Η ύλη!

ΠΗΓΑΣΟΣ: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ...

ΠΗΓΑΣΟΣ: ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΙ’ ΑΠΟ ΤΑ ΕΧΘΡΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ: "


Ένα post διαμάντι για τις "στρογγυλεμένες" συνειδήσεις...

Μετεκλογικές επισημάνσεις

1. Αποχή κοντά στο 45%


2. Θεσσαλονίκη - Μπουτάρης 17%


3. Αθήνα -Τσίπρας 11%


4. Καραχασαν-χάσαμε giorgos 33%


5. Αλλαξοκωλιές ψηφοφόρων ανάμεσα σε Γεννηματά-Κακλαμάνη

Το πρώτο σημείο μας λέει ότι η ψήφος ήταν πολιτική! Στην κάλπη πήγαν οι κομματικά εξαρτημένοι. Οι άλλοι απείχαν. Μα τότε μήπως το πέμπτο μας οδηγεί σε αντίφαση; Όχι βέβαια... Είναι η «πλάκα» που αντέχουν να κάνουν οι περίπου 15% των Αθηναίων εξαρτημένων μεν, δυσαρεστημένων δε από τις κομματικές συμπεριφορές, που θέλουν να «τσιγκλίσουν» τα δυό μεγάλα μαντριά!

Ναι αλλά στην επαρχία πολλοί ψηφίζουν πρόσωπο...
Μπορεί! Αλλά τα πρόσωπα είναι κοινός παράγων και βγαίνουν απ’ την παρένθεση! Αν κάποιος νεοδημοκράτης ψήφισε τον ξάδερφό του τον πασοκτζή, κάπου αλλού κάποιος πασοκτζής είχε νεοδημοκράτισσα ξαδέρφη υποψήφια... Η μόνη σταθερά ήταν η κομματική προέλευση.

Το τέταρτο σημείο δείχνει ότι το «ξεπούλημα» και ο πολιτικός αριβισμός παρά την υποστήριξη των ΜΜΕ δεν πετυχαίνει εκεί που οι άνθρωποι βιώνουν την ιστορία. Από το 44% των πασοκτζήδων της περιοχής μόνο το 25% παρέμεινε πιστό στην κοματική αλητεία. Γιατί αν όλοι οι Μουσουλμάνοι της περιοχής ψήφισαν το «μαυρισμένο ρόδο» μετά την υποστήριξη που πήρε από το Κοτζά Καπή (να το υπολογίσουμε 8-10% του πληθυσμού) τί μένει από το 33%; Το πολύ 25%... «Θρίαμβος» του giorgos και του εκσυγχρονισμού!

Τότε γιατί κάποιοι άλλοι ψήφισαν τον «κεμαλικό» Μπουτάρη και τον «νέο εκσυγχρονιστή» Τσίπρα;

Εδώ θέλει κουβέντα!

Στις μητροπόλεις μας, όπου ο άκρατος ατομικισμός ενδημεί για αντικειμενικούς λόγους και το πολιτικό κενό που αντιμετωπίζουμε είναι πιό έντονο από την περιφέρεια μια και απουσιάζουν τα «πρόσωπα» από το παιγνίδι, έχει αναπτυχθεί ένας «σουσούδικο» ρεύμα ψευδοκοσμοπολιτισμού. Απ’ ότι φαίνεται έχει αρχίσει να αποκτά αριθμητική δύναμη αλλά όχι δυναμική. Οι προτάσεις λείπουν και μόνο η εκφορά του κενού λόγου περισεύει. Για παράδειγμα οι 8 από τους 10 ψηφοφόρους των παραπάνω κυρίων που ρώτησα προσωπικά τι πρόγραμμα πρότειναν οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι, είχαν παντελή άγνοια!

Δεν είναι ικανό το ρεύμα αυτό να κάνει τομές. Είναι όμως αρκετό να βοηθήσει στο ακόμη μεγαλύτερο κατρακύλισμα της πολιτικής σε lifestyle προσεγγίσεις...

Ο Γιώργης και ο Καπογιώργης. Διαφορετικές προσεγγίσεις στο μεταναστευτικό.

