VIVE ρεεε PERICOLOSAMENTE...

ANTE ΓΕΙΑ

2008-04-17T17:10:00.001+03:00

Ήρθε η ώρα μετά από τόσα χρόνια, αυτό το διαδικτυακό αγόρι, ο greg Καπογιώργης, να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο ιστόχωρο, και να βαδίσει σε τόπο "αναψύξεως", χωρίς καϋμούς.

Καλά ήταν και εύχομαι να γίνουν καλύτερα! Aν αναστηθώ και επιστρέψω θα κάνω "άλλα κόλπα"!

Πάντως πιο πολύ θα μου λείψουν τα κορίτσια...

Δίποδα! "Keep going" που έλεγε και η συντρόφισσα του Γιώργου :-D

Παπαγαλίες

2008-03-28T20:57:00.011+02:00

Και θέλει η "εταιρεία" να μας πείσει δια στόματος του Μάκη του εμποράκου, ότι το μοναδικό ελικόπτερο που στείλαμε "στον πόλεμο" την βραδυά των Ιμίων, είχε πλήρωμα όλη την "αφρόκρεμα" του στρατού. Έναν βαριά καρδιοπαθή τριαντάρη (μέ πολλά!!!! εμφράγματα) και έναν που ζαλιζότανε ο φουκαράς έχοντας προφανώς πετάξει μόνον στον simulator...

Ερευνάται η περίπτωση να είχαν και αιμορροΐδες!

SAVE THE PARROTS!

Αντιπρόταση μερικής αποδοχής του Αμερικάνικου εμπαιγμού

2008-03-27T14:43:00.007+02:00

~~ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ~~ (ΣΚΟΠΙΑ)

Έτσι Ναί!

Αλλιώς...

Γιατί γιορτάζουμε σήμερα; (ειδικά...)

2008-03-25T09:05:00.009+02:00

ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ

του μαθητή ΣΤ', Καπογιώργη

Σαν σήμερα 25η Μαρτίου, του Ευαγγελισμού, γιορτάζουν οι Έλληνες την απελευθέρωσή από τους Τουρκαλάδες μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς. Γιορτάζουν τις νίκες εναντίον των βαρβάρων καθώς και εναντίον των τουρκ-Αλβαναραίων συμμάχων τους.

Οι σπίθες της ελληνικότητας που άναβαν κατά την διάρκεια της δουλείας τη φωτιά της επανάστασης, δεν έσβησαν ούτε μια στιγμή. Ήταν η πίστη και ο διαφορετικός πολιτισμός που τις κράτησαν αναμμένες. Γκιαούρηδες (άπιστους) και Γραικούς (Έλληνες) τους αποκαλούσαν πάντοτε (και συνεχίζουν) οι βάρβαροι δυνάστες! Γι' αυτό και αισθάνονται "μια μαγκιά" απέναντι στους δυτικούς που ανακάλυψαν την εθνικότητά τους πολύ πρόσφατα... κι' επειδή δεν τους ταιριάζει, θέλουν να την ξεχάσουν.

Διάλεξαν οι Έλληνες τη συγκεκριμμένη μέρα της αναγέννησης της φύσης και της σύλληψης του Θεού τους, για να τονίσουν πόσο σημαντική είναι γι' αυτούς η πατρίδα τους.

Κι' όταν ξαναπελευθερωθούν, πάλι την 25η Μαρτίου θα ορίσουν σαν επέτειο της γιορτής τους.

Δημοψηφίσματα

2008-03-24T14:52:00.012+02:00

Οι ΣΥΡΙΖΑιοι προφανώς λαϊκίζοντας ζήτησαν δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό. Ο Γιωργάκης έσπευσε να συμφωνήσει. Τώρα ζητάνε από τον πρόεδρο να μην υπογράψει το νομοσχέδιο, για να δώσει την ευκαιρία στον λαό να αποφασίσει.

Καλώ λοιπόν τον Αλέκο, τον Αλέξη ή τον Γιώργο να βγούν και να διατυπώσουν ένα ερώτημα, που να μπορεί να απαντηθεί από τον λαό στο δημοψήφισμα. Προσπάθησα και μου βγαίνει ένα ερωτηματολόγιο πολλαπλών επιλογών, που για να απαντηθεί θα θέλει τουλάχιστον ένα δίωρο στο παραβάν. Αρκεί να σκεφτείς οτι προβλέπονται 75 υπουργικά διατάγματα για να υλοποιηθεί ο νόμος.

