκειμένου

Στην ΕΣΣΔ έγινε μαζική και απότομη τηλεοπτική καμπάνια για τα εγκλήματα του σταλινισμού, η οποία τύλιξε όλη τη χώρα σε μια τεράστια ενοχή, χωρίς να της προσφέρει ένα νέο εννοιολογικό πλαίσιο, στο οποίο να μπορεί να εντάξει τις καινούργιες πληροφορίες. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιμένει κανείς αν ανάψει έναν προβολέα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Θα τους στραβώσει όλους.

Πέραν της ενοχής, η «ιστορική γκλάσνοστ» κατέστρεψε κάθε ιστορικό λόγο δημιουργίας του σοβιετικού καθεστώτος, το οποίο εμφανίστηκε τελικά σαν αυθαίρετο προϊόν εγκληματικής δράσης. Ταυτόχρονα εισήχθη μια α-ιστορική σύγκριση με τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, που καθιστούσε παράλογη την ίδια την ύπαρξη του καθεστώτος.

Το αντίστοιχο, αν και ηπιότερο, φαινόμενο είναι παρ’ ημίν ο «εθνομαζοχισμός» που περιγράψαμε, η θεωρία των «χαμένων ευκαιριών» (εμείς φταίμε για ό,τι μας τυχαίνει), το «φοβικό σύνδρομο» έναντι της Τουρκίας, οι κατηγορίες κατά του ελληνικού «εθνικισμού-σοβινισμού», που εμποδίζει δήθεν τη λύση.1

2. Καταστροφή της εικόνας του «εχθρού» και εξιδανίκευση του «εχθρού»

Ο «ταξικός εχθρός» και ο «ιμπεριαλισμός» εξαφανίζονται. Ο δυτικός κόσμος αρχίζει να αναφέρεται ως «πολιτισμένος κόσμος». Κάθε φορά που ο Γκορμπατσόφ κάνει μια επίσκεψη στο εξωτερικό η σοβιετική τηλεόραση αποθεώνει τη Δύση με τα ρεπορτάζ της. (Η ΕΣΣΔ είχε ασφαλώς προβλήματα. Αλλά ένας ιδιοκτήτης μπακάλικου, που αρχίζει να διαφημίζει στους πελάτες του το απέναντι μαγαζί ως πολύ καλύτερο, θα το κλείσει γρήγορα το δικό του.)

Δεν είναι οι Αγγλο-Aμερικανοί και η Τουρκία εχθρός της Κύπρου. Εχθρός της Κύπρου είναι οι απροσδιόριστοι «ξένοι», ο δικός μας «εθνικισμός-σοβινισμός», ο «αναξιόπιστος και ανειλικρινής Παπαδόπουλος, που δεν θέλει λύση, που έμεινε στον καιρό του Ακρίτα». «Θα πηγαίνω και δύο και τρεις φορές τον χρόνο στο Λονδίνο για να λύσω το Kυπριακό», «Πρέπει να πείσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θέλουμε λύση», λέει τώρα ο Δημήτρης Χριστόφιας.

(Αξίζει να σημειώσουμε ότι η κύρια διαφορά στην «επικοινωνιακή πολιτική» του ΚΚΣΕ και του ΚΚ Κίνας ήταν η εμμονή του τελευταίου στη διατήρηση, πάντα, στον πυρήνα της προπαγάνδας του καθεστώτος, της εικόνας του «εχθρού», των «δυτικών αποικιοκρατών».)

3. Εισαγωγή ανύπαρκτων ή διόγκωση υπαρκτών απειλών

Κάθε τρεις μήνες πήγαινε ο Γκορμπατσόφ στο Πολιτικό Γραφείο και τους ρωτούσε, π.χ.: Πόσα λεπτά θέλει ένας πύραυλος από τη Γερμανία για να φτάσει στη Μόσχα; Δέκα, του απαντούσαν. Και τι θα κάνουμε σε δέκα λεπτά; Καμία απάντηση. (Στα Πολιτικά Γραφεία δεν είναι κόσμιο να διακόψεις και να ρωτήσεις: «Πώς θα έρθει ο πύραυλος σε δέκα λεπτά στη Μόσχα, αν είναι να εξαφανιστεί η Αμερική σε μία ώρα;») Παίρνουμε έτσι την εξουσιοδότηση για τη νέα σοβιετική παραχώρηση στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. «Πάμε σε παγκόσμια καταστροφή αν δεν τα βρούμε με την Αμερική», ήταν το βασικό επιχείρημα.