Τυχαία πήρα είδηση ένα αξιοπρεπέστατο και με ειλικρινή αγωνία για το μεταναστευτικό σχόλιο σε άλλο blog (βλέπε link τίτλου) κάποιου "διαδικτυακού" Γιώργου! Μια αγωνία που την μοιράζεται μαζί του το σύνολο του (σκεπτόμενου) Ελληνικού λαού. Επειδή περιγράφει όλες τις κατά καιρούς αιτιάσεις που αντιμάχομαι, το παραθέτω με την απάντησή μου.

Λέει λοιπόν ο Γιώργης:

Η Ελλάδα είναι ακόμα μια χώρα που, ανήκοντας στη περίφημη δύση, αποτελεί μέρος του παγκόσμιου ληστρικού συνασπισμού της αποικιοκρατίας που το προηγούμενο αιώνα ρήμαξε τον υπόλοιπο (τρίτο) κόσμο αδιαφορώντας όχι απλά για τις πολιτιστικές του παραδόσεις αλλά και για την ίδια την ζωή των κατοίκων του. Βέβαια είναι γνωστή και αγωνιστικά εκφρασμένη η αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στη παραπάνω πρακτική, πλην όμως και οι πλειοψηφίες των περισσότερων λαών των αποικιοκρατικών χωρών το ήταν. Τι άλλαξε; Με καθαρά οικονομικά κριτήρια τίποτα. Στο κόσμο αυτό που είναι ένας κόσμος συγκεκριμένος, ένας πλανήτης, η ίδια Γη για όλους, δεν έχει νόημα να αντιτίθεσαι στην εκμετάλλευση και μετά να καταναλώνεις τα προϊόντα της. Ξυπόλυτοι μεν, ιμπεριαλιστές όμως και μείς.

Ήρθε ο καιρός να μας ζητήσουν τα ρέστα. Και η ειρωνεία είναι ότι δεν εισέβαλαν επαναστατικά στις πατρίδες μας με αυτό το σκοπό (που θα ήταν οδυνηρό μεν αλλά δόκιμο), αλλά τους το επέβαλε η νεοφιλελεύθερη λογική της εκμετάλλευσης, της ελεύθερης αγοράς, της ελεύθερης διακίνησης σκλάβων (με δικά τους έξοδα, μέσα σε σαπιοκάϊκα ή στα καινούργια βαγόνια του Άουσβιτς).

Είναι σαφές ότι μετά από ένα τέτοιο φυλετικό ανακάτωμα θα προκύψουν πολλά και σε μερικές περιπτώσεις σοβαρά προβλήματα. Είναι σαφές ότι αυτοί που θα έρθουν πρώτοι σε αντιπαράθεση θα είναι οι αδύνατοι, οι φτωχοί, οι άνεργοι, πάντα έτσι γινόταν. Είναι σαφές ότι όποιος είχε παραπάνω (σε ανέσεις, σε χρήμα, σε αγαθά, σε παραδόσεις) θα χάσει. Αλλά είναι επίσης σαφές ότι όποιος διέπεται από ένα σωστό και συντροφικό κριτήριο ως προς τη κοινωνική δικαιοσύνη, θα πρέπει να κάνει ότι μπορεί έτσι ώστε να εντάξει τους νέους εν δυνάμει συντρόφους σε ένα κίνημα ακόμα μεγαλύτερο, με πλατυτέρους ορίζοντες, ικανό να αντιπαραταχθεί στη νεοφιλελεύθερη λογική της παγκοσμιοποίησης. Ικανό να παγκοσμιοποιήσει την κινητοποίηση και να κατασκευάσει νέες παραδόσεις που να ενώσουν τις παλιές και διαφορετικές, όπως συμβαίνει αιώνες τώρα κάθε φορά που περνάμε από το μικρότερο στο μεγαλύτερο, από το λιγότερο στο περισσότερο. Η παγκοσμιοποίηση δεν πρέπει να μείνει όπλο αποκλειστικά στα χέρια του νεοφιλελευθερισμού. Όχι μόνο ελεύθερη διακίνηση προϊόντων αλλά ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών. Όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και όλη η Γη είναι ένα χωριό, το χωριό μας, το οποίο μάλιστα διατρέχει και σοβαρούς κινδύνους. Πως θα τους αντιμετωπίσουμε; Ο καθένας μόνος του και ο θεός για όλους;