Επειδή ξέρουν οτι είναι αδύνατον να γίνει το δημοψήφισμα, το ζητάνε! Ενώ υπάρχουν ένα σωρό άλλα θέματα που μπορούν να απαντηθούν με ένα 'Ναι' ή ένα 'Οχι'. Για παράδειγμα το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, ή της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ, ή των σχέσων εκκλησίας κράτους κλπ. Αυτά μπορούν να απαντηθούν και γι' αυτό δεν ζητάνε σχετικά δημοψηφίσματα.

Προτείνω λοιπόν με την σειρά μου κάτι εφικτότερο. ΚΑΤ' ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ.

Υ.Γ. Προτείνω ως εναλλακτική λύση κατ' άρθρο απεργία, πορεία και τα αντίστοιχα επεισόδια.

Για να δούμε...

2008-03-16T21:38:00.007+02:00

Ενώ εμείς ασχολούμεθα:

Ως ΝΔ με το νέο βιβλίο του Πολύδωρα που δεν αγιογραφεί ως είθισται τον -ελλείψει άλλου- καταλληλότερο πρωθυπουργό
Ως ΠΑΣΟΚ με το ποιός πρέπει να "περπατάει" μπροστά, ο Γιώργος ή ο Τσίπρας
Ως ΣΥΡΙΖΑ με την ανασφάλεια που δημιουργείται από την πρόθεση ψήφου (ηρεμείστε, δεν συμβαδίζει με την άνοδο της αριστεράς, δεν πρόκειται να διοικήσετε...) και την πιθανότητα συνεργασίας σε επίπεδο ηγεσίας!!! (την ακούσατε την Αλαβάνεια(*) παπαριά;)
Ως ΚΚΕ με τα λογιστικά του κόμματος
Ως ΛΑΟΣ με το DNA του Μ. Αλεξάνδρου και την αγωνία μην πέσει ο Καραμανλής
Ως απλός λαός με τα πυγίδια(**) των "ξεφωνημένων" (δηλαδή αυτών που ξεφώνησαν το κουσούρι τους κατά Χριστόδουλο ή το πρόβλημά τους κατά Ιερώνυμο...), τοιγαρούν(#) για το άν θα παντρευτούν ώστε να χαρεί η μαμά τους, καθώς και με το διαχρονικό "πόσο κάνει ο φραπές",

το Βήμα είπε την μπαλαφάρα της εβδομάδας που όμως σηματοδοτεί την ουσία όλων των πραγμάτων και των εξελίξεων σήμερα!

Πληθαίνουν τα σημάδια μιας επερχόμενης διεθνούς οικονομικής κρίσης. Το δολάριο, το πετρέλαιο, ο χρυσός και η πτώση των αγορών μεταδίδουν πλέον ανησυχητικά σήματα. Εναντι αυτών των δυσμενών προοπτικών η μικρή ελληνική οικονομία είναι απροστάτευτη. Η κυβέρνησή μας μέχρι τώρα ενεργεί ωσάν να μη συμβαίνει τίποτε. Είναι καιρός να αναλάβει πρωτοβουλίες και να θωρακίσει την ελληνική οικονομία πριν είναι αργά.

Αυτή η τελευταία πρόταση που προξενεί το γέλιο, με την προτροπή θωράκισης της Ελληνικής οικονομίας ώστε να αποφύγει αυτή "η ισχυρά" το κράχ από πιθανή διεθνή κατάρευση!!!, στην ουσία υποδεικνύει τον επανακαθορισμό και προετοιμασία της στάσης μας σε διάφορα άλλα θέματα.

Αν λοιπόν η Αμερική περάσει ισχυρή ύφεση (γιατί αν καταρεύσει θα την ακολουθήσουμε όλοι),