Το αντίστοιχο «σημιτικό επιχείρημα» στα Ίμια, με τον Οτσαλάν κτλ., ήταν: «Πόλεμος ή ειρήνη;» Στην Κύπρο το 2004 και τώρα είναι: «Λύση ή διχοτόμηση;» Η «θεωρητική βάση» της αποδοχής κακών λύσεων: «Η διχοτόμηση έχει περάσει το κατώφλι μας, θα γίνουν Ταϊβάν τα κατεχόμενα, θα τα χάσουμε όλα».

4. Εσωτερική διάσπαση αξιών και ταυτοτήτων

Η μεγάλη ιδέα του Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, που έγραψε στο πόνημά του Περεστρόικα, η Nέα Πολιτική Σκέψη, είναι η αντιπαράθεση πανανθρώπινων και ταξικών αξιών. (Βέβαια κακώς πήρε ο Γκορμπατσόφ τα δικαιώματα αυτού του βιβλίου, διότι η ιδέα ανήκει στον Σοβιετικό διαφωνούντα κύριο Σλιάπεντοχ και περιλαμβάνεται στο πέιπερ που ετοίμασε με χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης και υπέβαλε, χωρίς να δημοσιεύσει τότε, στο Kέντρο Σοβιετικών Σπουδών του Μίτσιγκαν Στέιτ Γιουνιβέρσιτι, δύο χρόνια πριν από την κυκλοφορία της Περεστρόικα. Σ’ αυτή τη μελέτη περιέχονται και αναλυτικές δημοσκοπήσεις των αντιδράσεων του σοβιετικού πληθυσμού στο νέο «σύστημα αξιών».)

Διάσπαση της κυβερνώσας κεντροαριστεράς στην Κύπρο. «Φιλειρηνική, συμφιλιωτική αριστερά» εναντίον «Eλλήνων εθνικιστών-σοβινιστών», είναι το κυπριακό ισοδύναμο, το οποίο, όπως είπαμε, χρησιμοποιείται από το 1926 από τους Βρετανούς (διάσπαση των εργατών της Λεμεσού σε «Έλληνες» και σε «κομουνιστές»).

Όπως ήδη υπογραμμίσαμε εξάλλου, η εμπειρική εξέταση της νεοελληνικής ιστορίας έχει δείξει ότι συχνά η διάσπαση και η σύγκρουση των ταυτοτήτων και των αξιών που τις συγκροτούν μπορεί να είναι προάγγελος πολύ μεγάλων καταστροφών στον ελληνικό χώρο, για κάποιον λόγο που επιχειρήσαμε κάπως να διερευνήσουμε, αλλά βασικά δεν γνωρίζουμε καλά και που, λόγω της επανάληψής του, δεν μοιάζει να συνιστά σύμπτωση, αλλά μάλλον αποτέλεσμα μιας συστηματικής «ατέλειας», μιας «αδυναμίας» της δομής.

5. Εμφάνιση νέου, άπειρου και ανασφαλούς πολιτικού προσωπικού

Ο Γκορμπατσόφ ήταν επαρχιώτης, μικρής ηλικίας και εμπειρίας, για τα δεδομένα του Κρεμλίνου, που έπρεπε να αποδείξει γρήγορα ότι αξίζει. Ήταν ο πρώτος Σοβιετικός ηγέτης χωρίς βιωματική εμπειρία της σύγκρουσης με τη Δύση (πόλεμος κτλ.). Όταν βρίσκει δυσκολίες στην αντιμετώπιση προβλημάτων, είτε ανοίγει νέα μέτωπα, των οποίων αγνοεί τη δυναμική, είτε δανείζεται κύρος από τον «εχθρό» (Ρέιγκαν, Θάτσερ, Κολ κτλ.), τις καλές σχέσεις με τη «διεθνή κοινότητα», για να αντιμετωπίσει την εσωκομματική αμφισβήτηση, μειώνοντας ισόποσα το κύρος του κόμματός του στην κοινωνία. Αλλά για να δανειστεί αυτό το κύρος αφενός τους κάνει διαρκώς μεγαλύτερες παραχωρήσεις, αφετέρου εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη δική τους γνώμη για την πολιτική του. Κάθε φορά που διαπιστώνει ότι ένα εξάρτημα του μηχανήματος είναι σκουριασμένο ή χαλασμένο το πετάει! Τελικά, έχοντας ο ίδιος εξασθενίσει το κόμμα του, τη βάση εξουσίας του, ανεξαρτητοποιείται, θεσπίζοντας θέση Προέδρου της ΕΣΣΔ, την οποία καταλαμβάνει.

