Παπαγαλίες

Και θέλει η "εταιρεία" να μας πείσει δια στόματος του Μάκη του εμποράκου, ότι το μοναδικό ελικόπτερο που στείλαμε "στον πόλεμο" την βραδυά των Ιμίων, είχε πλήρωμα όλη την "αφρόκρεμα" του στρατού. Έναν βαριά καρδιοπαθή τριαντάρη (μέ πολλά!!!! εμφράγματα) και έναν που ζαλιζότανε ο φουκαράς έχοντας προφανώς πετάξει μόνον στον simulator...

Ερευνάται η περίπτωση να είχαν και αιμορροΐδες!

SAVE THE PARROTS!

Κύπρος. Η πέτρα του Ρωμιού. (συνέχεια )

(προηγούμενο)

Τάξη και Χάος: ένας Κύπριος Γκορμπατσόφ; *

Στο σημείο αυτό θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε αν και υπό ποίες προϋποθέσεις μπορεί να αναπτυχθεί μια «δυναμική Γκορμπατσόφ» σε περίπτωση εκλογής του Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία. Χρησιμοποιούμε τον όρο «δυναμική Γκορμπατσόφ» για να περιγράψουμε μια διαδικασία ταχείας, απότομης αυτοκαταστροφής μιας δομής που μπορεί να είναι κομματική (ΑΚΕΛ, ΚΚΣΕ) ή κρατική (Κυπριακή Δημοκρατία, ΕΣΣΔ), την εξέλιξη ενός φαινομένου που μπορεί να μπει σε χαοτική περιοχή. Τα φαινόμενα αυτά δεν περιορίζονται στην πολιτική – ένα αλλεργικό σοκ, π.χ., μπορεί να προκαλέσει θάνατο, ο οποίος δεν είναι κατά τα άλλα αναπόφευκτος. Είναι βεβαίως προφανές ότι η Κύπρος και η ΕΣΣΔ είναι δύο πολύ διαφορετικές χώρες. Η αναλογία μας όμως δεν αφορά τα γενικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά τη συγκρότηση της κρατικής ταυτότητας, της εξουσίας και της ιδεολογίας που τη νομιμοποιεί, όπως και τη σχέση μιας οντότητας με το κέντρο του διεθνούς συστήματος («διεθνής κοινότης»). Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι είναι αδύνατο μια καταστροφική διαδικασία τέτοιου τύπου να περιοριστεί στην Κύπρο και να μη μεταδοθεί στην αλληλένδετη κρατική δομή της Ελλάδας. Σε περίπτωση που ένα τέτοιο σενάριο καταλυθεί, δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε τις συνέπειές του.

Η κυριότερη βεβαίως διαφορά που υπάρχει μεταξύ Κύπρου και ΕΣΣΔ είναι η δημοκρατία και αυτή είναι η κυριότερη ελπίδα, μαζί με τα αντανακλαστικά που απέδειξε ότι έχει το 2004 ο λαός του ΑΚΕΛ και όσα «αντισώματα» έχει ενεργοποιήσει η εμπειρία του δημοψηφίσματος. Εναντίον μιας χαοτικής, καταστροφικής εξέλιξης δρα το παγκόσμιο ρεύμα ανάδυσης ισχυρών εθνικών ταυτοτήτων, υπέρ του καταστροφικού σεναρίου δρα η ψυχολογική τάση να ακολουθεί ένα είδος «αμπώτιδας» τις «πλημμυρίδες» τύπου 2004.

Για την ανάλυσή μας είναι δευτερεύουσες οι προθέσεις των Υποκειμένων, πρωτεύουσας σημασίας είναι η Θέση στην οποία θα βρεθούν και όχι η Πρόθεσή τους. Ούτε είμαστε μάντεις, για να ξέρουμε τι έχει ο καθένας στο κεφάλι του. Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει είναι να χρησιμοποιήσουμε ένα υπαρκτό, γνωστό αναλυτικό υπόδειγμα, για να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τι δυνάμεις θα ασκηθούν στην αυριανή κορυφή της Δημοκρατίας και πώς μπορεί αυτή να αντιδράσει. Ο σκοπός δεν είναι να κάνουμε μια θεωρητική άσκηση, αλλά να βοηθήσουμε στην αποτροπή, αν είναι δυνατόν, ενός καταστροφικού σεναρίου. Αυτό που μας κάνει να ανησυχούμε είναι κυρίως η εμφάνιση πολλών και εντυπωσιακών δομικών ομοιοτήτων ανάμεσα στον τρόπο που εξελίσσεται ήδη η προεκλογική εκστρατεία Χριστόφια και της δομής επιχειρημάτων που θεμελίωσαν και οδήγησαν διαδοχικά στη διάλυση της ΕΣΣΔ.

1. Απαξίωση του Υποκειμένου

Στην ΕΣΣΔ έγινε μαζική και απότομη τηλεοπτική καμπάνια για τα εγκλήματα του σταλινισμού, η οποία τύλιξε όλη τη χώρα σε μια τεράστια ενοχή, χωρίς να της προσφέρει ένα νέο εννοιολογικό πλαίσιο, στο οποίο να μπορεί να εντάξει τις καινούργιες πληροφορίες. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιμένει κανείς αν ανάψει έναν προβολέα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Θα τους στραβώσει όλους.

Πέραν της ενοχής, η «ιστορική γκλάσνοστ» κατέστρεψε κάθε ιστορικό λόγο δημιουργίας του σοβιετικού καθεστώτος, το οποίο εμφανίστηκε τελικά σαν αυθαίρετο προϊόν εγκληματικής δράσης. Ταυτόχρονα εισήχθη μια α-ιστορική σύγκριση με τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, που καθιστούσε παράλογη την ίδια την ύπαρξη του καθεστώτος.

Το αντίστοιχο, αν και ηπιότερο, φαινόμενο είναι παρ’ ημίν ο «εθνομαζοχισμός» που περιγράψαμε, η θεωρία των «χαμένων ευκαιριών» (εμείς φταίμε για ό,τι μας τυχαίνει), το «φοβικό σύνδρομο» έναντι της Τουρκίας, οι κατηγορίες κατά του ελληνικού «εθνικισμού-σοβινισμού», που εμποδίζει δήθεν τη λύση.1

2. Καταστροφή της εικόνας του «εχθρού» και εξιδανίκευση του «εχθρού»

Ο «ταξικός εχθρός» και ο «ιμπεριαλισμός» εξαφανίζονται. Ο δυτικός κόσμος αρχίζει να αναφέρεται ως «πολιτισμένος κόσμος». Κάθε φορά που ο Γκορμπατσόφ κάνει μια επίσκεψη στο εξωτερικό η σοβιετική τηλεόραση αποθεώνει τη Δύση με τα ρεπορτάζ της. (Η ΕΣΣΔ είχε ασφαλώς προβλήματα. Αλλά ένας ιδιοκτήτης μπακάλικου, που αρχίζει να διαφημίζει στους πελάτες του το απέναντι μαγαζί ως πολύ καλύτερο, θα το κλείσει γρήγορα το δικό του.)

Δεν είναι οι Αγγλο-Aμερικανοί και η Τουρκία εχθρός της Κύπρου. Εχθρός της Κύπρου είναι οι απροσδιόριστοι «ξένοι», ο δικός μας «εθνικισμός-σοβινισμός», ο «αναξιόπιστος και ανειλικρινής Παπαδόπουλος, που δεν θέλει λύση, που έμεινε στον καιρό του Ακρίτα». «Θα πηγαίνω και δύο και τρεις φορές τον χρόνο στο Λονδίνο για να λύσω το Kυπριακό», «Πρέπει να πείσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θέλουμε λύση», λέει τώρα ο Δημήτρης Χριστόφιας.

(Αξίζει να σημειώσουμε ότι η κύρια διαφορά στην «επικοινωνιακή πολιτική» του ΚΚΣΕ και του ΚΚ Κίνας ήταν η εμμονή του τελευταίου στη διατήρηση, πάντα, στον πυρήνα της προπαγάνδας του καθεστώτος, της εικόνας του «εχθρού», των «δυτικών αποικιοκρατών».)

3. Εισαγωγή ανύπαρκτων ή διόγκωση υπαρκτών απειλών

Κάθε τρεις μήνες πήγαινε ο Γκορμπατσόφ στο Πολιτικό Γραφείο και τους ρωτούσε, π.χ.: Πόσα λεπτά θέλει ένας πύραυλος από τη Γερμανία για να φτάσει στη Μόσχα; Δέκα, του απαντούσαν. Και τι θα κάνουμε σε δέκα λεπτά; Καμία απάντηση. (Στα Πολιτικά Γραφεία δεν είναι κόσμιο να διακόψεις και να ρωτήσεις: «Πώς θα έρθει ο πύραυλος σε δέκα λεπτά στη Μόσχα, αν είναι να εξαφανιστεί η Αμερική σε μία ώρα;») Παίρνουμε έτσι την εξουσιοδότηση για τη νέα σοβιετική παραχώρηση στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. «Πάμε σε παγκόσμια καταστροφή αν δεν τα βρούμε με την Αμερική», ήταν το βασικό επιχείρημα.

Το αντίστοιχο «σημιτικό επιχείρημα» στα Ίμια, με τον Οτσαλάν κτλ., ήταν: «Πόλεμος ή ειρήνη;» Στην Κύπρο το 2004 και τώρα είναι: «Λύση ή διχοτόμηση;» Η «θεωρητική βάση» της αποδοχής κακών λύσεων: «Η διχοτόμηση έχει περάσει το κατώφλι μας, θα γίνουν Ταϊβάν τα κατεχόμενα, θα τα χάσουμε όλα».

4. Εσωτερική διάσπαση αξιών και ταυτοτήτων

Η μεγάλη ιδέα του Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, που έγραψε στο πόνημά του Περεστρόικα, η Nέα Πολιτική Σκέψη, είναι η αντιπαράθεση πανανθρώπινων και ταξικών αξιών. (Βέβαια κακώς πήρε ο Γκορμπατσόφ τα δικαιώματα αυτού του βιβλίου, διότι η ιδέα ανήκει στον Σοβιετικό διαφωνούντα κύριο Σλιάπεντοχ και περιλαμβάνεται στο πέιπερ που ετοίμασε με χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης και υπέβαλε, χωρίς να δημοσιεύσει τότε, στο Kέντρο Σοβιετικών Σπουδών του Μίτσιγκαν Στέιτ Γιουνιβέρσιτι, δύο χρόνια πριν από την κυκλοφορία της Περεστρόικα. Σ’ αυτή τη μελέτη περιέχονται και αναλυτικές δημοσκοπήσεις των αντιδράσεων του σοβιετικού πληθυσμού στο νέο «σύστημα αξιών».)

Διάσπαση της κυβερνώσας κεντροαριστεράς στην Κύπρο. «Φιλειρηνική, συμφιλιωτική αριστερά» εναντίον «Eλλήνων εθνικιστών-σοβινιστών», είναι το κυπριακό ισοδύναμο, το οποίο, όπως είπαμε, χρησιμοποιείται από το 1926 από τους Βρετανούς (διάσπαση των εργατών της Λεμεσού σε «Έλληνες» και σε «κομουνιστές»).

Όπως ήδη υπογραμμίσαμε εξάλλου, η εμπειρική εξέταση της νεοελληνικής ιστορίας έχει δείξει ότι συχνά η διάσπαση και η σύγκρουση των ταυτοτήτων και των αξιών που τις συγκροτούν μπορεί να είναι προάγγελος πολύ μεγάλων καταστροφών στον ελληνικό χώρο, για κάποιον λόγο που επιχειρήσαμε κάπως να διερευνήσουμε, αλλά βασικά δεν γνωρίζουμε καλά και που, λόγω της επανάληψής του, δεν μοιάζει να συνιστά σύμπτωση, αλλά μάλλον αποτέλεσμα μιας συστηματικής «ατέλειας», μιας «αδυναμίας» της δομής.