Διαφορετικά, λειτουργώντας σαν μίζεροι μικροαστοί που οι ξένοι ήρθαν να βάλουν χέρι στο βιός τους, κινδυνεύουμε, στη καλύτερη των περιπτώσεων, να καταλήξουμε σε μια βελτιωμένη έκδοση της Λίγκας του Βορρά στην Ιταλία, υπερασπιζόμενοι φαντάσματα του παρελθόντος, εθνικές ταυτότητες, θρησκείες, παραδόσεις, που τώρα πια έχουν αρχίσει να αποχωρούν από το σκηνικό έχοντας επιτελέσει τον ιστορικό τους ρόλο. Και ίσως, στη προσπάθεια μας να διατηρήσουμε αμόλυντο «ότι έχει μείνει ακόμα» από το πολιτιστικό παρελθόν μας, θα πρέπει να μετέλθουμε μέτρα που μου είναι αδύνατο να φανταστώ στη πράξη. Τι μπορεί να σημαίνει για παράδειγμα «ριζικός περιορισμός της μετανάστευσης»; Πως επιτυγχάνεται πρακτικά και ποιες μπορεί να είναι οι παρενέργειες του;

Είμαστε πράγματι τμήμα της ιμπεριαλιστικής Δύσης, αλλά από πολιτική επιλογή των ηγετών μας («ανήκομεν εις την Δύσιν») και από ένα απίστευτο «μοίρασμα» που έκαναν άλλοι για μας… Καλώς ή κακώς - δεν το εξετάζω - έτσι είναι! Χωρίς όμως είτε να «απολαύσουμε» αυτά που ο ιμπεριαλισμός των άλλων λαών πιθανόν τους προσέφερε, είτε να τον ασκήσουμε επι της ουσίας. Άλλωστε και συ το επισημαίνεις αυτό. Αν λοιπόν πρέπει η Δύση να πληρώσει κάποιο τίμημα, δεν βλέπω γιατί χρωστάμε να το μοιραστούμε με τον Εγγλέζο, τον Γερμανό, τον Γάλλο, τον Ιταλό ή τον Ολλανδό! Δεν θεωρώ δίκαιο να πληρώνει (γιατί αναντίρρητα πληρώνει) ο Έλληνας εργάτης και μικροαγρότης τα ξένα γαμησιάτικα… Γιατί και ο πρώτος έχασε το μεροκάματό του από το ξεροκόμματο του μετανάστη που το «ανταγωνίζεται» (πως ξεφτιλίζονται οι λέξεις…) και ο άλλος χάνει την «επαφή» με τον γαιοκτήμονα και τις ορδές των Αλβανοπακιστανών κούληδων του, που καθιστούν το προϊόν «άπιαστο» για τον μικρό!

Ένα λοιπόν το κρατούμενο: Το πρώτο κόλπο που πετυχαίνει η λαθρομετανάστευση είναι το μοίρασμα της εξαθλίωσης των τριτοκοσμικών σε όλους! Γιατί πρέπει να το δεχθούμε;

Δεύτερο κρατούμενο: Σε ποια θεωρία, φιλοσοφική προσέγγιση, πολιτική ανάλυση κλπ. - δεξιά ή αριστερά - προβλέπεται ντεκλαρέ οι φτωχοί, τα αδύνατα στρώματα (όπως επισημαίνει κι’ ο Γιώργης) ν’ αναλαμβάνουν το κόστος των αδικιών προς τρίτους; Μόνο στην θεωρία της «απρόσκοπτης ανθρωπιστικής (!) μετανάστευσης» που προωθεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και σιγοντάρεται από τα «προοδευτικά» και «φιλεύσπλαχνα» fora, ο ρόλος των οποίων είναι τουλάχιστον ύποπτος και αμφιλεγόμενος…

Γράφει ο Γιώργος:
Ήρθε ο καιρός να μας ζητήσουν τα ρέστα. (οι μετανάστες)

συνεχίζοντας:
Και η ειρωνεία είναι ότι δεν εισέβαλαν επαναστατικά στις πατρίδες μας με αυτό το σκοπό (που θα ήταν οδυνηρό μεν αλλά δόκιμο), αλλά τους το επέβαλε η νεοφιλελεύθερη λογική της εκμετάλλευσης, της ελεύθερης αγοράς, της ελεύθερης διακίνησης σκλάβων (με δικά τους έξοδα, μέσα σε σαπιοκάϊκα ή στα καινούργια βαγόνια του Άουσβιτς).

Εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση! Δεν ζητάει κάποιος τα ρέστα, ακολουθώντας τις επιταγές που του επιβάλλουν!

Τρίτο κρατούμενο: Η σύγχρονη αποικιοκρατία δεν τρέχει πλέον στις Αφρικές για δούλους… Τους φέρνει εδώ με δικά τους τα εισιτήρια! Και όταν έλθουν μέσα, βάζει τους ντόπιους δούλους να πληρώνουν ότι έξοδα δημιουργούν! (βλέπε εδώ)

Μα επισημαίνει ο Γιώργος ότι:
όποιος διέπεται από ένα σωστό και συντροφικό κριτήριο ως προς τη κοινωνική δικαιοσύνη, θα πρέπει να κάνει ότι μπορεί έτσι ώστε να εντάξει τους νέους εν δυνάμει συντρόφους σε ένα κίνημα ακόμα μεγαλύτερο, με πλατυτέρους ορίζοντες, ικανό να αντιπαραταχθεί στη νεοφιλελεύθερη λογική της παγκοσμιοποίησης.

Πώς είναι δυνατόν να ενταχθεί σε αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, πώς μπορεί να γίνει «σύντροφος» σε κάτι τέτοιο, αυτός που ξεπερνώντας τα όρια της επιβεβλημένης εξαθλίωσης, δεν μπορεί να αντιδράσει πλέον και απλά δέχεται να γίνει όργανο της; Σε ένα πόλεμο εναντίον των ντόπιων εν δυνάμει «αθλίων»… Δεν είναι ιστορικά ούτε πρώτη ούτε τελευταία φορά, που κάτι τέτοιο αποτελεί εκ των προτέρων καταδικασμένη ουτοπία. Για να έχει μια ελπίδα επιτυχίας, θα πρέπει να εξισωθεί ο μετανάστης με τον ταξικό «σύντροφό» του. Να ενταχθεί δηλαδή αυτό το αταξικό σήμερα ον, στην φτωχότερη τουλάχιστον εγχώρια τάξη. Η απρόσκοπτη όμως και συνεχής μετανάστευση τροφοδοτεί συνεχώς με νέο αίμα τους διεκδικούντες απλά και μόνο την επιβίωση, σπρώχνοντας προς τα κάτω και τους ντόπιους προλετάριους ή όπως αλλιώς θέλεις να τους αποκαλέσεις. Μόνο η ένταξη κάποιων απ’ αυτούς που είναι ήδη εδώ και ο έλεγχος της μελλοντικής λαθρομετανάστευσης μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες για κάτι τέτοιο! Το τέταρτο κρατούμενο της κουβέντας μας.

Είναι νομίζεις τυχαίο Γιώργο, που ο Παυλόπουλος του κράτους της διαπλοκής ισχυρίζεται ότι «η Ελλάδα δεν γέμισε ακόμα» και το ΕΛΙΑΜΕΠ της εκχώρησης της Ελλάδας σ’ όποιον την ζητάει, το ΕΛΙΑΜΕΠ που ακούει τη λέξη «έθνος» και μπιμπικιάζει, να υποστηρίζει μετά παρρησίας ότι «το μεταναστευτικό πρέπει να αντιμετωπισθεί σε εθνικό(!!!) επίπεδο» μόλις άρχισαν οι Δυτικοί να ζητάνε μέτρα;

«Πατάει» μάλιστα ο Γιώργος την πεπονόφλουδα που έχουν πετάξει οι νεοφιλελεύθεροι κόρακες:

Όχι μόνο ελεύθερη διακίνηση προϊόντων αλλά ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών. Όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και όλη η Γη είναι ένα χωριό, το χωριό μας, το οποίο μάλιστα διατρέχει και σοβαρούς κινδύνους. Πως θα τους αντιμετωπίσουμε; Ο καθένας μόνος του και ο θεός για όλους;

Φτάσαμε έτσι στο Πέμπτο κρατούμενο Ο ουσιαστικά βίαιος ξεριζωμός εκατομμυρίων ανθρώπων από τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους, δεν είναι ελεύθερη διακίνηση προσώπων. Είναι απλά διακίνηση προϊόντων. Και καθόλου προοδευτική ή Χριστιανική ή αδελφική ή έστω ταξική ρε αδελφέ η υποστήριξή της!