Στην Κύπρο οι Παπαδόπουλος, Λυσσαρίδης και Κληρίδης είναι οι τελευταίοι που έζησαν τις συγκρούσεις για τη ζωή ή τον θάνατο της Δημοκρατίας. Ο Χριστόφιας είναι πολιτικός μιας καινούργιας γενιάς, που δεν έχει ζήσει την εμπειρία αυτή. Ως «φτωχόπαιδο» και «κομουνιστής» έχει πολύ μεγαλύτερες ανάγκες αναγνώρισης στο νέο κλαμπ, αναπλήρωσης αυτού που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως ανεπάρκειά του. Ως Πρόεδρος θα πρέπει να αποδείξει σύντομα στο εσωτερικό και διεθνώς πώς θα λύσει το Kυπριακό, να αποδείξει ότι καλώς διέσπασε την κεντροαριστερά και διεκδίκησε την Προεδρία. Τις επικίνδυνες αυταπάτες του (στην καλύτερη περίπτωση) για τη διεθνή κοινότητα μας τις έχει πει ήδη. Με διασπασμένο και αλληλομισούμενο το μέχρι πρότινος «στρατόπεδο του “όχι”», πού θα στηριχτεί για να αντισταθεί, αν θελήσει να αντισταθεί. Ήδη επίσης δήλωσε ότι θα παραιτηθεί από το ΑΚΕΛ εκλεγόμενος. Ποιες δυνάμεις θα αντικαταστήσουν τη σημερινή εξάρτησή του από το κόμμα;

6. Στρατηγική ασάφεια

Πίσω από τη δράση του Γκορμπατσόφ δεν υπάρχει σαφές σχέδιο, όπως δεν υπάρχει και σαφής κατανόηση των διακυβευμάτων, των ίδιων των λόγων ύπαρξης του σοβιετικού καθεστώτος. Δυστυχώς όλες οι δηλώσεις Χριστόφια και των επιτελών του για το Σχέδιο Ανάν, τη «διζωνική-δικοινοτική» κτλ. μαρτυρούν στην καλύτερη περίπτωση σύγχυση, στη χειρότερη και πιθανότερη πλήρη υποτίμηση, μη κατανόηση του τι συνιστά κρατική συγκρότηση, μη κατανόηση που επιτρέπει την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν.

7. Βιασύνη και βολονταρισμός

Η βιασύνη είναι απαραίτητη για να γίνει ένα δευτερεύον πρωτεύον και να αποσπαστεί η συγκατάθεση προτού προλάβουν οι παίκτες και η κοινωνία να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει. (Tη βλέπουμε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, π.χ. ασθένεια Παπανδρέου, Ντέιτον, Νέα Υόρκη κτλ.). «Όποιος καθυστερεί τιμωρείται», είπε στον Χόνεκερ ο Γκορμπατσόφ το φθινόπωρο του 1989, λίγο καιρό αργότερα όμως απέδειξε ότι όποιος βιάζεται όχι απλώς σκοντάφτει, αλλά μπορεί και να γκρεμοτσακιστεί. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι, εσωτερικά και διεθνώς, ήταν το μότο του Γκορμπατσόφ.

«Πρέπει να λυθεί επειγόντως το Kυπριακό». Αμέσως μετά μια εκλογή Χριστόφια και ενώ οι δυνάμεις του «όχι» θα παραμένουν «ζαλισμένες» θα επιχειρηθεί μια ταχεία λύση του Kυπριακού.