5. Εμφάνιση νέου, άπειρου και ανασφαλούς πολιτικού προσωπικού

Ο Γκορμπατσόφ ήταν επαρχιώτης, μικρής ηλικίας και εμπειρίας, για τα δεδομένα του Κρεμλίνου, που έπρεπε να αποδείξει γρήγορα ότι αξίζει. Ήταν ο πρώτος Σοβιετικός ηγέτης χωρίς βιωματική εμπειρία της σύγκρουσης με τη Δύση (πόλεμος κτλ.). Όταν βρίσκει δυσκολίες στην αντιμετώπιση προβλημάτων, είτε ανοίγει νέα μέτωπα, των οποίων αγνοεί τη δυναμική, είτε δανείζεται κύρος από τον «εχθρό» (Ρέιγκαν, Θάτσερ, Κολ κτλ.), τις καλές σχέσεις με τη «διεθνή κοινότητα», για να αντιμετωπίσει την εσωκομματική αμφισβήτηση, μειώνοντας ισόποσα το κύρος του κόμματός του στην κοινωνία. Αλλά για να δανειστεί αυτό το κύρος αφενός τους κάνει διαρκώς μεγαλύτερες παραχωρήσεις, αφετέρου εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη δική τους γνώμη για την πολιτική του. Κάθε φορά που διαπιστώνει ότι ένα εξάρτημα του μηχανήματος είναι σκουριασμένο ή χαλασμένο το πετάει! Τελικά, έχοντας ο ίδιος εξασθενίσει το κόμμα του, τη βάση εξουσίας του, ανεξαρτητοποιείται, θεσπίζοντας θέση Προέδρου της ΕΣΣΔ, την οποία καταλαμβάνει.

Στην Κύπρο οι Παπαδόπουλος, Λυσσαρίδης και Κληρίδης είναι οι τελευταίοι που έζησαν τις συγκρούσεις για τη ζωή ή τον θάνατο της Δημοκρατίας. Ο Χριστόφιας είναι πολιτικός μιας καινούργιας γενιάς, που δεν έχει ζήσει την εμπειρία αυτή. Ως «φτωχόπαιδο» και «κομουνιστής» έχει πολύ μεγαλύτερες ανάγκες αναγνώρισης στο νέο κλαμπ, αναπλήρωσης αυτού που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως ανεπάρκειά του. Ως Πρόεδρος θα πρέπει να αποδείξει σύντομα στο εσωτερικό και διεθνώς πώς θα λύσει το Kυπριακό, να αποδείξει ότι καλώς διέσπασε την κεντροαριστερά και διεκδίκησε την Προεδρία. Τις επικίνδυνες αυταπάτες του (στην καλύτερη περίπτωση) για τη διεθνή κοινότητα μας τις έχει πει ήδη. Με διασπασμένο και αλληλομισούμενο το μέχρι πρότινος «στρατόπεδο του “όχι”», πού θα στηριχτεί για να αντισταθεί, αν θελήσει να αντισταθεί. Ήδη επίσης δήλωσε ότι θα παραιτηθεί από το ΑΚΕΛ εκλεγόμενος. Ποιες δυνάμεις θα αντικαταστήσουν τη σημερινή εξάρτησή του από το κόμμα;

6. Στρατηγική ασάφεια

Πίσω από τη δράση του Γκορμπατσόφ δεν υπάρχει σαφές σχέδιο, όπως δεν υπάρχει και σαφής κατανόηση των διακυβευμάτων, των ίδιων των λόγων ύπαρξης του σοβιετικού καθεστώτος. Δυστυχώς όλες οι δηλώσεις Χριστόφια και των επιτελών του για το Σχέδιο Ανάν, τη «διζωνική-δικοινοτική» κτλ. μαρτυρούν στην καλύτερη περίπτωση σύγχυση, στη χειρότερη και πιθανότερη πλήρη υποτίμηση, μη κατανόηση του τι συνιστά κρατική συγκρότηση, μη κατανόηση που επιτρέπει την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν.

7. Βιασύνη και βολονταρισμός

Η βιασύνη είναι απαραίτητη για να γίνει ένα δευτερεύον πρωτεύον και να αποσπαστεί η συγκατάθεση προτού προλάβουν οι παίκτες και η κοινωνία να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει. (Tη βλέπουμε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, π.χ. ασθένεια Παπανδρέου, Ντέιτον, Νέα Υόρκη κτλ.). «Όποιος καθυστερεί τιμωρείται», είπε στον Χόνεκερ ο Γκορμπατσόφ το φθινόπωρο του 1989, λίγο καιρό αργότερα όμως απέδειξε ότι όποιος βιάζεται όχι απλώς σκοντάφτει, αλλά μπορεί και να γκρεμοτσακιστεί. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι, εσωτερικά και διεθνώς, ήταν το μότο του Γκορμπατσόφ.

«Πρέπει να λυθεί επειγόντως το Kυπριακό». Αμέσως μετά μια εκλογή Χριστόφια και ενώ οι δυνάμεις του «όχι» θα παραμένουν «ζαλισμένες» θα επιχειρηθεί μια ταχεία λύση του Kυπριακού.

8. Νομιμοποίηση μέσω του εκλεκτικισμού

Θυμόμαστε τι έλεγε ο Λένιν για τη δημοκρατία και την ελευθερία, δεν θυμόμαστε όμως τι είπε για τον καπιταλισμό (Γκορμπατσόφ). Και αντί για δημοκρατία προσγειωνόμεθα στην ολιγαρχία, από τη δικτατορία του «προλεταριάτου» φτάνουμε στη «δημοκρατία» της μαφίας.

Στην κυπριακή περίπτωση παίρνουμε τον «διεθνισμό» χωρίς την «ουρά» του («προλεταριακός») και καταλήγουμε στη βρετανο-τουρκική Κύπρο της παγκοσμιοποίησης και του κατά Εζεκία «ιμπεριαλισμού».

9. Λάθος διάγνωση απειλής

Ο Γκορμπατσόφ νόμιζε ότι θα τον ανατρέψουν οι «σκληροπυρηνικοί», όπως τον Χρουστσόφ. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη φανταστική απειλή, εισήγαγε τον δούρειο ίππο, τις αξίες ενός εχθρικού προς το δικό του συστήματος, που συνάντησε έναν φιλόδοξο πολιτικό (Γέλτσιν) και τον κατέστρεψαν. Στην Κύπρο (κάνουμε ότι) νομίζουμε ότι είμαστε στη δεκαετία του 1960 και του 1970, ότι αντιμετωπίζουμε τις εξάρσεις του «ελληνικού εθνικισμού» και της ΕΟΚΑ ΒΔ, εναντίον των οποίων κινητοποιούμε την ανάγκη σύντομης λύσης στη βάση της «διζωνικής-δικοινοτικής» και του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα καταστρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μια ανύπαρκτη ΕΟΚΑ ΒΔ.

10. Υποσχέσεις

«Ελευθερία και δολάρια, παγκόσμια ειρήνη». Το εισιτήριο έγραφε Γενεύη - Στοκχόλμη χωρίς επιστροφή. Το αεροπλάνο πήγε στην Μπουρκίνα Φάσο. Για την «παγκόσμια ειρήνη» ανοίξτε την τηλεόραση στις οκτώ. Λύση του Κυπριακού, συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, συμφιλίωση Ελλάδας - Τουρκίας, σύντομη επιστροφή στις χαμένες πατρίδες και ανάκτηση των σπιτιών μας, happy end μετά από τριάντα χρόνια.

11. «Κοινωνικότητα» (Aπό τον Σοβιετικό «Παπαδόπουλο»-Γκρομίκο στον Σεβαρντνάντζε)

Από την αντιπαθητική διπλωματία του διαρκούς «νιετ» (όχι), στη συμπαθή διπλωματία των πολλών «ντα» (ναι). Με την ευγένεια και τους καλούς τρόπους και την αξιοπιστία το ΝΑΤΟ κοντεύει να φτάσει τώρα στα περίχωρα της Μόσχας. Τώρα προτείνονται πολλά τσάγια με τον Γκόρντον Μπράουν για να λυθεί το Kυπριακό. Το σύστημα άμυνας τύπου Παπαδόπουλου είναι εξαίρετο αλλά άκαμπτο, όπως ήταν και το σοβιετικό. Σε τέτοια συστήματα ο «εχθρός», έχοντας αποκλειστεί από παντού τεχνικά, όχι πολιτικά, έχει την τάση να εμφανιστεί τελικά ουρανοκατέβατος στο κέντρο της ίδιας της δομής. («Δεν υπήρχε πιο αντικομουνιστικό μέρος από τον μηχανισμό της Γραμματείας της ΚΕ τη δεκαετία του 1970», εξομολογήθηκε κάποτε στον γράφοντα ένα στέλεχός του.) Όχι τυχαία, γιατί το κυπριακό βιοτικό επίπεδο μοιάζει με το κεντροευρωπαϊκό, είναι ένα υλικό επιχείρημα δηλαδή ότι μας συμφέρει να πηγαίνουμε με τη διεθνή κοινότητα – πόσο μάλλον που ο Χριστόφιας μας εκδίδει ένα αξιοπρεπές «αριστερό» διαβατήριο για να το κάνουμε.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, αλλά δεν έχει νόημα. Δεν γράφουμε την ιστορία της ΕΣΣΔ ή των κομουνιστικών κομμάτων και της περεστρόικα. Η κύρια πάντως ομοιότητα της διαδικασίας έγκειται στην εισαγωγή σε ένα σύστημα, σε μια δομή, αντίθετων προς την ύπαρξή τους στοιχείων, περίπου με τον μηχανισμό των αυτοάνοσων νοσημάτων, όταν οι άμυνες του οργανισμού αρχίζουν να επιτίθενται εναντίον του, τον ξεγελάνε, περνάει τους εχθρούς για φίλους και τους φίλους για εχθρούς. Ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, η ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ καταστράφηκαν με μια τέτοια διαδικασία. Το απαράμιλλο ένστικτο του απαράτσικ που διέθετε ο Γκορμπατσόφ, υπέροχη τακτική σε κενό στρατηγικής, λειτουργώντας για να στερεώσει την προσωπική του εξουσία, δανειζόμενος κύρος εναντίον των επικριτών του από εχθρικές δυνάμεις, τους επέτρεψε να καταστρέψουν και το σύστημα που διοικούσε και τον ίδιο. Ο Γκορμπατσόφ, χωρίς να το καταλαβαίνει, και ακριβώς επειδή δεν το καταλάβαινε, βρήκε την ιδιοσυχνότητα του οικοδομήματος, της δομής, τη συχνότητα δηλαδή στην οποία το πλάτος ταλάντωσης μιας δομής γίνεται άπειρο, και η δομή κατέρρευσε όπως μια γέφυρα που την περνάει ένας ουλαμός πεζικού με το ίδιο βήμα. Η Ρωσία γνώρισε τα επόμενα χρόνια τη μεγαλύτερη καταστροφή από την αυγή της βιομηχανικής εποχής, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένου, με κάθε δυνατό αντικειμενικό δείκτη (οικονομικό, κοινωνικό, τεχνολογικό, ηθικό κτλ.) μετρούμενη. Μόνο για κάθε χρόνο «μετάβασης» (στο πουθενά) έχασε ένα έτος προσδόκιμου ζωής του άρρενα πληθυσμού της. Οι λέξεις «δημοκρατία», «ελευθερία», «Δύση» θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες, μισό ή έναν αιώνα για να μην ακούγονται ως βρισιές από τον μέσο Ρώσο πολίτη και δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει κομουνιστικό κόμμα.