Θα ρωτήσει όμως κάποιος αφελώς πλην όμως καλοπροαίρετα:
Μα εδώ έχουμε να κάνουμε και με «στροφή» στις θρησκευτικές και εθνικές παραδόσεις. Είναι κάτι τέτοιο διεθνιστικό ή προοδευτικό;

Έ λοιπόν ΝΑΙ!
Γιατί το παγκόσμιο χωριό μπορούμε να το σκεφτούμε και να το διεκδικήσουμε μέσα από την τοπική δράση και παράδοση. Που είναι η μόνη που το λαϊκό κίνημα έχει ελπίδα να ελέγξει! Είναι και ο Ελληνικός τρόπος… Η πόλις μέσα στο ευρύτερο σύνολο. Έκτο το κρατούμενο.

Για τα έξι αυτά κρατούμενα εγώ τουλάχιστον δεν αισθάνομαι, ούτε και θα αισθανθώ ότι όσοι σκεφτόμαστε έτσι, ζούμε
λειτουργώντας σαν μίζεροι μικροαστοί που οι ξένοι ήρθαν να βάλουν χέρι στο βιός τους, και κινδυνεύουμε, στη καλύτερη των περιπτώσεων, να καταλήξουμε σε μια βελτιωμένη έκδοση της Λίγκας του Βορρά στην Ιταλία, υπερασπιζόμενοι φαντάσματα του παρελθόντος, εθνικές ταυτότητες, θρησκείες, παραδόσεις, που τώρα πια έχουν αρχίσει να αποχωρούν από το σκηνικό έχοντας επιτελέσει τον ιστορικό τους ρόλο.

Τα σχόλια (αν υπάρχουν) παρακαλώ στην "πηγή"

Οι "καλές" προσοδοφόρες τριπλόφαρδες συμμαχίες!

Ένα από τα θέματα που προβληματίζουν όποιον ασχολείται με το Μεσανατολικό είναι η στάση της Τουρκίας στον πόλεμο του Λιβάνου, σε συνδυασμό με το Κουρδικό που οι Αμερικανοί φαίνεται να ανακινούν υπογείως και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης στην Τουρκία που χάνει σταδιακά την "κοσμικότητά" της.

Ουσιαστική απάντηση στα ερωτήματα δίνει ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό και λεπτομερώς στοιχειοθετημένο άρθρο του Chossudovsky (διευθυντή του globalresearch project) που αναδημοσιεύεται στο τελευταίο περιοδικό "Άρδην" του Σεπτεμβρίου 2006 και στο οποίο αναλύεται η "τριπλή συμμαχία" ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ σε όλα τα επίπεδα (στρατιωτικό-βιομηχανικό-ενεργειακό κλπ).

Γράφει ο καλός αναλυτής αφού περιγράψει την θεμελίωση αυτής της συμμαχίας ήδη από το 1958(!) ότι:

...
Στις 6 Ιουλίου, σχεδόν μια βδομάδα πριν τον βομβαρδισμό του Λιβάνου, μια συνθήκη με την ονομασία «Κοινό Όραμα» που υπεγράφη από τις ΗΠΑ και την Τουρκία, ουσιαστικά επιβεβαιώνει την «Τριπλή Συμμαχία». Στην τελετή υπογραφής στην Ουάσινγκτον παραβρέθηκαν ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αμπντουλάχ Γκιούλ και η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις .[ ]