ποιά θα είναι και πόση σημασία θα έχει στο προσεχές μέλλον η άποψή της αλλά και η παρεχόμενη υποστήριξη εκ' μέρους της του Αλβανικού εθνικισμού και της αναδιανομής των Βαλκανίων;
ποιά θα είναι η στάση της απένατι στον νεοθωμανικό ιμπεριαλισμό;
τι θα συμβεί αν υποχωρήσει άτακτα απο το Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλα και γενικώτερα έναντι του μετώπου που έχει ανοίξει με τους απανταχού μουσουλμάνους;
πώς θα αντιδράσει στην σταδιακή ανεξαρτοποίηση των λατινοαμερικανών;
θα εγκαταλειφθεί ο ευρωατλαντισμός και ποιά θα είναι η δική μας θέση στο καινούργιο σχήμα;
τι προβλέπεται στο μεσανατολικό αν οι Εβραίοι μείνουν μόνοι τους (και ενώ διαθέτουν πυρηνικά;)
τέλος όσον αφορά τα εσωτερικά, πόσο αποτρέπει την πιθανή λαϊκή αφύπνιση και την συσπείρωση η Συριζοπασοκιάδα;

Ίσως ήρθε η ώρα να τα συζητήσουμε όλα αυτά! Η σημερινή κυριακάτικη "Καθημερινή" και η αγωνία που απέπνεε η πρώτη της εμφανώς προπαγανδιστική σελίδα(##), επιτείνει την άποψη.

Θα παραθέσω το μικρό και απ' ότι φαίνεται της τελευταίας στιγμής άρθρο της εφημερίδας της πρεσβείας των ΗΠΑ, ως σημείο έναρξης της κουβέντας που θα ακολουθήσει. Αξίζει πράγματι να δεί κανείς τις αντιφάσεις του.

Εφαρμόσιμες γενναίες λύσεις

Υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση στις μέρες μας. Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με γοργό ρυθμό τα βήματα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ με την αποκαλούμενη αριστερή στροφή. Παραδοσιακώς αριστερή πολιτική σημαίνει μεγαλύτερο κράτος και ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων($). Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στην Ελλάδα αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των πολιτών που με δυσκολία συμπληρώνουν τα προς το ζην. Η διεθνής εμπειρία έχει όμως αποδείξει πως μία χώρα χωρίς κουλτούρα επιχειρηματικότητας($$), ανταγωνιστικότητα και εξορθολογισμένο σύστημα υγείας και ασφάλισης δεν μπορεί να ωφελήσει εκείνους που πραγματικώς υποφέρουν. Οι προτείνοντες την αριστερή στροφή θα πρέπει συνεπώς να εξηγήσουν τι εννοούν και πώς θα βρουν τα χρήματα για όσα προτείνουν. Τουλάχιστον όσοι ενδιαφέρονται να συγκαταλέγονται στα κόμματα εξουσίας και όχι στα διαμαρτυρίας.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει κάποτε όλοι μας να αντιληφθούμε πως τα μεγάλα και άλυτα προβλήματα της Ελλάδας δεν έχουν σχέση με αριστερή ή δεξιά ιδεολογία. Το έγκλημα του Ασωπού, η διάλυση του κράτους, η ανομία των λατομείων, η εκτεταμένη διαφθορά απαιτούν γενναίες εφαρμόσιμες λύσεις, όχι ιδεολογικά μανιφέστα.

(*) "μια γενικότερη συνεργασία σε ηγετικό επίπεδο με το ΠΑΣΟΚ είναι αδύνατη"
(**) κωλαράκια
(#) είπα να χρησιμοποιήσω και κανένα αραχνιασμένο συμπερασματικό σύνδεσμο... :-D
(##) Επιστροφή της διεθνούς οικονομίας στον Κέινς, Τριαντα χρόνια μετά, οι ΗΠΑ επιλέγουν την κρατική παρέμβαση κόντρα στην κρίση
($) και αυτό για την Καθημερινή είναι προφανώς κάκιστο!!!
($$) Πώς και δεν το σκέφτηκαν οι μεγάλοι φιλόσοφοι; Τελικά είναι θέμα κουλτούρας η οικονομία... Να μετονομασθεί πάραυτα η ΑΣΟΕ σε ΑΣΚ (ανωτάτη σχολή κουλτουριαρέων)

Μηνύσεις αντί δακρυγόνων

2008-03-14T10:19:00.005+02:00

Διαβάζω στο in.gr: "Μηνυτήρια αναφορά των αστυνομικών για τα επεισόδια με τους απεργούς των ΟΤΑ".

Φαίνεται οτι οι απεργοί χρησιμοποίησαν τα σκουπίδια ως όπλο - στην κυριολεξία - και όχι με τον τρόπο που περιγράφει o Greg. Ηρθαν λοιπόν οι απεργοί δια των πράξεών τους να τιμήσουν το συγκεκριμένο post, αλλά και να το συνδέσουν με το προηγούμενο "Γιανναράς και Ζουράρις", που αναφερόταν στην διάσταση κράτους πατρίδας.