8. Νομιμοποίηση μέσω του εκλεκτικισμού

Θυμόμαστε τι έλεγε ο Λένιν για τη δημοκρατία και την ελευθερία, δεν θυμόμαστε όμως τι είπε για τον καπιταλισμό (Γκορμπατσόφ). Και αντί για δημοκρατία προσγειωνόμεθα στην ολιγαρχία, από τη δικτατορία του «προλεταριάτου» φτάνουμε στη «δημοκρατία» της μαφίας.

Στην κυπριακή περίπτωση παίρνουμε τον «διεθνισμό» χωρίς την «ουρά» του («προλεταριακός») και καταλήγουμε στη βρετανο-τουρκική Κύπρο της παγκοσμιοποίησης και του κατά Εζεκία «ιμπεριαλισμού».

9. Λάθος διάγνωση απειλής

Ο Γκορμπατσόφ νόμιζε ότι θα τον ανατρέψουν οι «σκληροπυρηνικοί», όπως τον Χρουστσόφ. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη φανταστική απειλή, εισήγαγε τον δούρειο ίππο, τις αξίες ενός εχθρικού προς το δικό του συστήματος, που συνάντησε έναν φιλόδοξο πολιτικό (Γέλτσιν) και τον κατέστρεψαν. Στην Κύπρο (κάνουμε ότι) νομίζουμε ότι είμαστε στη δεκαετία του 1960 και του 1970, ότι αντιμετωπίζουμε τις εξάρσεις του «ελληνικού εθνικισμού» και της ΕΟΚΑ ΒΔ, εναντίον των οποίων κινητοποιούμε την ανάγκη σύντομης λύσης στη βάση της «διζωνικής-δικοινοτικής» και του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα καταστρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μια ανύπαρκτη ΕΟΚΑ ΒΔ.

10. Υποσχέσεις

«Ελευθερία και δολάρια, παγκόσμια ειρήνη». Το εισιτήριο έγραφε Γενεύη - Στοκχόλμη χωρίς επιστροφή. Το αεροπλάνο πήγε στην Μπουρκίνα Φάσο. Για την «παγκόσμια ειρήνη» ανοίξτε την τηλεόραση στις οκτώ. Λύση του Κυπριακού, συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, συμφιλίωση Ελλάδας - Τουρκίας, σύντομη επιστροφή στις χαμένες πατρίδες και ανάκτηση των σπιτιών μας, happy end μετά από τριάντα χρόνια.

11. «Κοινωνικότητα» (Aπό τον Σοβιετικό «Παπαδόπουλο»-Γκρομίκο στον Σεβαρντνάντζε)