Ουσιαστικά, η συνθήκη αυτή δεσμεύει την κυβέρνηση της Άγκυρας να υιοθετήσει την στάση της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον σχετικά με το δικαίωμα «αυτοάμυνας» του Ισραήλ. Η δέσμευση της επικυρώθηκε μόλις μια βδομάδα πριν την επιδρομή στον Λίβανο. Σύμφωνα με την Ζαμάν (Κωνσταντινούπολη) (6 Ιουλίου 2006) η συνθήκη «Κοινό Όραμα» αποσκοπεί στο να επιβεβαιώσει ότι:
«Η Τουρκία παραμένει ευθυγραμμισμένη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Δύση σε στρατηγικούς και τακτικούς όρους, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα επιθυμεί σε αντάλλαγμα να συμμετέχει στις διαδικασίες του πολιτικού σχεδιασμού για την Μέση Ανατολή, αποφεύγοντας έτσι τον ρόλο του “τυφλού εκτελεστή” μιας πολιτικής που καθορίζεται από τους παγκόσμιους παίκτες.»

Η συνθήκη αποσαφηνίζει την έννοια της στρατηγικής και στρατιωτικής ευθυγράμμισης της Τουρκίας που αφορά την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής – Κεντρικής Ασίας και έχει προσδιορισθεί από την «Πρωτοβουλία για την Ευρύτερη Μέση Ανατολή» της Ουάσινγκτον:
«[Η συνθήκη του Κοινού Οράματος] θα ενθαρρύνει την δημοκρατία και την σταθερότητα στο Ιράκ, την Μαύρη Θάλασσα, τον Καύκασο, την κεντρική Ασία και το Αφγανιστάν» [και ταυτόχρονα υποστηρίζει] «τις διεθνείς προσπάθειες επίλυσης του Μεσανατολικού·
την προώθηση μέσω της Πρωτοβουλίας για την Ευρύτερη Μέση Ανατολή της ειρήνης και της σταθερότητας χρησιμοποιώντας τη δημοκρατία· την εδραίωση της ενεργειακής ασφάλειας· την ενίσχυση των διατλαντικών σχέσεων· και την βελτίωση της αλληλοκατανόησης μεταξύ θρησκειών και πολιτισμών. (Τουρκική Ημερησία, 6 Ιουλίου 2006) [ ]
...

Προσπαθεί λοιπόν αν δεν "κερδίσει", τουλάχιστον να μην γίνει απλό υποχείριο των "παικτών" ο Τουρκαλάς! Να αποτρέψει ένα Τουρκικό Κουρδιστάν και αν δεν τα καταφέρει να πάρει άλλα ανταλλάγματα... Όπως έγραφε ο Γιανναράς

Προφητικό χάρισμα δεν χρειάζεται, μόνο κουράγιο να προσκρούσει κανείς (όχι ακίνδυνα) στη συναισθηματική (τυφλή και άλογη) «αισιοδοξία» της ελλαδικής κοινωνίας. Tότε εύκολα διαβλέπει ότι χωρίς πόλεμο, ειρηνικά και αυτονόητα, σε πολύ λίγα χρόνια, η Θράκη, τα νησιά του ανατολικού Aιγαίου και κάποια από τα Δωδεκάνησα θα έχουν περάσει στην τουρκική επικράτεια. Kαι οι τότε πρωθυπουργοί και υπουργοί Eξωτερικών του Eλλαδέξ θα εμφανίζουν σαν σπουδαίο πολιτικό τους κατόρθωμα την «ειρηνική» παραχώρηση. Oπως το έκαναν στο Nταβός το 1988, στα Yμια το 1996, στο Eλσίνκι (με τη «συμφωνία Φερχόιγκεν») το 1999. Aκριβώς όπως πριν από λίγες μέρες στο Λουξεμβούργο, η σημερινή υπουργός Eξωτερικών βάφτιζε την εγκατάλειψη της Kύπρου «συμπαράσταση» και την προδοσία της αξιοπρέπειας του Eλληνισμού «επιτυχία».

"Τραβηγμένο"; Μακάρι! Αλλά δυστυχώς

Tο Eλλαδέξ δεν υποψιάστηκε ποτέ ότι μπορούσε να συνεχίσει τον ρόλο του «Bυζαντίου» ως πολιτιστικού έτερου πόλου στη γεωπολιτική (ναι) ισορροπία της Eυρώπης. Aπολάκτισε μετά βδελυγμίας το «Bυζάντιο», καμώθηκε τον απευθείας συνεχιστή της Aρχαίας Eλλάδας, καθηλώθηκε στην ιδεοληψία του βαλκανικού επαρχιωτισμού.