Εκαναν οι απεργοί των ΟΤΑ πράξη τον πόλεμο κατά του κράτους (που προτείνει ο Greg) με όπλα τα σκουπίδια (όπως προτείνει ο Greg :-D), αν και αποτελούν και οι ίδιοι μέρος του κράτους. Η αστυνομία όμως είναι προφανώς το ίδιο το κράτος. Αμύνονται δε στην επίθεση κάνοντας χρήση του κρατικού μηχανισμού (μηνύσεις).

Ως εδώ όμως η πλάκα. Επειδή θα γίνουν σχόλια του τύπου "Μα δεν είναι οι αστυνομικοί συνάνθρωποί μας", θέλω να τα προλάβω. Δυστυχώς κατά την άποψή μου δεν είναι! Οταν προασπίζονται τις ξενόδουλες κυβερνήσεις των μίσθαρνων καθαρμάτων, είναι απλά στρατός κατοχής και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Θα μου πείτε οτι οι αστυνομικοί προασπίζονται την ασφάλειά μας. Δυστυχώς δεν το κάνουν και εκεί ακριβώς είναι η ένστασή μου! Θα ακούσουμε πολύ φοβάμαι στις τηλεοράσεις τις ίδιες γελοιότητες που ακούσαμε με την απεργία των δασκάλων πέρισυ.

Η αστυνομία τότε εγκαλείτο γιατί βιαιοπράγησε κατά των δασκάλων. Τώρα κάνει μηνύσεις γιατί της πέταξαν σκουπίδια. Οι δάσκαλοι εγκαλούντο γιατί τόλμησαν να σκεφτούν οτι θα σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό (ο οποίος είναι κάτι σαν το ιερό της εκκλησίας). Στα παράθυρα φτάνουμε να συζητάμε για το ποιός έκανε την αρχή, για το ποιός έδειρε πιό πολύ και για το ποιά από τις τάξεις, δάσκαλοι ή αστυνομικοί ή σκουπιδιάρηδες, είναι πιό κακοπληρωμένη!! Για την κατανόηση (!!) που πρέπει να δείχνουν τα φτωχαδάκια μεταξύ τους! Ο πιό κακοπληρωμένος είναι και πιό συμπαθής, άρα το θέμα δεν είναι η ουσία της αντιπαράθεσης, αλλά η αγάπη και η συμπάθεια (!!!!) που έχει ο καθένας στην κοινή γνώμη. Το φοβερό είναι οτι οι πολίτες κατανοούν όλες τις πλευρές. Οι μπάτσοι πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι. Οι δάσκαλοι πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι. Οι σκουπιδιάρηδες πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι.. Προπαντός όλοι πρέπει να είναι περήφανοι!

Οι γνωστοί-άγνωστοι, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι γνωστοί ούτε γιατί είναι άγνωστοι, εγκαλούνται γιατί προβαίνουν σε καταστροφές. Με κοινή φωνή τα τηλεπαράθυρα καταδικάζουν το φαινόμενο σε απόλυτη σύμπραξη με λαό, μπάτσους, δασκάλους, καθηγητές, μαθητές, γονείς, εκκλησία, OTA και ότι άλλο βάζει ο νούς σας. Οι γνωστοί-άγνωστοι δεν έχουν φωνή στα παράθυρα οπότε μας γράφουν όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνη και συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους σε κάθε ευκαιρία.

Αν τυχόν κάποιος τολμήσει να πεί οτι φταίει η αστυνομία, αμέσως ακούμε τις γνωστές μαλακίες για το μισθολογικό, το πεσμένο ηθικό, τις δημοκρατικές ευαισθησίες της αστυνομίας (!!), την έλλειψη πολιτικής βούλησης, το άσυλο, τη χούντα (??), την τουρκοκρατία (??!!), τους αμερικάνους (...).