ΣHMEIΩΣH

1. Οι κατηγορίες του «εχθρού» και του «φίλου», του «κυρίαρχου» και του «κυριαρχούμενου», του «εξουσιαστή» και του «εξουσιαζόμενου», δεν αφορούν μόνο την κοινή γνώμη, ή την «τάξη», αλλά και, ακόμα περισσότερο, την «ελίτ», τους ηγέτες. Ιδιαίτερα όταν προέρχονται από μια μικρότερη, από μια πιο «καθυστερημένη», από μια λιγότερο πλούσια οντότητα, που αγωνίζεται να γίνει κάπως υποκείμενο στη σχέση με μια οντότητα πιο δυνατή. Προσωπικά έτυχε να ακούσω τον αρχηγό της μεγάλης απεργίας των αρτεργατών στον μεσοπόλεμο, μιας από τις πρώτες μεγάλες κινητοποιήσεις της ελληνικής εργατικής τάξης, τον Μήτσο Σούλα, μια εκπληκτική φυσιογνωμία εργάτη-διανοούμενου (με μόρφωση πολύ ανώτερη πανεπιστημιακών καθηγητών), να διηγείται πως, όταν μπήκε επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής στο Γραφείο του υπουργού, αρνήθηκε να καθίσουν στις πολυθρόνες και να πιουν ακόμα και καφέ. Όρθιοι και ξερά κάνανε τη διαπραγμάτευση. Mόνο έτσι δεν την έκανε, αντίθετα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ στον Λίβανο.

Ένα πρωί, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Τρότσκι, δραπέτης από τη Σιβηρία, φτάνει στη διεύθυνση που του έδωσαν στο Λονδίνο, στο σπίτι του Λένιν και της Κρούπσκαγια. Ο Λένιν βγάζει τον νεοφερμένο εξόριστο την πρώτη βόλτα, την πρώτη «ξενάγηση» στην πρωτεύουσα του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Γνωρίζει προφανώς την ελκτική δύναμη του παραδείγματος. Να πώς ο Τρότσκι περιγράφει αυτή τη βόλτα: «Δεν θυμούμαι καλά αν το πρωί εκείνο ή τη δεύτερη μέρα έκαμα μαζί με τον Λένιν ένα μεγάλο περίπατο στο Λονδίνο. Μου έδειξε το Ουεστμίνστερ (απ’ έξω) και άλλα σπουδαία χτίρια. Δεν θυμάμαι πώς μου είπε, αλλά είχε στη φράση του μιαν απόχρωση: “Είναι το περίφημο Ουεστμίνστερ τους”. Αυτό το “τους” αναφερότανε φυσικά όχι στους Άγγλους, αλλά στους εχθρούς. Αυτή η απόχρωση, που δεν είχε τονιστεί διόλου, βαθιά οργανική, εκδηλωμένη προπάντων με τον ήχο της φωνής, βρισκότανε πάντα στα λόγια του Λένιν όταν μιλούσε για τις αξίες του πολιτισμού, για τις τελευταίες προόδους, για την εγκατάσταση του Βρετανικού Μουσείου, για τον ειδησεογραφικό πλούτο των “Τάιμς” ή, έπειτα από έτη, για το γερμανικό πυροβολικό ή για τον γαλλικό εναέριο στόλο. “Αυτοί” ξέρουν. “Αυτοί” έχουν. “Αυτοί” έκαμαν. “Αυτοί” κατάφεραν – Μα τι εχθροί!» (Λ. Τρότσκι, Ο Λένιν, εκδόσεις Νέοι Στόχοι, Αθήνα, μετάφραση Π. Πικρού, σελ. 13).

Μία από τις πιο οξυδερκείς παρατηρήσεις του ίδιου σε ένα πολύ μεταγενέστερο έργο του, την Προδομένη Επανάσταση, αφορά το κόμπλεξ που χαρακτήριζε στον μεσοπόλεμο τους Σοβιετικούς διπλωμάτες στις επαφές τους με τους Δυτικούς ομολόγους τους (τεράστιο τέτοιο πρόβλημα υπάρχει και μεταξύ αρκετών, ευτυχώς όχι όλων, Ελλήνων διπλωματών, που υποτιμούν βαθύτατα την εθνική τους καταγωγή!). Πάντως, αν κρίνουμε από την περιγραφή της φιλίας στο Λονδίνο του Εζεκία Παπαϊωάννου και του Γλαύκου Κληρίδη, όπως τουλάχιστον την περιγράφει ο δεύτερος, μάλλον η Κομουνιστική Διεθνής διέπραξε σοβαρότατο σφάλμα αναθέτοντας στο Βρετανικό Κόμμα την καθοδήγηση του κυπριακού, στους επαναστάτες δηλαδή της μητρόπολης την καθοδήγηση των επαναστατών της αποικίας! Πιο χρήσιμο θα ήταν ίσως να δοκιμαστεί το ανάποδο.

Μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια μου έκανε εντύπωση από την ομιλία του στην Αθήνα τον Νοέμβριο 2007: «Νομίσαμε ότι είμαστε πιο πονηροί, ότι θα γελάσουμε εμείς τους Βρετανούς» ή κάτι τέτοιο. Ελπίζω να μην ισχύει αυτό που εγώ κατάλαβα, ότι έθετε τον εαυτό του σε κατώτερη θέση δηλαδή από τους Βρετανούς. Ο αθλητής μπορεί να μην μπορεί να γίνει πρωταθλητής, αλλά αν δεν το πιστέψει κάπως ότι μπορεί να γίνει, έχει χάσει προτού μπει στον αγώνα. Όποιος θέτει προκαταβολικά τον εαυτό του σε υποδεέστερη θέση, λόγω της εθνικής καταγωγής, της ταξικής θέσης, του εισοδήματος, της μόρφωσης ή οποιουδήποτε άλλου λόγου, προγραμματίζει τη δικαιολογία μιας προαναγγελθείσης αποτυχίας και υποταγής, ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, εξηγεί προκαταβολικά, στον εαυτό του καταρχήν, γιατί δεν πρόκειται να δώσει κανέναν αγώνα, γιατί ο αγώνας αυτός, αφού είναι προκαταβολικά χαμένος, δεν έχει νόημα. Έχει, αντίθετα, νόημα η διαπραγμάτευση της συνθηκολόγησης.

*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Κύπρος. Η πέτρα του Ρωμιού.

«Μέριασε βράχε να διαβώ». Αυτή είναι η «κατηγορική προσταγή» της Αυτοκρατορίας, η επιδίωξη να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη, να φύγουν από τη «μέση» τα εμπόδια που λέγονται Κύπρος με κυπριακό, Ελλάδα με ελληνοτουρκικά και Αιγαίο. Αυτή η Θέληση οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν το 2004, αυτή η Θέληση συνδυάζεται τώρα με τη διάσπαση της Κεντροαριστεράς, του μετώπου που στήριξε πολιτικά το «'Οχι», του μετώπου που εξέφρασε τη θέληση του κυρίαρχου λαού, για να απειλήσει και πάλι την ύπαρξη και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού ελληνισμού, της ίδιας της Ελλάδας. Το κυπριακό δεν «ξανάνοιξε», τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή της Τουρκίας, γιατί ξεσηκώθηκαν τα θύματά της ή γιατί θυμήθηκαν οι πολιτικοί της Αθήνας τις υποχρεώσεις τους. «Ξανάνοιξε» γιατί ζητάει ο Αυτοκράτορας να ανοίξει. 'Έχει μπει πλέον σε δυναμική φάση, ξέφυγε από τη σχετικά «στατική» των τριών προηγούμενων δεκαετιών.

Το Σχέδιο Ανάν εκφράζει την πάγια πολιτική της Αυτοκρατορίας που ποτέ δεν ανέχθηκε την ανεξαρτησία της Κύπρου και της Ελλάδας (βλ. παράρτημα 1) (1). Υλοποιεί την ιδέα περί Δικτατορίας του ναζιστή Καρλ Σμιτ, Δικτατορίας του (Αγγλοαμερικανού) Κυρίαρχου, του «Κράτους των Τριων Ξένων Δικαστών και των Τριών Ξένων Στρατών». Επειδή όμως το πολίτευμα της ίδιας της Αυτοκρατορίας είναι ακόμη δημοκρατικό, δεν μπορεί η ίδια να προτείνει κάτι τέτοιο, για λόγους σεβασμού της ίδιας της δικής της δομής, δεν μπορεί απερίφραστα να υιοθετήσει την συνεπή προς τον εαυτό της ιδεολογία του Σμιτ. Ανήκει στους εκπροσώπους των Ραγιάδων η αμφίβολη τιμή να προτείνουν τέτοια πράγματα (το έκανε το 1973 ο Ευάγγελος Αβέρωφ με τους τρεις ξένους σοφούς στους οποίους πρότεινε να δοθεί η Κύπρος, και μάλιστα με τις ίδιες διαδικασίες επιδιατησίας και ασφυκτικών, «βιαστικών» χρονοδιαγραμμάτων και δημοψηφισμάτων που ανακάλυψε πολύ αργότερα ο Ανάν, το έκαναν οι διαπραγματευτές Αθήνας και Λευκωσίας το 2000-02, που εισήγαγαν, με δική τους πρωτοβουλία, τα εξωφρενικά δικαιώματα του Ανώτατου Δικαστηρίου και των τριών ξένων δικαστών του και χάρηκαν μάλιστα γιατί έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις τους! Αυτή είναι η τυπική εικόνα του Μεσαίωνα, αλίμονο, αρκετά συχνή και για τη σχέση του πολιτικού προσωπικού της νεώτερης Ελλάδας έναντι του Δυτικού Επικυρίαρχου, η εικόνα δηλαδή του υποτελούς που εμφανίζεται ενώπιον του Δεσπότη, υποκλίνεται, τίθεται υπό την απόλυτο εξουσία του και ελπίζει στο Έλεός του).

Η μετατροπή της πλειοψηφίας σε μειοψηφία στα όργανα αποφάσεων, ο κεντρικός μετασχηματισμός δηλαδή που επιφέρει το Σχέδιο Ανάν στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν καταλύει απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εισάγει μια κατάσταση παραλογισμού, αδικίας και ασάφειας στο νομικό καθεστώς του νησιού, τον μηχανισμό δηλαδή που επιτρέπει την εξαπόλυση μιας εθνοτικής διαμάχης τύπου Βοσνίας ή Κοσόβου, όπως οι συμφωνίες του 1960 ενέγραφαν στις νομικές πρόνοιές τους ως δυνατότητα τις διακοινοτικές του 1964 και την εισβολή του 1974. Επειδή η ελληνική πλευρά, και όχι η τουρκοκυπριακή, είναι η πραγματικά πιο αδύνατη, η ασάφεια των ρυθμίσεων θα λειτουργήσει εις βάρος της. Μια τέτοια ρύθμιση θέτει ερωτηματικό στην ίδια την επιβίωση, μαροχρόνια, των Ελλήνων στην Κύπρο.