Kαι σήμερα εξευτελίζεται υποταγμένο στην οικογενειοκρατία, παθητικά αναμένοντας ακρωτηριασμό.

Άντε να πάω να ψηφίσω να ξεχαστώ λιγάκι...

Κάτι παίζεται και μείς "αλλού"...

Καθώς το καρτέλ των ηλεκτρονικών ΜΜΕ ασχολείται με τις "κατινιές" των κομάτων, των διαχειριστών δηλαδή της κορπορατικής δικτατορίας μας, κατι δείχνει να συμβαίνει υπογείως στα εξωτερικά μας θέματα.

Παρατηρούμε την Ντόρα να "στήνεται" στους Τουρκαλάδες όταν βρίσκεται στο εξωτερικό, να αρνείται να σχολιάσει τις αθλιότητες του Ερντογάν, αλλά στο εσωτερικό να κάνει για πρώτη φορά δηλώσεις περί εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της Τουρκίας (με ασάφεια βέβαια...). Ταυτόχρονα ενώ όλα κρίνονται αυτόν το μήνα, αντί να εκμεταλλευθεί τη πρωτοφανή για την Ελλάδα ευνοϊκή κατάσταση, εκείνη παίρνει αποπροσανατολιστικές "πρωτοβουλίες" που μας εκθέτουν και εξαντλούν και τα τελευταία ερείσματα που μας έχουν απομείνει στον Διεθνή στίβο, όπως αναλύει η Κύρα Αδάμ σε εξαιρετικό κείμενό της. Ανάμεσα στα άλλα η καλή δημοσιογράφος επισημαίνει:

Το ερώτημα που δημιουργείται είναι γιατί η ελληνική κυβέρνηση θεώρησε καλό να εξαντλήσει τις διπλωματικές και φυσικές δυνάμεις της σε ένα εγχείρημα χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα το ίδιο διάστημα που κορυφώνονται οι συζητήσεις για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

Η Αθήνα, απορροφημένη από τη Μεσανατολική πομφόλυγά της, αποφεύγει ακόμα να τοποθετηθεί στις πρόσφατες τουρκικές προκλήσεις, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, είτε για το Οικουμενικό Πατριαρχείο είτε για τη μη επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης είτε για την εμμονή στο casus belli είτε για την τουρκική στάση στα θέματα του Αιγαίου κ.λπ. Η απάντηση είναι μάλλον εμφανέστατη...

Ο "ομόσταυλός" της Γιωργάκης έχει "επιστρέψει" στην εποχή του 1-1-4 και δεν πείθει ούτε τους δικούς του, ενώ το πουλάρι του η Καραχασάν έχει "ξεχασθεί" στον ευγενικό της αγώνα, του πολυπολιτισμού.
Το ΚΚΕ είναι απλά "εδώ, ενωμένο δυνατό" και οι υπόλοιποι "θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου"

Αναγκαζόμαστε λοιπόν να παρακολουθούμε τα "παπαγαλάκια" για να μάθουμε τί συμβαίνει στο θλιβερό προτεκτοράτο που ζούμε!

Γράφει ο Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ...

Από το Ελσίνκι και πέρα, η ελληνική στρατηγική βασίστηκε σε μια προσπάθεια να ενταχθεί η επίλυση των διμερών προβλημάτων στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Ετσι, τα διμερή προβλήματα θα μετατρέπονταν σε ευρωπαϊκά. Η στρατηγική αυτή βασίστηκε μεταξύ άλλων στην υπόθεση ότι η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. θα συνοδευόταν από μια λύση του κυπριακού προβλήματος(*). Η υπόθεση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε ακόμη και οι προοπτικές δεν είναι εξαιρετικά ευοίωνες. Σήμερα, η στρατηγική αυτή κινδυνεύει να καταρρεύσει πλήρως, αν και όταν συμβεί η περίφημη σύγκρουση των αμαξοστοιχιών Ε.Ε. και Τουρκίας, για την οποία μιλάει με φόβο ο αρμόδιος επίτροπος στις Βρυξέλλες. Η πολιτική ηγεσία της χώρας μας δεν τη θέλει αυτή τη σύγκρουση – και δικαίως. Θα κάνει προσπάθεια να την αποφύγει, αλλά με ποιο τίμημα; Ομως, η Ελλάδα (και η Κύπρος) δεν είναι μόνη. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που επηρεάζουν σημαντικά τις πιθανότητες σύγκρουσης.