Αν οι αστυνομικοί κάνουν την δουλειά τους με 'υπερβάλλοντα' ζήλο, δηλαδή αν πλακώσουν στο ξύλο κάποιον που τους πετροβολάει, ή που τους πετάει σκουπίδια, ή που απλά φοβήθηκαν μην τους πετροβολήσει (ο φόβος προκαλεί εκνευρισμό ειδικά αν είσαι ανεκπαίδευτος), τότε μόνο αρχίζουμε να συζητάμε για το ποιόν της αστυνομίας. Αποδεχόμαστε όμως να κατεβαίνει ο μπάτσος στις διαδηλώσεις πάνοπλος, απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές. Τώρα βέβαια αντί για ξύλο το ρίξανε στις μηνύσεις.

Το θέμα όμως είναι άλλο. Η αστυνομία κάνει την δουλειά της, ναί ή όχι; Κοινή νομίζω πεποίθηση είναι οτι δεν την κάνει. Οχι μόνο γιατί δεν επαρκεί αλλά γιατί δεν γουστάρει. Κάθε μέρα βλέπουμε παρανομίες να γίνονται μπροστά σε αδιάφορους αστυνομικούς. Γιατί είναι αδιάφοροι; Γιατί δεν έχουν εντολή! Κάθε φορά που κάτι γίνεται θέλουν ειδική εντολή για να τιμήσουν τον όρκο τους. Οι επίορκοι!! Η πρωτοβουλία με βάση την κοινή λογική, για το κοινό καλό, είναι παράλογη για τους μπάτσους. Εχουμε φτάσει να θεωρούμε επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας κάθε υπόθεση στην οποία πράττει τα αυτονόητα.

Οταν παίρνουν την εντολή θεωρούν οτι κακώς την παίρνουν γιατί δεν είναι καλοπληρωμένοι! Και τότε ξεσπάνε όπου τους παίρνει. Δηλαδή συμπεριφέρονται σαν μπάτσοι. Από πού κι' ως πού λοιπόν ο διαδηλωτής είναι αδελφός με τον αστυφύλακα που βρίσκει μπροστα του στις διαδηλώσεις; Θα ήταν αδελφός αν ο αστυφύλακας έκανε την δουλειά του. Αλλά δεν την κάνει. Δεν είναι υπηρέτης της κοινωνίας όπως οφείλει.

Κάνει την δουλειά του μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Όταν πρέπει να γίνει ασπίδα σε συγκεκριμένα συμφέροντα. Για τον διαδηλωτή όμως αυτά τα συμφέροντα είναι εχθρικά, γι' αυτό διαδηλώνει. Οπότε ο αστυνομικός εκείνη τη στγμή είναι εχθρός, ενώ δεν έχει κάνει τίποτα για να τον βλέπεις σαν αδελφό. Αυτό λέει η κοινή λογική. Οπότε δεν βλέπω που είναι το κακό να συγκρούονται οι διαδηλωτές με την αστυνομία. Υγιέστατη συμπεριφορά είναι και θα ήταν υγιέστερη, αν δεν λέγαμε όλες αυτές τις μαλακίες που ακολουθούν. Αν μάλλιστα οι μπάτσοι μαζεύουν μετά τα σκουπίδια που τους πετάμε είναι υγιέσταστη. Θα ήταν δε επίσης υγιέστατη αν χυνόταν και λίγο αίμα για να ξεχωρίζουν οι διαδηλώσεις από τις δεξιώσεις.

Οταν οι μπάτσοι φτάσουν να αξίζουν της εκτίμησής μας, τότε τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά. Η εκτίμηση και ο σεβασμός όμως κερδίζονται, δεν αποδίδονται τσάμπα σε κανένα. Το ίδιο ισχύει βέβαια για για τους διαδηλωτές.

Προς το παρόν ας αξιοποιήσουμε και εμείς τα σκουπίδια με τον σωστό τρόπο. Δεν πρόκειται για εμφύλιο πόλεμο, αλλά για πόλεμο κανονικό.

Πάλης ξεκίνημα! Η λύση!

2008-03-13T13:43:00.002+02:00

Κοίταξα την κατασκότεινη Αθήνα. Οι σωροί των σκουπιδιών ορθώνονταν μέσα στη νύχτα σαν ...σωροί σκουπιδιών. Ανάσανα την βρώμα και την κράτησα μέσα μου. Αναλογίστηκα την περηφάνεια που θα αισθάνονται όσοι εγκατέλειψαν τις βουκολικές γενέτειρές τους για να ζήσουν οι ίδιοι σαν πρόβατα στο "κέντρο των εξελίξεων".