Η αγγλοαμερικανική, «αυτοκρατορική» πίεση οδηγεί στην εμφάνιση τέτοιων αποτελεσμάτων, όχι μόνο εξαιτίας των δικών της επιδιώξεων, αλλά και του τρόπου που αποφεύγει να συγκροτηθεί το ελληνικό υποκείμενο, των προβλημάτων «δομής» του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας και ιδεολογίας, της βαθειάς, πολύπλευρης, «εξάρτησης», χωρίς την οποία είναι αδύνατο να ερμηνευθεί το ελληνικό κρατικό, κοινωνικό, ιστορικό φαινόμενο. Βλέπουμε πάλι, στην περίπτωση της κυπριακής κεντροαριστεράς, να εμφανίζονται οι ίδιοι μηχανισμοί διάσπασης και αντιπαράθεσης ταυτοτήτων, που έχουν προηγηθεί όλων των μεγάλων καταστροφών του ελληνικού χώρου τους τελευταίους δύο αιώνες. (2) Η επικίνδυνη σύγχυση που καταδείξαμε ότι επικρατεί στην ηγεσία του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο) γύρω από τα κορυφαία ζητήματα κρατικής συγκρότησης, εξουσίας και εθνικής ταυτότητας, σχέσεων Αριστεράς και 'Έθνους, εθνισμού, εθνικισμού και σωβινισμού, σύγχυση αναγκαία σε ένα αριστερό κόμμα που θέλει να συνεργασθεί, αλλά καθόλου χρήσιμη σε ένα κόμμα που θέλει να αντισταθεί στην «Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», επιτείνουν τον κίνδυνο «καταστροφικών», «χαοτικών» εξελίξεων, που δεν μπορεί να μείνουν περιορισμένες στην Κύπρο.

Η ελλαδική και κυπριακή Αριστερά, όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, δεν δρουν στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής, επεκτατικής, επιθετικής Ελλάδας, που θα όφειλαν να καταγγείλουν. Δρουν στα πλαίσια μιας χώρας που βρίσκεται, δυστυχώς, πάνω στον δρόμο κύριων στρατηγικών της Αυτοκρατορίας, που η άρχουσα τάξη της δεν θέλει να υπερασπίσει τα θεμιτά εθνικά συμφέροντά της, που υπόκειται στη γεωπολιτική πίεση της Τουρκίας. Η Τουρκία έδιωξε τους 'Έλληνες από τα εδάφη της, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Δεν εισέβαλε η Κύπρος στην Τουρκία, δεν έδιωξε η Ελλάδα τις μειονότητές της. Η εξίσωση επιτιθέμενου και αμυνόμενου, θύτη και θύματος, εν ονόματι της γενικής αποδοκιμασίας του εθνικισμού, δεν ωφελεί τη ειρήνη αλλά τη μόνιμη επιδίωξη του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού», που κάποτε λέγαμε, να χαϊδεύει για να χρησιμοποιεί στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ τον τουρκικό επεκτατισμό, η μεγάλη τη μικρή αυτοκρατορία. Αυτή δεν μπορεί όμως να είναι πολιτική της Αριστεράς, αυτή είναι η πολιτική της ατλαντικής Δεξιάς, που χρειάζεται αριστερούς Συμμάχους να την εκδώσουν πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Αν το κάνουν θα είναι και η τελευταία τους υπηρεσία. Ούτε βέβαια η ελληνική κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, πιο προοδευτικά τα προβλήματά της, σε συνθήκες μεγαλύτερης εξάρτησης και υποτέλειας, ενδιαφερόμενη τάχα μου για την αφηρημένη, καθαρά «ταξική» όψη των συγκρούσεων, αδιαφορώντας για το περιβάλλον της χώρας, εκλαμβάνοντας τις ιδεολογίες που παράγει η σύγκρουση ως αιτία της και κάνοντας ότι δεν βλέπει τον στρατιωτικό μηχανισμό που παρατάσσεται απέναντι στη χώρα, από τη Θράκη έως νοτίως της Κύπρου. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μακροχρόνια παρακμή την αριστερά. Χημικά καθαρές, «ταξικές» συγκρούσεις δεν υπάρχουν πουθενά, ζούμε σε έναν βαθιά ιεραρχημένο και πολλαπλά δομημένο κόσμο. Η Αριστερά χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Αριστερά της, μιαν Αριστερά όμως που να ενσαρκώνει τις ισχυρές ανεξαρτησιακές παραδόσεις των Ελλήνων, πρωτοπόρο στην υπεράσπιση του Έθνους της, για να μπορεί και να τον συγκρατεί όταν πάει να περάσει από τον εθνισμό στον εθνικισμό, από τον εθνικισμό στον σωβινισμό.

Η έως τώρα εμπειρία από τις πολιτικές εξελίξεις στο νησί μετά τη διάσπαση της συγκυβέρνησης επιβεβαιώνει την ορθότητα αυτής της διάγνωσης, ότι είναι δηλαδή στη Θέση και όχι στην Πρόθεση των πρωταγωνιστών η δυνατότητα καταστροφικής εξέλιξης, κάτι που την καθιστά πολύ πιο απειλητική. Από την ίδια την ανάγκη της προεκλογικής εκστρατείας της, η ηγεσία του ΑΚΕΛ απευθύνεται όλο και περισσότερο στους οπαδούς του «Ναι» στο δημοψήφισμα και τείνει να ευθυγραμμισθεί με την αγγλοαμερικανική πίεση και τη δομή επιχειρημάτων της «διεθνούς κοινότητας», μετασχηματίζοντάς την ιδεολογικά σε ανάγκη επείγουσας «λύσης του κυπριακού». Μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού σε Κύπρο και Ελλάδα γύρισε τώρα το κεφάλι προς τα μέσα, δεν αγωνίζεται με μέτωπο τις εξωτερικές δυνάμεις, του «αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού», στη μέχρι πρότινος χρησιμοποιούμενη και πολυ εύλογα πλέον εγκαταλειφθείσα ορολογία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ. Αλλά προσπαθεί να οικοδομήσει τη πολιτική και ιδεολογική βάση όχι ενός συμβιβασμού, αλλά μιας συνθηκολόγησης, γεγονός που δεν θέτει σε κίνδυνο την α' ή β΄ δυνατή λύση του κυπριακού, αλλά την ασφάλεια, κυριαρχία και ελευθερία των Ελλήνων νοτίως της πράσινης γραμμής. Μετά από μια ενδεχόμενη νίκη του, ο Δημήτρης Χριστόφιας, που δεν αναγνωρίζει καν, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του, το διακύβευμα, θα πιεσθεί αφόρητα να επαναφέρει γρήγορα το Σχέδιο Ανάν, ανεξαρτήτως της ονομασίας του, εκμεταλλευόμενος την αποθάρρυνση που λογικά θα επικρατήσει τότε ακριβώς μεταξύ των οπαδών του Προέδρου Παπαδόπουλου.

Είναι τελείως επιτακτική ανάγκη, ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η αποκατάσταση της λαϊκής ενότητας γύρω από το 'Οχι του 2004, η αποκατάσταση πολιτικών συνθηκών που θα επιτρέψουν στον κυπριακό λαο να υπερασπιστεί το κράτος του, η επιβεβαίωση στις προεδρικές εκλογές της ανάγκης να προτατευθεί ο πυρήνας της εξουσίας του κυπριακού κράτους. Χρειάζεται να συνεηδητοποιηθεί και να ανακοπεί, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των προσεχών εκλογών, η καταστροφική εξέλιξη που έχει ήδη ξεκινήσει.

Γενικότερα, η ελληνική πολιτική τάξη, στην Ελλάδα και την Κύπρο, πρέπει να συνειδητοποιήσει τον δυναμικό χαρακτήρα της φάσης στην οποία μπήκαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό, των πλεονεκτημάτων που έχει σήμερα η χώρα εν σχέσει με το παρελθόν και του ότι μια πιο ανεξάρτητη πολιτική είναι ενδεχομένως πιο εύκολη σήμερα, λόγω των προβλημάτων της «Αυτοκρατορίας» διεθνώς, από ότι ήταν στους μεγάλους κύκλους αγγλικής και αμερικανικής ηγεμονίας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ενστικτωδώς το αντελήφθησαν εξάλλου και η Αθήνα και η Λευκωσία, αποφασίζοντας τη σύναψη πολύ στενότερων σχέσεων με την αναδυόμενη πάλι Ρωσία του Πούτιν.

Από τον τρόπο που θα τοποθετηθούν απέναντι στα διακυβεύματα οι πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο θα κριθεί ενδεχομένως το μέλλον τους για δεκαετίες. Η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ζήτημα του έθνους ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διεκδίκηση της πολιτικής ηγεμονίας σε όλη τη νεώτερη ελληνική ιστορία. Υπάρχουν άλλωστε υπόγειες, «δομικές» σχέσεις ανάμεσα στις πολύ διαφορετικών μορφών κρίσεις στις δύο χώρες, την «εσωτερική» μορφή που παίρνει η συστημική κρίση στην Ελλάδα, την «εξωτερική» που παίρνει στην Κύπρο.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πάντως άλλη διέξοδο από το να προσπαθήσει να γίνει υποκείμενο και στα εσωτερικά της προβλήματα και διεθνώς. Το ένα είναι προϋπόθεση για το άλλο και δεν πρέπει να αντιπαρατίθενται αλλά να συνδυάζονται οι προσπάθειες αυτές. Ο ελληνικός χώρος (Ελλάδα-Κύπρος) δεν θα μπορέσει να επιβιώσει πολύ, ούτε «εσωτερικά», ούτε «εξωτερικά» με τα σημερινά δεδομένα του, αν δεν προσπαθήσει να αλλάξει ριζικά. Το ελληνικό «σύστημά» ολόκληρο καταρρέει, όχι το ένα ή το άλλο κόμμα, η μια ή η άλλη πολιτική. Πρέπει να συνειδητοποιήσει έγκαιρα την απειλή και να τη μετατρέψει σε ευκαιρία. Δεν έχει άλλο δρόμο.

(συνεχίζεται)

*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Μια άποψη !

Με το Μακεδονικό σε κατάσταση "ξεπουλήματος" από τα 2 μεγάλα κόμματα (γιατί αν πράγματι υπήρχε διάθεση να βρούμε συμβιβαστική λύση θα ήμουν ο πρώτος που θα επικροτούσα) και με τον ΣΥΡΙΖΑ ευρισκόμενο σε κατάσταση παραληρήματος ενδοτικής-αντεθνικής αθλιότητας, άρχισα χθές μια σειρά αναδημοσιεύσεων με φιλοπατριωτικό περιεχόμενο. Συνεχίζω σήμερα με το τελευταίο κείμενο του Πάμπλο (από το 1ο Άρδην) που γράφτηκε μετά την κρίση των Ιμίων(*).

Η κρίση της Ίμιας κατέδειξε βασικά πράγματα για την παρούσα κατάσταση στη χώρα μας.

Επιβεβαίωσε τα κοινά σχέδια Ουάσιγκτον-Άγκυρας για μια αποφασισμένη τροποποίηση του καθεστώτος στο Αιγαίο παρασύροντας την Αθήνα σε διαπραγματεύσεις.

Κατέδειξε επίσης πόσο η πίεση αυτή θα είναι μεγάλη αναγκάζοντας την Αθήνα να αντιμετωπίσει στήθος προς στήθος τη στρατιωτική αναμέτρηση. Κατέδειξε ακόμα σε ποιο βαθμό έχει ατονήσει η εθνική ευαισθησία της άρχουσας τάξης αλλά και μέρους του λαού.

Γιατί μπροστά σε μια τόσο σοβαρή εθνική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, το φυσικότερο θα 'ταν τα διάφορα μαζικά της κόμματα φανερά ανίκανα, το καθένα μόνο του, να την αντιμετωπίσει, να στρεφόταν εξ ιδίων προς λύση εθνικού ενιαίου μετώπου δημοκρατικά στηριζόμενου στον λαό.