Από την αντιπαθητική διπλωματία του διαρκούς «νιετ» (όχι), στη συμπαθή διπλωματία των πολλών «ντα» (ναι). Με την ευγένεια και τους καλούς τρόπους και την αξιοπιστία το ΝΑΤΟ κοντεύει να φτάσει τώρα στα περίχωρα της Μόσχας. Τώρα προτείνονται πολλά τσάγια με τον Γκόρντον Μπράουν για να λυθεί το Kυπριακό. Το σύστημα άμυνας τύπου Παπαδόπουλου είναι εξαίρετο αλλά άκαμπτο, όπως ήταν και το σοβιετικό. Σε τέτοια συστήματα ο «εχθρός», έχοντας αποκλειστεί από παντού τεχνικά, όχι πολιτικά, έχει την τάση να εμφανιστεί τελικά ουρανοκατέβατος στο κέντρο της ίδιας της δομής. («Δεν υπήρχε πιο αντικομουνιστικό μέρος από τον μηχανισμό της Γραμματείας της ΚΕ τη δεκαετία του 1970», εξομολογήθηκε κάποτε στον γράφοντα ένα στέλεχός του.) Όχι τυχαία, γιατί το κυπριακό βιοτικό επίπεδο μοιάζει με το κεντροευρωπαϊκό, είναι ένα υλικό επιχείρημα δηλαδή ότι μας συμφέρει να πηγαίνουμε με τη διεθνή κοινότητα – πόσο μάλλον που ο Χριστόφιας μας εκδίδει ένα αξιοπρεπές «αριστερό» διαβατήριο για να το κάνουμε.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, αλλά δεν έχει νόημα. Δεν γράφουμε την ιστορία της ΕΣΣΔ ή των κομουνιστικών κομμάτων και της περεστρόικα. Η κύρια πάντως ομοιότητα της διαδικασίας έγκειται στην εισαγωγή σε ένα σύστημα, σε μια δομή, αντίθετων προς την ύπαρξή τους στοιχείων, περίπου με τον μηχανισμό των αυτοάνοσων νοσημάτων, όταν οι άμυνες του οργανισμού αρχίζουν να επιτίθενται εναντίον του, τον ξεγελάνε, περνάει τους εχθρούς για φίλους και τους φίλους για εχθρούς. Ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, η ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ καταστράφηκαν με μια τέτοια διαδικασία. Το απαράμιλλο ένστικτο του απαράτσικ που διέθετε ο Γκορμπατσόφ, υπέροχη τακτική σε κενό στρατηγικής, λειτουργώντας για να στερεώσει την προσωπική του εξουσία, δανειζόμενος κύρος εναντίον των επικριτών του από εχθρικές δυνάμεις, τους επέτρεψε να καταστρέψουν και το σύστημα που διοικούσε και τον ίδιο. Ο Γκορμπατσόφ, χωρίς να το καταλαβαίνει, και ακριβώς επειδή δεν το καταλάβαινε, βρήκε την ιδιοσυχνότητα του οικοδομήματος, της δομής, τη συχνότητα δηλαδή στην οποία το πλάτος ταλάντωσης μιας δομής γίνεται άπειρο, και η δομή κατέρρευσε όπως μια γέφυρα που την περνάει ένας ουλαμός πεζικού με το ίδιο βήμα. Η Ρωσία γνώρισε τα επόμενα χρόνια τη μεγαλύτερη καταστροφή από την αυγή της βιομηχανικής εποχής, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένου, με κάθε δυνατό αντικειμενικό δείκτη (οικονομικό, κοινωνικό, τεχνολογικό, ηθικό κτλ.) μετρούμενη. Μόνο για κάθε χρόνο «μετάβασης» (στο πουθενά) έχασε ένα έτος προσδόκιμου ζωής του άρρενα πληθυσμού της. Οι λέξεις «δημοκρατία», «ελευθερία», «Δύση» θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες, μισό ή έναν αιώνα για να μην ακούγονται ως βρισιές από τον μέσο Ρώσο πολίτη και δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει κομουνιστικό κόμμα.

ΣHMEIΩΣH

1. Οι κατηγορίες του «εχθρού» και του «φίλου», του «κυρίαρχου» και του «κυριαρχούμενου», του «εξουσιαστή» και του «εξουσιαζόμενου», δεν αφορούν μόνο την κοινή γνώμη, ή την «τάξη», αλλά και, ακόμα περισσότερο, την «ελίτ», τους ηγέτες. Ιδιαίτερα όταν προέρχονται από μια μικρότερη, από μια πιο «καθυστερημένη», από μια λιγότερο πλούσια οντότητα, που αγωνίζεται να γίνει κάπως υποκείμενο στη σχέση με μια οντότητα πιο δυνατή. Προσωπικά έτυχε να ακούσω τον αρχηγό της μεγάλης απεργίας των αρτεργατών στον μεσοπόλεμο, μιας από τις πρώτες μεγάλες κινητοποιήσεις της ελληνικής εργατικής τάξης, τον Μήτσο Σούλα, μια εκπληκτική φυσιογνωμία εργάτη-διανοούμενου (με μόρφωση πολύ ανώτερη πανεπιστημιακών καθηγητών), να διηγείται πως, όταν μπήκε επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής στο Γραφείο του υπουργού, αρνήθηκε να καθίσουν στις πολυθρόνες και να πιουν ακόμα και καφέ. Όρθιοι και ξερά κάνανε τη διαπραγμάτευση. Mόνο έτσι δεν την έκανε, αντίθετα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ στον Λίβανο.