Θα χρειαστεί πολλή ψυχραιμία τους επόμενους μήνες – και ικανότητες σχοινοβάτη. Θα πρέπει, επίσης, να σκεφθούμε εναλλακτικές στρατηγικές, εφόσον η ήδη ισχύουσα κινδυνεύει να καταρρεύσει στο άμεσο ή και απώτερο μέλλον για λόγους ανεξάρτητους από τη δική μας θέληση. Και θα πρέπει επιτέλους να δεχθούμε ότι ναι μεν το ευρωπαϊκό πλαίσιο αποτελεί προνομιακό χώρο για την επίλυση των διαφορών μας με τον γείτονα, χρειάζεται όμως και εμείς να πάρουμε κάποτε μερικές δύσκολες (επώδυνες;) αποφάσεις. Η επιφοίτηση του ευρωπαϊκού πνεύματος δεν αρκεί.

Γράφει κι' ο Σαμαράς...

Η Ελλάδα ορθώς στήριξε την τουρκική ένταξη μέχρι τώρα(**). Αν σήμερα η Αγκυρα πληρώνει πολιτικό κόστος για τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου, αν υφίσταται πιέσεις, αν χρειάζεται να απολογείται συνεχώς, είναι γιατί βρίσκεται σε διαδικασία ένταξης. Αν αναγκάζεται να εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις, ως πριν από λίγα χρόνια αδιανόητες για το αυταρχικό καθεστώς της, αυτό συμβαίνει λόγω της ευρωπαϊκής προοπτικής της.

Βεβαίως, θέλουμε να συνεχιστεί η διαδικασία ένταξης, να ασκηθούν για πολύ χρόνο οι πιο ασφυκτικές πιέσεις στην Αγκυρα(***), ώστε να αποδεχθεί τον ευρωπαϊκό τρόπο και στις εσωτερικές της λειτουργίες και στις εξωτερικές της σχέσεις και στην Κύπρο και παντού.

Ομως, θα είναι όλο και πιο δύσκολο να τραβήξουμε τη διαδικασία ένταξης της Τουρκίας πέρα από όσο είναι διατεθειμένοι να την τραβήξουν οι εταίροι μας.
Αν κάπου «μπλοκάρει» η τουρκική ένταξη, αν σταματήσει ή ανασταλεί, τι γίνεται; Αν τη σταματήσει η ίδια η τουρκική αδιαλλαξία, αν τη ματαιώσει μια ανατροπή μέσα στην Τουρκία ή αν την αναστείλει μια αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη, τι θα κάνουμε; Εχουμε εφεδρικό σχέδιο (το λεγόμενο plan B);

Μας ετοιμάζουν για επώδυνο plan B γενναία μου Ελληνόπουλα. Δεν μας το λένε βέβαια. Θα περιμένουμε αναγκαστικά μετά τις εκλογές την γνωστή εκπομπή από την εκσυγχρονιστική ΝΕΤ, για να περάσει πιό "μαζικά" το θέμα...

ΟΚ! Θα περιμένουμε!

(*) Να θυμήσουμε ότι τα "διαμαντάκια" του ΕΛΙΑΜΕΠ υποστήριζαν το αισχρό σχέδιο Ανάν.
(**) Μή κοιτάτε τη στάση του στα Σκόπια... Τώρα έχει γραμμάτια να ξοφλήσει...
(***) Ασφυκτικές πιέσεις; Τί απίστευτος τυχοδιωκτισμός Αντωνάκη μου είναι αυτός;

Γεροντοέρωτες...(*)

Φύσηξ' ο άνεμος γλυκά μες' τα ξανθά μαλλιά της,
ανάσανα και ρίγησα...

την ευτυχία ζήτησα στην τρυφερή αγκαλιά της,
απόκαμα και λύγισα...



(*) Αφιερωμένο στους 40-"φεύγα", που μ' έχουνε "κουφάνει" τελευταία με τα καμώματά τους! Λές να 'ρχεται η σειρά μου;