Αλλά ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο, τα διάφορα κόμματα αλληλοσυγκρούονται και αλληλοκατηγορούνται με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς δίδοντας έτσι την εικόνα μιας χώρας χωρίς σοβαρή εθνική ηγεσία, ικανή να αντιλαμβάνεται και να ανταποκρίνεται έγκαιρα στις ανάγκες του λαού και του Έθνους της.

Το γεγονός ότι επισημαίνεται μονομερώς ο "τουρκικός" κίνδυνος και συγκαλύπτεται ο αποφασιστικός ρόλος της Ουάσιγκτον δείχνει πόσο παραπλανητικά φέρεται η ελληνική ηγεσία, προετοιμασμένη να αποδεχθεί σειρά εθνικών παραχωρήσεων στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη, για τις οποίες υπάρχει ολοφάνερα υποστήριξη της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα.

Η κρίση βέβαια θα συνεχιστεί. Και θα θέσει ως καθήκον σε όσους κατέχονται όχι από κραυγαλέο εθνικισμό, τρόπο επίδειξης χωρίς βάθος και δύναμη πατριδοκαπηλίας, αλλά από γνήσιο εθνισμό και αντιιμπεριαλιστική διάθεση, τον σταθερό προσανατολισμό προς έγκαιρη δημιουργία ενιαίου εθνικού μετώπου στηριζόμενου στον δημοκρατικό Λαό στη βάση.

Μιχάλης Ράπτης Φλεβάρης 1996

(*) Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά η ανεκδιήγητη Γιαννάκου, που ο Θεός να της παίρνει χρόνια και να μου δίνει δευτερόλεπτα, τα αντιμετώπιζε σαν άκλιτο όνομα! Τα Ίμια, των Ίμια,... ΟΥΣΤ ρεεε!

Η απειλή εναντίον της Ελλάδας.

Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο -από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ' ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ' αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση. Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού.


Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ' ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ' αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.


Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να 'χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρια της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι.

Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο)*

* Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο. Περιοδικό Convoy, τεύχος 18, Ιούνιος 1995.

"Μεγάλη" χώρα η USA!

Με τον κλασομπετούγια, το Αλβανικό "είδωλο", τον Bushi τον watchless προεδράρα, η "υπερδύναμη" απειλείται από τους Τούρκους πασσάδες... Οι οποίοι για να δείξουν πόσο πολιτισμένοι είναι και πόσο σέβονται την νομιμότητα, απειλούν να εισβάλουν στο Ιράκ για αντίποινα!

Μην ανησυχείτε όμως. Η Ελλαδάρα στηρίζει αταλάντευτα την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας!

Ακολουθούν τρία βιντεάκια για το Αρμενικό. Η γενοκτονία πάντως πέρασε από το κονγκρέσσο...

Turks warn U.S. over genocide vote - CNN.com

Ρέ τί πάθαμε!

Και να που ο Λιάκος... βρήκε τη "δικαίωσή" του από εκεί που δεν το περίμενε!

Ποιός γράφει τα παρακάτω;

Το όνειρο μπορεί να προετοιμάσει ένα μετα-εθνικιστικό μέλλον για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Να το προετοιμάσει ρεαλιστικά, δηλαδή πολιτικά, όχι ιδεολογικά ή με συναισθηματικές αερολογίες. Ποιες διαφορές συμφερόντων αντιθέτουν τους δύο λαούς; Αν η Τουρκία παραιτηθεί από τις επεκτατικές βλέψεις του κρατικού εθνικισμού της, οι διαφορές μάλλον συνοψίζονται στην κυριότητα ή στα ποσοστά συγκυριότητας πλουτοπαραγωγικών πηγών ενέργειας. Αν για τις γείτονες κοινωνίες προέχει η ειρηνική συνύπαρξη, είναι άραγε αδύνατο να βρεθεί πολιτικά ρεαλιστική λύση συνεκμετάλλευσης των πηγών ενέργειας ή κοινής χρήσης θαλάσσιου και εναέριου χώρου;

Μοναδικό κομμάτι ελληνικής γης όπου η Τουρκία έχει κάπως ευλογοφανή στρατηγικά ενδιαφέροντα προστασίας των νοτιοανατολικών της περιοχών, είναι η Κύπρος. Εντελώς παραδειγματικά και για να εικονογραφηθούν οι στοχεύσεις ελληνο-τουρκικών σχέσεων σε ένα μετα-εθνικιστικό μέλλον, θα μπορούσε κανείς να προβληματιστεί πολιτικά με το ενδεχόμενο: Θα αποτελούσε ξεπέρασμα των διαφορών να αποδεχθεί η Τουρκία τίμια αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα στο νησί (χωρίς καταπίεση, αλλά και χωρίς εκβιαστικές απαιτήσεις της μειονότητας), με αντάλλαγμα να διεκδικηθούν από κοινού και να παραχωρηθούν στους Τούρκους οι σημερινές Βρετανικές Βάσεις στη μεγαλόνησο;

Καλλιέργεια προοπτικών μετα-εθνικιστικού μέλλοντος θα οικοδομούσε στην τουρκική κοινωνία ελπίδα απελευθέρωσης από την κεμαλική στρατοκρατία. Και στους Ελληνες προσδοκία ανάκαμψης από τόσης αισχύνης ιστορικό τέλος.

Ο Γιανναράς!!!

Ο ίδιος που παλιότερα έγραφε
"Oι αναφομοίωτοι από τη Δύση μουσουλμάνοι" και
"Finis Greciae"

Άρα το εννούσες κ. καθηγητά μου όταν δήλωνες:

Γι’ αυτό και η συμβουλή στους νεώτερους: «Δεν υπάρχει ελπίς, στην Eλλάδα ζεις». Nα μην αφήσουν τη ζωή τους, τον μόχθο των προσπαθειών τους, τα όποια επιτεύγματα και τις ευαισθησίες τους βορά στον πανικόβλητο μηδενισμό που ηδονίζεται τυφλά κατασπαράσσοντας υπολήψεις.

Δεν αξίζει τέτοιες θυσίες η ελλαδική πραγματικότητα.

Και το ακολούθησες!!! ΚΡΙΜΑ!

X. ΜΟΡΦΟΣ: Η αθέατη μελανή όψη της Τουρκίας

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!

Ένας χρόνος Ντόρα στο ΥΠΕΞ!

Μας έχει προκύψει εδώ και ένα χρόνο περίπου η Ντόρα στα εξωτερικά, τα οποία φυσικά είναι αλληλένδετα με τα εσωτερικά, στο θλιβερό προτεκτοράτο που έχει καταντήσει η χώρα μας. Για να δούμε πώς και γιατί.

«Εν αρχή» η αποτυχημένη Τουρκική πρόταση που από τον Οκτώβρη έγινε Φιλανδική...!

Ακούσαμε πολλά προ τριμήνου γι’ αυτήν την φιλοτουρκική και αποτυχημένη πλέον πρωτοβουλία της Φιλανδικής προεδρίας στο θέμα της εμπλοκής της Τουρκικής υποψηφιότητας. Επιμελώς όμως δεν τονίσθηκε ότι το Φιλανδικό σχέδιο δεν ήταν καινούργιο!

Ο προσεκτικός παρατηρητής γνωρίζει (24-1-06) ότι τις προτάσεις αυτούσιες είχε παρουσιάσει ο Γκιούλ ένα χρόνο πριν, με μόνη διαφορά τον έλεγχο της Αμμοχώστου από τον ΟΗΕ... Κύκλοι του Κόφι Ανάν τις είχαν χαρακτηρίσει τότε «υποβοηθητικές των προσπαθειών προς την κατεύθυνση επανέναρξης των διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού», ενώ ο αρμόδιος για θέματα διεύρυνσης επίτροπος Όλι Ρεν, ανέφερε τότε ότι «η Επιτροπή χαιρετίζει τις προσπάθειες προόδου που γίνονται για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο του Κυπριακού».

Αντίθετα, «ξαναζεσταμένο φαγητό» τις είχε χαρακτηρίσει ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Ιακώβου τονίζοντας πως τις είχε ξαναπαρουσιάσει στα μέσα του 2005 ο Γκιούλ και είχαν πέσει στο κενό, δεδομένου ότι κατά την Κυπριακή πλευρά προσπαθούσαν να συνδέσουν θέματα ουσιαστικώς ασύνδετα... Ο Παπαδόπουλος μάλιστα επικοινώνησε τηλεφωνικά επί 35 λεπτά (όπως έγραψε η Χαραυγή) με τον Ανάν, τονίζοντας τα ίδια και εισπράττοντας δικαιολογίες ότι «το θέμα απλά θα μελετηθεί».

Ο Αγγλοσάξων Τζακ Στρο είχε τονίσει δύο μέρες μετά (26-1-06) ότι «Η νέα πρωτοβουλία παρουσιάζει μια μεγάλη ευκαιρία για υπέρβαση, και δεν πρέπει να χαθεί. Οι πολιτικές της απόρριψης δεν θα οδηγήσουν πουθενά» για δεχθεί την απάντηση του Έλληνα ομολόγου του Π.Μολυβιάτη ότι οι προτάσεις δεν διαφέρουν από παλαιότερες που «δεν οδήγησαν πουθενά». Την ίδια μέρα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τόνιζε ότι το τουρκικό σχέδιο συνάδει με τις θέσεις που εξέφρασε ο ΓΓ του ΟΗΕ μετά το απορριπτικό δημοψήφισμα στην Κύπρο επί του Σχεδίου Ανάν. Αμέσως ο Έλλην πρέσβης στην Ουάσινγκτον κ. Μαλλιάς επεσκέφθη τον Υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ κ. Έντελμαν και του δήλωσε ότι «οι προτάσεις της Άγκυρας δεν είναι καινούριες, αλλά αποτελούν επανάληψη θέσεων που είχε παρουσιάσει και το Μάιο του 2005»

Αυτά έκανε ο Πέτρος... και «πήρε πόδι» είκοσι μόλις μέρες (!) μετά (16-2-06) τονίζοντας με σημασία στους «πωλητές»... που παρελάμβαναν το ΥΠΕΞ: «Δόθηκε η δυνατότητα στον κυπριακό λαό να αποφασίσει ελεύθερα για την τύχη του χωρίς δυσμενείς συνέπειες για την Ελλάδα και την Κύπρο. Συνεχίστηκε η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ όλα τα ελληνοτουρκικά ζητήματα μετατράπηκαν σε ευρωτουρκικά.»

Έτσι προέκυψε η Ντόρα! Ευτυχώς όμως για τον Ελληνισμό οι νεο-Οθωμανοί δεν μπορούν να αλλάξουν και τον Παπαδόπουλο!

Δυστυχώς για όλους όμως, Ελλαδίτες και Κύπριους, η νέα πολιτική άποψη που εκφράζεται καλύτερα από την κ. Μπακογιάννη, κατέστη επίσημη για τα καθ’ υμάς. Αυτά να τα θυμάται ο Ελληνικός λαός όταν σύντομα θα κληθεί να ψηφίσει.

Αλλά θα συνεχίσουμε...

Ο πατροπαράδοτος κακός δαίμονας! (γνωστού εθνοφασίστα...)

Για μας τους Έλληνες η Τουρκία στάθηκε ο πατροπαράδοτος κακός δαίμονας από τότε που υπάρχει νεοελληνικό έθνος. Μα και για τα Βαλκάνια και την Νοτιοανατολική Ευρώπη γενικότερα, οι Τούρκοι στάθηκαν πάντοτε παράγοντες καταστροφής, λαϊκής εξόντωσης και εθνικής υποδούλωσης. Στάθηκαν πάντα ένας εξωευρωπαϊκός και αντιευρωπαϊκός παράγοντας. Κανένας Έλληνας δεν θα ξεχάσει ποτέ την Μικρασιατική τραγωδία στα 1922. Και σε όσους μας μιλάν για την νέα Τουρκία θα δείξουμε την προδοσία της στον τελευταίο πόλεμο και θα απαντήσουμε: «Ο λύκος κι αν εγέρασε και άλλαξε το μαλλί του, ούτε την γνώση άλλαξε ούτε την κεφαλή του». «Η κατηγορηματική επιταγή που μας δίνει η ιστορία είναι να φύγει η Τουρκία απ’ την Ευρώπη»...