Ένα πρωί, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Τρότσκι, δραπέτης από τη Σιβηρία, φτάνει στη διεύθυνση που του έδωσαν στο Λονδίνο, στο σπίτι του Λένιν και της Κρούπσκαγια. Ο Λένιν βγάζει τον νεοφερμένο εξόριστο την πρώτη βόλτα, την πρώτη «ξενάγηση» στην πρωτεύουσα του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Γνωρίζει προφανώς την ελκτική δύναμη του παραδείγματος. Να πώς ο Τρότσκι περιγράφει αυτή τη βόλτα: «Δεν θυμούμαι καλά αν το πρωί εκείνο ή τη δεύτερη μέρα έκαμα μαζί με τον Λένιν ένα μεγάλο περίπατο στο Λονδίνο. Μου έδειξε το Ουεστμίνστερ (απ’ έξω) και άλλα σπουδαία χτίρια. Δεν θυμάμαι πώς μου είπε, αλλά είχε στη φράση του μιαν απόχρωση: “Είναι το περίφημο Ουεστμίνστερ τους”. Αυτό το “τους” αναφερότανε φυσικά όχι στους Άγγλους, αλλά στους εχθρούς. Αυτή η απόχρωση, που δεν είχε τονιστεί διόλου, βαθιά οργανική, εκδηλωμένη προπάντων με τον ήχο της φωνής, βρισκότανε πάντα στα λόγια του Λένιν όταν μιλούσε για τις αξίες του πολιτισμού, για τις τελευταίες προόδους, για την εγκατάσταση του Βρετανικού Μουσείου, για τον ειδησεογραφικό πλούτο των “Τάιμς” ή, έπειτα από έτη, για το γερμανικό πυροβολικό ή για τον γαλλικό εναέριο στόλο. “Αυτοί” ξέρουν. “Αυτοί” έχουν. “Αυτοί” έκαμαν. “Αυτοί” κατάφεραν – Μα τι εχθροί!» (Λ. Τρότσκι, Ο Λένιν, εκδόσεις Νέοι Στόχοι, Αθήνα, μετάφραση Π. Πικρού, σελ. 13).

Μία από τις πιο οξυδερκείς παρατηρήσεις του ίδιου σε ένα πολύ μεταγενέστερο έργο του, την Προδομένη Επανάσταση, αφορά το κόμπλεξ που χαρακτήριζε στον μεσοπόλεμο τους Σοβιετικούς διπλωμάτες στις επαφές τους με τους Δυτικούς ομολόγους τους (τεράστιο τέτοιο πρόβλημα υπάρχει και μεταξύ αρκετών, ευτυχώς όχι όλων, Ελλήνων διπλωματών, που υποτιμούν βαθύτατα την εθνική τους καταγωγή!). Πάντως, αν κρίνουμε από την περιγραφή της φιλίας στο Λονδίνο του Εζεκία Παπαϊωάννου και του Γλαύκου Κληρίδη, όπως τουλάχιστον την περιγράφει ο δεύτερος, μάλλον η Κομουνιστική Διεθνής διέπραξε σοβαρότατο σφάλμα αναθέτοντας στο Βρετανικό Κόμμα την καθοδήγηση του κυπριακού, στους επαναστάτες δηλαδή της μητρόπολης την καθοδήγηση των επαναστατών της αποικίας! Πιο χρήσιμο θα ήταν ίσως να δοκιμαστεί το ανάποδο.

Μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια μου έκανε εντύπωση από την ομιλία του στην Αθήνα τον Νοέμβριο 2007: «Νομίσαμε ότι είμαστε πιο πονηροί, ότι θα γελάσουμε εμείς τους Βρετανούς» ή κάτι τέτοιο. Ελπίζω να μην ισχύει αυτό που εγώ κατάλαβα, ότι έθετε τον εαυτό του σε κατώτερη θέση δηλαδή από τους Βρετανούς. Ο αθλητής μπορεί να μην μπορεί να γίνει πρωταθλητής, αλλά αν δεν το πιστέψει κάπως ότι μπορεί να γίνει, έχει χάσει προτού μπει στον αγώνα. Όποιος θέτει προκαταβολικά τον εαυτό του σε υποδεέστερη θέση, λόγω της εθνικής καταγωγής, της ταξικής θέσης, του εισοδήματος, της μόρφωσης ή οποιουδήποτε άλλου λόγου, προγραμματίζει τη δικαιολογία μιας προαναγγελθείσης αποτυχίας και υποταγής, ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, εξηγεί προκαταβολικά, στον εαυτό του καταρχήν, γιατί δεν πρόκειται να δώσει κανέναν αγώνα, γιατί ο αγώνας αυτός, αφού είναι προκαταβολικά χαμένος, δεν έχει νόημα. Έχει, αντίθετα, νόημα η διαπραγμάτευση της συνθηκολόγησης.


*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.