Νίκος Ζαχαριάδης «Η κατάσταση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και η θέση της Ελλάδας». (Ριζοσπάστης 13/4/1946)

Ανάλυση συνωστισμού...

Απόσπασμα άρθρου (Σεπτέμβριος 2006) του επίτιμου Α' ΓΕΕΘΑ στρατηγού Καλεντερίδη:

...Και δια την ιστορικήν μνήμην και τη σύνδεσή της με την Τουρκικήν εξωτερικήν πολιτικήν, θα πρέπει να σημειώσω την τραγικήν επέτειον της Μικρασιατικής Καταστροφής, η οποία οδήγησε εις την ερήμωσιν των Αρχαίων Πατρίδων, των επί χιλιετηρίδων κατοικούμενων από Ελληνικούς πληθυσμούς. Μετά τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, οπότε και το Ελληνικό Κράτος εδιπλασίασε την έκτασή του, εχάθη η ευκαιρία ενσωμάτωσης της Β. Ηπείρου και της Κύπρου, παρά το ότι η Ελλάς εισήλθε στον Α’ Π.Π. στο πλευρό της Αντάντ (των νικητών) εκτιμώντας ότι θα αποκομίσει μεγάλα οφέλη.

Από τα τέλη του 1921 ο Κεμάλ έχει ήδη παρασύρει τις Ελληνικές δυνάμεις μακριά από τις ανεφοδιαστικές πηγές τους, τις έχει οδηγήσει σε κόπωση και σε άγνωστο προς αυτούς θέατρο επιχειρήσεων. Ήδη ο Κεμάλ προτείνει την απόδοση της Σμύρνης στην Τουρκία και την καταβολή αποζημιώσεων, όταν ο Δημ Γούναρης προσπαθεί στην Ευρώπη να εξασφαλίσει τη σύναψη δανείων. Το Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1922 πραγματοποιείται Διασυμμαχική Συνδιάσκεψη στο Παρίσι για να λυθεί το μικρασιατικό. Οι Σύμμαχοί μας, στο πλευρό των οποίων η Ελλάς είχε πολεμήσει την περίοδο του Α' ΠΠ, προσπαθούν να αφαιρέσουν όλα τα οφέλη τα οποία είχε αποκομίσει η χώρα, με τις θυσίες της και τη σταθερή της πολιτική υπέρ της Αντάντ, προφασιζόμενοι την αλλαγή που έγινε στην Ελληνική Κυβέρνηση το Νοέμβριο του 1920.

Στην πραγματικότητα όμως, η Γαλλία το 1921 προέβη σε Γαλλοκεμαλικό (όχι Γαλλοσουλτανικό) σύμφωνο αποχώρησης των Γάλλων από τη ΝΑ Μικρά Ασία (Κιλικία κλπ), αναγνωρίζοντας ουσιαστικά τον Κεμάλ ως πολιτική οντότητα και εκπρόσωπο της Τουρκίας και αγνοώντας πλήρως το Σουλτάνο της Κων/πολης. Το σύμφωνο αυτό επιπρόσθετα καλούσε τους Γάλλους οικονομικούς παράγοντες να αναπτύξουν οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία γεγονός που μαρτυρεί ότι οι Σύμμαχοί μας ουδόλως επηρεάστηκαν από τις πολιτικές αλλαγές στην Ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά τα κριτήρια της απομόνωσης της Eλλάδoς ήταν οικονομικό. Ομοίως οι Ιταλοί υπογράφουν με τον Κεμάλ συμφωνο αποχώρησης από την Αττάλεια. Ο Κεμάλ σταδιακά, μετά τις αποχωρήσεις αυτές δύναται να επικεντρωθεί στις επιχειρήσεις με τους Έλληνες. Η Σοβιετική Ένωση από την άλλη πλευρά θεωρούσε επεκτατικό πόλεμο την Ελληνική εκστρατεία και ήδη είχε συνάψει δυο συμφωνίες με τον Κεμάλ μία για το διαμοιρασμό των εδαφών της Αρμενίας και μία ως σύμφωνο φιλίας το οποίο αφορούσε τη λειτουργία των Στενών και οικονομοτεχνική βοήθεια. Η στενή σχέση που προσπαθούσε να επιτύχει ο Κεμάλ, εθορύβησε τις Δυτικές Χώρες οι οποίες με τη σειρά τους προσεπάθησαν να προσεγγίσουν τον Κεμάλ, επιτείνοντας την απομόνωση της Ελλάδος.

Τον Αύγουστο του 1992 αρχίζει η επίθεση του Κεμάλ, η οποία θα οδηγήσει στη διάσπαση του μετώπου και την ταχύτατη σύμπτυξη των Ελληνικών Δυνάμεων. Οι Ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας, ήδη προσπαθούν να διασωθούν μετακινούμενοι προς την μητροπολιτική Ελλάδα, μέσα από απίστευτες πεζοπορίες εκατοντάδων χιλιομέτρων και υπό την απειλή της σφαγής από τους Τσέτες. Στις 27 Αυγούστου / 9 Σεπτεμβρίου ο Τουρκικός στρατός εισήλθε εις την Σμύρνη. Η πόλη ζει εφιαλτικές στιγμές αγωνίας, τρόμου και βαρβαρότητος. Φωτιά, σφαγές, αιχμαλωσία και ο μαρτυρικός θάνατος του μητροπολίτη Χρυσοστόμου.

Ο τραγικός επίλογος ολοκληρώνεται με τη συνθήκη που υπογράφτηκε στις 30 lανουαρίου 1923 στη Λοζάννη, όπου και καθοριζόταν η ανταλλαγή των εναπομεινάντων πληθυσμών της Μικράς Ασίας, πλην αυτών της Κωνσταντινούπολης και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου, ενώ από την πλευρά της Τουρκίας οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Δ. Θράκης παρέμειναν αμετακίνητοι.

Την περίοδο του Μεσοπολέμου και παρά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν, η Ελλάς δεν θα έπρεπε να εγκαταλείψει τις μεγαλοϊδεατικές βλέψεις της, ούτε να προσπαθήσει να δημιουργήσει σχέσεις καλής γειτονίας με το νικητή του Μικρασιατικού Πολέμου.

Ένα από τα κύρια κοινωνικά προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπισθούν από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις, ήταν η περίθαλψη. διατροφή και ένταξη των προσφύγων στην Kοινωνική ζωή της Χώρας, κάτι το οποίο πολλές φορές ήτο δυσχερές, λόγω της αρνητικής διαθέσεως και στάσεως ορισμένων εντοπίων πληθυσμών ως προς την αποδοχή των από αρχαιοτάτων χρόνων Ελληνικών πληθυσμών της Ανατολίας.

Το Ελληνικό Έθνος δεν θα πρέπει να ξεχάσει τη συρρίκνωσή του, την απώλεια της Μ. Ασίας, τους διωγμούς και τις εκκαθαρίσεις των μικρασιατικών και ποντιακών πληθυσμών, την απώλεια της Β. Ηπείρου, την Ανατολικήν Ρωμυλία και την παράνομη κατοχή του Β. Τμήματος της Κύπρου, θα πρέπει δε να διεκδικεί πάντοτε το δίκαιον και Εθνικώς ωφέλιμον. Είναι ιστορικό χρέος εκάστης οικογενείας να μεταδίδει την ιστορικήν μνήμην εις τους νεωτέρους, οι οποίοι θα διατηρήσουν την Εθνικήν μας ταυτότηταν, σε μία ομογενοποιημένη και παγκοσμιοποιημένη κοινωνίαν.

Ανιστόρητη καραμέλα

Αναδημοσίευση από την Σημερινή: ΕΙΡΗΣΘΩ: Ιστορία & Ανιστόρητοι

Οδυρόταν ο ανιστόρητος γιατί δεν… καταφέρνουμε οι Έλληνες και οι Τούρκοι να γράψουμε την «κοινή μας ιστορία», όπως τα κατάφεραν οι Γάλλοι με τους Γερμανούς! Όπως κλαυθμήριζε άλλος παρα-ιστορημένος, ανήμερα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, ότι «σήμερα Έλληνες και Ιταλοί αποτελούν υπόδειγμα φίλων… μήπως είναι η ώρα και για τους Έλληνες με τους Τούρκους να κάνουν τις δικές τους υπερβάσεις;». Αμφότεροι και οι ομοϊδεάτες τους, επιμόνως «λησμονούν». Συνειδητά και εκ προθέσεως και σκοπίμως «λησμονούν» ότι: Για να συμφωνήσουν Γάλλοι - Γερμανοί και για να φιλέψουν Έλληνες - Ιταλοί, χρειάστηκε πρώτα να ηττηθεί, να συντριβεί και να εκλείψει ο Ναζισμός και ο Φασισμός. Χρειάστηκε ο γερμανικός λαός και ο ιταλικός λαός, έκτοτε, να αποτάσσονται με βδελυγμία το ναζιστικό και φασιστικό παρελθόν τους. Βδελυγμία εξοπλισμένη και με αυστηρούς Ποινικούς νόμους στα μεταπολεμικά τους κράτη. Χρειάστηκε να ηττηθεί και να εξαλειφθεί η Γερμανική Κατοχή και η Ιταλική Κατοχή. Ανιστόρητοι και μορφωτικά ανεπαρκέστατοι, συνειδητά «λησμονούν», σκοπίμως παραβλέπουν και δολίως αποσιωπούν το ότι, ο Ναζισμός εξοντώθηκε, ο Φασισμός εξέπνευσε, αλλά ο Κεμαλισμός ζει: Κατακτητής σιδερόφρακτος κι επιδρομέας αδίστακτος εναντίον της Κύπρου. φαγέας ανελέητος του κουρδικού λαού. Στρατοκράτης, καταπιεστής των ίδιων των υπηκόων του. Έργοις διδάκτωρ γενοκτονιών, ατιμώρητος κι αναπολόγητος. Στη Γερμανία και στην Ιταλία, τα δημόσια κτίρια και τα ιδιωτικά καταστήματα δεν τα κοσμούν πορτρέτα του Αδόλφου Χίτλερ και του Μπενίτο Μουσολίνι.

Πώς η Ντόρα θα κάνει σε 15 χρόνια την Θράκη Τουρκική!

Η κ. Μπακογιάννη ανακοίνωσε την απόφαση της κυβέρνησης «να ανοίξει νέο κεφάλαιο στις σχέσεις της δημόσιας διοίκησης με τους πολίτες της μουσουλμανικής μειονότητας» με την εφαρμογή της ποσόστωσης του πέντε τοις χιλίοις που ισχύει για τα μέλη της μειονότητας στους πανελλήνιους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ για τη δημόσια διοίκηση.

Κατά την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της επικράτειας ήταν περί τα 11 εκατομύρια, ενώ ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης περίπου 110.000 άνθρωποι.

Το 5 τοις χιλίοις του συνολικού πληθυσμού της χώρας είναι 55.000 νοματαίοι. Στους θρακιώτες μουσουλμάνους (αλλα και γενικώτερα) οι γυναίκες δεν εντάσσονται στο δυναμικό των εργαζομένων σε γραφεία μια και κάτι τέτοιο θα τις φέρει σε επαφή με άνδρες. Άρα η ανακοίνωση της υπουργού υπερκαλύπτει ολόκληρο το ποσοστό του ενδιαφερόμενου μουσουλμανικού αρσενικού πληθυσμού της περιοχής! Για τους γνωρίζοντες τα πράγματα ο ισχυρισμός είναι ακόμη πιο στέρεος, μια και οι περισσότεροι από τους άνδρες δεν αποφοιτούν από του λύκειο ασχολούμενοι με αγροτικές εργασίες.

Μέχρις εδώ τα πράγματα θα ήταν αποδεκτά. Αλλά όταν ανακοινώνεται από την υπουργό εξωτερικών (για ποιό λόγο;) και χωρίς να διευκρινίζεται αν θα έχουν την δυνατότητα να καπαρώνουν κάποιες θέσεις επιλογής (*), συν το κριτήριο της εντοπιότητας που το ικανοποιούν σαφέστατα, δεδομένης και της υπερσυγκέντρωσης της κρατικής μηχανής στο λεκανοπέδιο της Αττικής,

σε 15 χρόνια ούτε μία θέση υπαλλήλου του δημόσιου τομέα στην Θράκη δεν θα ανήκει σε χριστιανό!

Η Τουρκική Θράκη θα είναι γεγονός!

(*) που είναι το πλέον πιθανό, μια και τι μπορεί να σημαίνει 5 0/00 σε προκύρηξη 10 ή 20 θέσεων...

Θυμόσαστε; 19

ΠΗΓΑΣΟΣ: ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ……

ΗΧΟΣ ΠΑΙΑΝΩΝ - ΤΡΟΜΟΣ ΤΥΡΑΝΝΩΝ

Θέμα "τουρκικής μειονότητας στην Θράκη έθεσε ο Γκιούλ!

Επεισόδιο στα Ίμια και πάλι χθές!

Μια και βρίσκομαι σε εργασιακό πανικό και δεν προλαμβάνω να σχολιάσω εκτενώς, αφού σας διαβεβαιώσω ότι η "περήφανη" χώρα μας συνεχίζει να στηρίζει αταλάντευτα την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (αν και πλάκωσε δουλειά μια και υποστηρίζει ταυτόχρονα την πορεία της "Μακεδονίας ξακουστής του Αλεξάνδρου η χώρα" καθώς και της "Αλβανίας ξακουστής του Πύρου η χώρα"), παραθέτω ποίημα του Γεωργίου Σουρή με τίτλο αυτόν του post:

Βάρβαρη των Τούρκων γέννα,

που δεν παύεις ολοένα

να ξερνάς επί της γης

τους ατίμους σου σφαγείς.

Φάρα μπόγηδων εξάλλων,

και σε τούτο τον καιρό

ζης ακόμη χάριν άλλων,

πούναι Τούρκοι με σταυρό.

Αίμ’ από τη ματιά σου στάζει

κι ο Προφήτης σου προστάζει

να τρυφάς σε χαλασμούς.

Ρήξη με τον νεο-Οθωμανισμό

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΗΞΗ

Φύλλο 2, κυκλοφορεί στις 16/12

Ο νεο-οθωμανισμός είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο: Έλληνες επιχειρηματίες συμπράττουν με τα τουρκικά συμφέροντα, όπως οι Φαναριώτες υποτελείς της Μεγάλης Πύλης επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και πανεπιστημιακοί εκκαθαρίζουν τα σχολικά βιβλία από κάθε αναφορά στην αντίσταση εναντίον των Οθωμανών. Απαραίτητο συμπλήρωμα, σε μαζικό επίπεδο, τα ελληνοτουρκικά σηριαλ και «ριάλιτι».

Ο νεο-οθωμανικός στραβισμός, δυστυχώς, δεν αποτελεί πλέον μία δευτερεύουσα συνιστώσα της ελληνικής πολιτικής και πολιτιστικής ζωής, έχει ήδη αλώσει το υπουργείο Εξωτερικών. Αν μάλιστα επιτύχει να ολοκληρώσει την ένταξη της Τουρκίας στην “Ευρωπαϊκή Ένωση”, όπως επιθυμούν και οι Αμερικανοί, θα μεταβληθεί σε κυρίαρχη συνιστώσα: η Ελλάδα δεν θα ανήκει στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, αλλά στην αμερικανοτουρκική και “τσιμέντο” να γίνει η Κύπρος, η Θράκη και το Αιγαίο.

Στο αφιέρωμα της Ρήξης παρουσιάζονται όλες οι εξελίξεις στη διαπλοκή τραπεζών, Μπόμπολα, Κόκκαλη κ.ά., με τα τουρκικά συμφέροντα. Eπισημαίνεται η ανάγκη για ένα μέτωπο αντίστασης στο πεδίο του πολιτισμού και της Ιστορίας, προνομιακό χώρο εκδήλωσης της νεο-οθωμανικής στρατηγικής.

Κείμενα για την τακτική του Τ. Παπαδόπουλου στην Ε.Ε., για το ΠΑΣΟΚ, την Κύπρο, την εκποίηση του ΟΤΕ, την εκπαίδευση, τους Αφγανούς πρόσφυγες, τα πολιτιστικά, για τις διεθνείς εξελίξεις στην Ασία, τη Λ. Αμερική και τη Μ. Ανατολή.

Στο δεύτερο φύλλο, με βελτιωμένη παρουσίαση και περισσότερες σελίδες, γράφουν οι:
Γ. Καραμπελιάς, Δ. Αλευρομάγειρος, Μ. Στεφανίδης, Π. Πικραμένος, Γ. Σταματόπουλος, Ά. Μιχαηλίδης, Β. Φτωχόπουλος, Λ. Μαύρος, Θ. Τζιούμπας, Γ. Παπαγιαννόπουλος, Γ. Σπηλιόπουλος, Γ. Ρακκάς, Θ. Ντρίνιας, Β. Στοϊλόπουλος, Α. Μοράτος, Λ. Θωμά, Ν. Βεντούρας, Μ. Διόγος, Κ. Μπλάθρας, Γ. Καστρινάκης, Γ. Εμμανουηλίδης, Γ. Ξένος, Π. Κόρπας, Χ. Μόρφος... Ά. Βελουχιώτης, Ν. Ζαχαριάδης!

Νεο-Οθωμανοί

Λέει ο Γιανναράς από την Καθημερινή

Ποιος Ελληνας πρωθυπουργός, στα 180 χρόνια ελεύθερου βίου, θα κατάπινε άφωνος, και μάλιστα από θέσεως ισχύος, τις αλαζονικές στρεψοδικίες των Τούρκων; Ποιος θα ψήφιζε πειθήνια, δίχως την παραμικρή ένσταση ή επιφύλαξη, την έναρξη και τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων Τουρκίας - Ε.Ε. παρά τις ιταμές αρνήσεις των Τούρκων να τηρήσουν τους όρους της ενταξιακής διαδικασίας; Συγγράφοντας ο σημερινός πρωθυπουργός τη διδακτορική του διατριβή για τον Ελευθέριο Βενιζέλο συνάντησε ποτέ δείγματα της γλώσσας που εκείνος χρησιμοποιούσε στα διεθνή βήματα διαχειριζόμενος τα δίκαια των Ελλήνων; Τα συγκρίνει σήμερα με τη δική του «συνετή» αφωνία;

Ανάλογα ερωτήματα δεν μπορούν να τεθούν για την υπουργό Εξωτερικών, γιατί η ίδια επαναλαμβάνει (αμετάλλαχτα) την κοινή στάση που είχαν πάντα με τον κάποτε προκάτοχό της και σημερινό αρχηγεύοντα στην αξιωματική αντιπολίτευση. Προπαγάνδισαν και οι δύο με πειθήνιο πάθος την Πλεκτάνη Ανάν, εκείνος πρόλαβε και να επιδοθεί σε κωμικά ζεϊμπέκικα επίδειξης επιδόσεων στη διατεταγμένη «ελληνοτουρκική φιλία». Δεν του έλαχε να επιδείξει και άφωνη συγκατάθεση στην αλαζονική περιφρόνηση της Τουρκίας για τους όρους της ενταξιακής της διαδικασίας, αυτός τα έδωσε όλα στην προγενέστερη φάση. Γι’ αυτό, έστω και θλιβερός στην ολιγότητά του, θα γίνει επίσης μια μέρα πρωθυπουργός της Ελλάδας – θα έλεγε κανείς (ως αστεϊσμό βεβαίως) ότι η στάση απέναντι στην Τουρκία καθορίζει τη διαδοχή σε καίριους εν Ελλάδι ηγετικούς θώκους.

...για θέματα που κρίνουν την ίδια την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού (κυριολεκτικά) η προσφυγή σε δημοψήφισμα θα ήταν η τίμια και υπεράνω υποψίας πολιτική στάση.

Παρουσιάζει ο Χ. Μόρφος στο "Μπούρκες, φερετζέδες, φέσια, φακιόλια" και αναλύει τις εξελίξεις στην περιοχή μας καταλήγοντας:

Τώρα μάλιστα που ΗΠΑ, ΕΕ και ΟΗΕ οδηγούν το Κυπριακό σε συνολική λύση ή σε οριστική διχοτόμηση μέσα στο 2007 [”Οι εκβιαστές με τα μπλε“], οι Τούρκοι από τη χαρά τους θα μας ζητήσουν να τους στρέψουμε και τα νώτα.

Ευτυχώς στην απαισιοδοξία για τους Κουμουτσακοβαληνάκειους χειρισμούς που θα αντιμετωπίσουμε σε λίγες μέρες, έρχεται σαν αντίβαρο το παρακάτω "ενοχλητικό" για τους γείτονες βιντεάκι (που πρίν κάποια χρόνια θα με απωθούσε...), να μας θυμίσει ότι υπάρχουν και κάποια Ελληνόπουλα έτοιμα για άνευ ανταλλάγματος και εμπορικού "διακυβεύματος" θυσία!

Κοινή Ελληνοκυπριακή γραμμή. Της "κοινής"...

Η Λευκωσία δηλώνει από την Τετάρτη ότι θα επιμείνει στις απόψεις της, ακόμη και αν στο τέλος των διαβουλεύσεων μείνει εντελώς μόνη, αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο αιχμές για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία εμφανίζεται πιο διαλλακτική και σχετικά ικανοποιημένη από την αύξηση του αριθμού των κεφαλαίων διαπραγμάτευσης που «παγώνουν».

Κουβέντα για την επέτειο των Ιμίων φέτος...

...από τύπο και TV-ούλα! Δέκα μέρες τώρα!

Μήπως σιωπούν λόγω της "σκληρής"(!) γραμμής που έχει υιοθετήση το ΥΠΕΞ μας, έναντι των αμετανόητων γειτόνων;

Θα μας τρελάνετε πια με την τόοοοση... αδιαλλαξία σας κ. Ντόρα μου...

Να το συνδυάσουμε και με την "απουσία" του Ηλιάκη από την ιστοσελίδα της Αεροπορίας;

Πώς όμως να μας απομείνει ιστορική αυτοσυνειδησία - όρος διάρκειάς μας - όταν εκχωρούμε σε ξένους, και συναυτουργούμε καταχαρούμενοι, στην αποεθνικοποίηση και αποχριστιανοποίηση της Ιστορίας μας;

ΥΓ. Χρόνια πολλά στις παρθένες... Μαρίες

Κώδικας da Simiti! Ένα πολιτικό συνωμοσιολογικό σενάριο που θα ξεσηκώσει τους cinefil...

"Προκλήθηκα" από τον Χ. Μόρφο να καταθέσω ένα συνωμοσιολογικό σενάριο. Δεν μπορώ να φτάσω τον Dan Brown αλλά δεν χάνω τίποτα να δοκιμάσω αγαπητοί cinefil. Κι' αν αρέσει θά έχει ως συνήθως και sequel! Θα δηλώσω όμως "ευθαρσώς" προς τους εισαγγελείς της επικράτειας και όχι μόνο, ότι δεν αποτελεί πραγματικότητα για την "περήφανη" ηγεσία της χώρας ... Είναι απλώς μια φανταστική και υπερ"βολική" ιστορία...


Ο 90 κιλών και κάτω των πενήντα(*) υπερεθνικιστής Καπογιώργης, ακούμπησε νωχελικά στην πλάτη της καρέκλας του ΒΑR και ξέσφιξε λίγο την γραβάτα του τρομοκρατημένου - λόγω της πολεμοκαπηλίας που απέπνεε - διπλανού του..., για να τον κάνει να αισθάνεται πιο άνετα! Μετά από 10 χρόνια ακριβώς, "το γλυκό" είχε δέσει επί τέλους!

Ήταν εκείνη τη νύχτα, λίγο μετά τα ΙΜΙΑ όταν μάλλον ξεκίνησαν όλα. Ο κατα Αμβρόσιον "κοντός", ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός από την μεταπολίτευση και μετά, που γιουχαΐστηκε στο Ελληνικό κοινοβούλιο όταν εξέφρασε τις ευχαριστίες του στις ΗΠΑ! Από απλοϊκό Αντιαμερικανισμό θα νόμιζε κανείς. Μα ήταν όμως έτσι; Τόσο απλοϊκά αντιδρούν όλοι, μα όλοι οι βουλευτές; Καλά κάτι καινούργιοι. Μα και οι παλιοί; Και οι Πασόκοι; Και οι τέως υπουργοί της ΝΔ;

Για να σου κάνουν το καλό - είχε σκεφτεί τότε - κάτι πρέπει να δώσεις σε αντάλαγμα στην διεθνή πολιτική! Τί δώσαμε εμείς;

Και τα γιούχα ήταν γι' αυτό που δώσαμε ή γιατί με το "ευχαριστώ" το αποκαλύψαμε;

Ο φαιοκόκκινος κουμουνορεμπέτης Καπογιώργης ήταν βέβαιος πια ότι αφορούσαν και τα δυό! Οι μισοί για το ένα και οι άλλοι μισοί για το άλλο.

Πάντα τον ενοχλούσε η αφελής και έξω από τους κανόνες της πολεμικής τέχνης, μα και αρετής, συμπεριφορά της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας του εκείνη τη μαύρη στιγμή της ιστορίας. Και συλλογική αφέλεια δεν υπάρχει...

Έπρεπε για κάποιους γενικότερους γεωστρατηγικούς λόγους(**) - που είχαν εντοπιστεί κάποια βραδυά στη Μαδρίτη, όταν ένας "χαρισματικός" έκανε παρτούζες με αεροσυνοδούς και ένας μέλλων πρόεδρος συζήταγε αντ' αυτού - να ξεκινήσει το μοίρασμα του Αιγαίου! Χρειαζότανε μια αφορμή να προετοιμάσει την κοινή γνώμη των δύο χωρών. Έπρεπε να είναι τόσο πομπώδης και τρελή που να μην μπορεί κανένας να την αξιολογήσει. Οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών που ξέρουν τι χρώμα βρακί φοράμε, "ξεγελάστηκαν" λέει από κάτι Τούρκους δημοσιογράφους... Ένας ολόκληρος στόλος απέπλευσε με παράτες, δίκην εποχής Ναπολέοντα και πήγε να φυλάξει το ένα από τα δύο νησιά. Κομάντα πήγαν κι' ήρθαν χωρίς να τα πάρει είδηση κανένας... Κομάντα έχουν αποστρατευτεί από την Ελληνική πλευρά, αλλά δεν μιλούν... Τα κομάντα της Τουρκίας σκοτώθηκαν όλα σε ατύχημα...

Ήταν εκείνη τη νύχτα που θα πρέπει να έγινε η

έναρξη των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών μεταξύ των πολιτικών διευθυντών των δύο υπουργείων Εξωτερικών και δεν είχε διαρρεύσει το παραμικρό για το τεράστιο υλικό που έχει συγκεντρωθεί από τους 34 γύρους των άτυπων διμερών διαπραγματεύσεων.

Μάλιστα

... την άνοιξη του 2003 οι δύο πλευρές έφθασαν σε συμφωνία για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η οποία ναυάγησε την τελευταία στιγμή...

Συχνά-πυκνά συναντιόντουσαν! Περίπου 5 φορές (34:7) το χρόνο. Αφού αποφάσισαν ότι το κλειδί ήταν η υφαλοκρηπίδα μια και όπως λέει ο pasokόταυρος Μάνος

δεν μπορεί να οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα, αν προηγουμένως δεν έχει οριστικοποιηθεί η έκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Θα μιλάνε οι Έλληνες για υφαλοκρηπίδα και οι Τούρκοι για γκρίζες ζώνες. Και θα λένε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα... Και θα πάμε στη Χάγη. Και μετά "τί να κάνουμε;" Η διεθνής νομιμότης! Να κάνουμε πόλεμο θέλετε;

Τα λόγια στριφογύριζαν στο μυαλό του ασταμάτητα...

... την άνοιξη του 2003 οι δύο πλευρές έφθασαν σε συμφωνία για την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η οποία ναυάγησε την τελευταία στιγμή...

Αμέσως μετά έδωσε ο "κοντός" το δακτυλίδι στο georgey... Βυσσοδομώντας με το σύνταγμα μπρος και πίσω... Και ύστερα ήρθε "η ώρα" του kostas! Αυτή που του πήραν απ' τα χέρια το 2000...

Ένα πικρό χαμόγελο σχηματίσθηκε στα χείλη του. Θυμήθηκε τον πασόκο φίλο του που του έλεγε εκείνα τα περίεργα για το χρηματιστήριο... Το 2000 θα πρέπει να είχαν είχαν συναντηθεί οι αντιπρόσωποι ήδη καμμια 20 ριά φορές (4 χρόνια x 5 φορές/χρόνο). Αρκετές για να φέρουν σε κάποιο επιθυμητό στάδιο υλοποίησης την εντολή για το μοίρασμα... Τότε ήταν που για πρώτη φορά έθεσαν το θέμα "Θράκη" (έγραψε και ξανάγραψε στο NEMECIS η Κανέλλη και όχι μόνον...) οι πλεονέχτες Τουρκαλάδες καθώς και το περίεργο μοίρασμα του Αιγαίου... "Κώλωσε" ο Simiti και του έδειξαν με το χρηματιστήριο ποιός είναι το αφεντικό. Οι δείκτες πήραν την κάτω βόλτα, η ΟΝΕ απομακρύνθηκε... και όλα άρχισαν να γίνονται ανησυχητικά με αποκορύφαμα την οριακή νίκη του kostas στις εκλογές... Σπάσανε τα τηλέφωνα, ο Simiti υποσχέθηκε ότι θα κάνει αυτά που δεν έκανε, ενώ ο kostas έδειξε να έχει ενδοιασμούς... Ήταν τότε που αλλάξανε χρώμα τα χαμόγελα και οι πανηγυρισμοί! Από μπλέ γίναν πράσινα!

Αφού όμως απέτυχε ξανά η "πράσινη" διεκπεραίωση, ανανέλαβε το θέμα ο kostas με τις πρωτοφανείς για τα Ελληνικά χρονικά (μέσα σε μια διετία!) 2 συναντήσεις του με τον πλανητάρχη, τις 2 συναντήσεις της ΥΠΕΞ #2 και τη μιά του ΥΠΕΞ #1 με την ομόλογό τους και Κύριος οίδε πόσες των αποκατινών τους. Και ήταν έτοιμος! Ενημέρωσε και τον νέο πρόεδρο της Δημοκρατίας φανερά, με την απίστευτη δήλωση της προέδρου της Βου(ρ)λής κατά την ενθρόνισή του...

Μα φαίνεται πως ο ΗΛΙΑΚΗΣ έκανε τον "λεκέ" να δείχνει πολύ μεγάλος! Δεν τόμαθε ποτέ ο ήρωας αεροπόρος, μα ήταν μάλλον η θυσία του πολύ σπουδαιότερη απ' ότι σε περίοδο πολέμου... Κι' έτσι

...although there was no official declaration after the latest meeting on May 19, it was claimed by reliable sources that military and diplomatic circles had agreed to this surprise formula, which was turned down by the Greek Prime Minister Costas Karamanlis at the last minute. Diplomatic circles stated that Karamanlis' rejection of the formula was mainly due to his concern over public resistance.

Μας στείλανε τότε οι hillbillies έναν δικό τους "χωριάτη" (Countryman) να μιλάει για Τουρκικές μειονότητες και άλλα φαιδρά, ώστε να σφίξουν οι κώλοι και ν' αρχίσουμε να "ψάχνουμε" οι ψηφοφόροι για το λιγώτερο επώδυνο! Κανά μοιρασματάκι στο Αιγαίο, λίγο "πούλημα" στο Κυπριακό, υποστήριξη για αναβολή της Τουρκικής προσαρμογής με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα κι' ας κάνουμε τους θιγμένους... Είναι να μην δώσεις το θάρρος στον χωριάτη...!

Ο Καπογιώργης κατέβασε μια γουλιά από το straight(***) ποτό που είχε στο ποτήρι του. Δεν είχε πια καμμιά αγωνία! Ήταν βέβαιος ότι όλα θα τέλειωναν μετά την εκλογή του Δημοκρατικού προέδρου στις ΗΠΑ. Όποιος κι' αν ήταν αυτός! Ήταν Δημοκρατική "εργολαβία" τα Βαλκάνια και αυτοί ήξεραν να τα χειρίζονται καλύτερα από τους ειδικούς στο μεσανατολικό Ρεπουμπλικάνους... (Συνεχίζεται ίσως....)


(*)
Ποιοί διαφωνούν με τη Χάγη; Οι υπερεθνικιστές που στη πλειοψηφία τους είναι γέροι άνω των 60 ετών και των 150 κιλών, που δεν θα πάνε το μέτωπο!

είπε ο Ανδριανόπουλος στην Τσαπανίδου μια Δευτέρα πρωΐ-πρωΐ! Και συνέχισε...

Τί θέλει ο κόσμος; Να πληρώνει εκατομύρια σε εξοπλισμούς χωρίς λόγο; Γιατί χάθηκε ο πιλότος πριν μερικές μέρες; Για την υφαλοκρηπίδα;

Εκεί πετάχτηκε σαν πορδή ο Χατζηδάκης της ΝΔ και εξανέστη!

Μα δεν βλέπετε ότι δεν θέλει η Τουρκία να πάει στη Χάγη;

Γιατί Χατζηδάκη μου; Φοβάται να μοιράσει τα ξένα;

Και γιατί ενοχλεί την Ελλάδα αν δεν ενταχθεί τελικά η Τουρκία στην Ευρώπη;

αναρωτήθηκε η ευειδής Τσαπανίδου. Και ακολουθεί ανάλυση από τον Ανδριανόπουλο στο μόλις 5 λεπτών αφιέρωμα γι' αυτό το "δευτερεύον" θέμα..., για το

(**)
πόσο θα ενοχλήσει ο πιθανός παντουρκισμός την Αμερική(!!!) (κατονομάζοντάς την έμμεσα βέβαια) που θα εκραγεί σε διαφορετική περίπτωση προς τα Ασιατικά της σύνορα και το μουσουλμανικό τόξο και τα πετρέλαια και τα, και τα... Αφερίμ!


(***)
κι' εδώ ομοφοβικός...