Και τότε ξεπρόβαλε η λύση. Κατάλαβα ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης στους δυνάστες μας. Να τους χαρίσουμε αυτό που παράγουμε σε αφθονία.

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Γιατί αφήνουμε τα σκουπίδια έξω από τις πόρτες μας; Για τους νταβατζήδες δεν δουλεύουμε σαν σκλάβοι; Ας τους τα χαρίσουμε! Ας ασχοληθούν αυτοί.

Μας έκλεβε το κράτος και οι τράπεζες τα αποθεματικά μας τόσα χρόνια;

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ,
ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ,
ΤΙΣ ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ
ΘΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ!

Άλλωστε - περιέργως πώς - εκεί είναι και άδειοι οι κάδοι...

Οι μπατσοι αντί να αποτρέπουν το έγκλημα, ασχολούνται με την προστασία των VIP και την βίαιη επιβολή της άποψης των δυναστών μας - όταν φυσικά δεν ασχολούνται με το νταβατζιλίκι και το "εμπόριο";

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ
ΘΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΙΤΣΑ ΜΑΣ!

Άλλωστε - περιέργως πώς - εκεί είναι και άδειοι οι κάδοι...

Δεν είναι λοιπόν δύσκολο! Μπορούμε να αντιδράσουμε όλοι, άμεσα, νόμιμα, ήσυχα κι' ειρηνικά, ενώ ταυτόχρονα τους "πατάμε" στο λαιμό... με ότι παράγουμε στην άχρηστη ζωή μας σε αφθονία! Από τα 6 εκατομύρια κατοίκους του "κέντρου των αποφάσεων", χίλιοι ας ρίξουν τη σακουλίτσα έξω από το σπίτι της αηδούς Πετραλιάς! Άλλοι τόσοι αφού πάνε εκδρομούλα στη Ραφήνα και στο Μαραθώνα, τί τους κοστίζει να πετάξουν το σκουπίδι τους στον κάδο του πρωθυπουργού;

Προσωπικά, από το πρωΐ πετάω τα σκουπίδια που είχα συγκεντρώσει στο μπαλκόνι μου, στον διαρκώς άδειο κάδο μπροστά στο μαγαζί της Φώφης. Στο κτίριο της υπερνομαρχίας Αθηνών.

Συμπαραταχθείτε αδέλφια!

Αδυναμία ελαστικής διαπραγμάτευσης αρχών

2008-03-12T09:07:00.006+02:00

Κοινός τόπος ότι βιώνουμε παρακμιακή περίοδο. Η έλλειψη ελπίδας και η ανησυχία για το μέλλον που αποτυπώνεται στις διάφορες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν την διαπίστωση. Πολιτικά, οικονομικά, επιστημονικά πλησιάζουμε κάποιο "νεκρό σημείο" μετά από μια σειρά αισιόδοξων μεταπολεμικών δεκαετιών. Διαψεύσθηκαν τα όνειρα για απελευθέρωση από την εργασία, ταχύτερη μετακίνηση, αντιμετώπιση των «μεγάλων» ασθενειών. Καταστρέφουμε αλόγιστα το περιβάλλον με τον τρόπο ζωής μας. Δεν εποικίσαμε την Σελήνη και τον Άρη, αντίθετα εξαντλήσαμε την φαντασία και την ορμή μας στον «πόλεμο των άστρων» και στους κατασκοπευτικούς δορυφόρους. Οι διεθνείς «ειρηνευτικοί» οργανισμοί που στόχο είχαν την συνύπαρξη των λαών, μετατράπηκαν σε πολιορκητικούς κριούς διάλυσης παραδοσιακών δομών, συνόρων και εθνών και οι αντίστοιχοι οικονομικοί που δημιουργήθηκαν για να ενισχύσουν τους ασθενέστερους, μετεξελίχθηκαν σε τοποτηρητές του απρόσκοπτου εμπορίου και του μεγαλύτερου πλουτισμού των ήδη πλουσίων. Έτσι οι άνθρωποι αφού δεν βοηθούνται να προκόψουν στον τόπο τους, αναγκάζονται κατά εκατοντάδες εκατομμύρια να «μεταναστεύουν» - ουσιαστικά ως πρόσφυγες – για να επιβιώσουν υποταγμένοι στην λογική της αγοράς και της πραγμάτωσης της ουτοπίας των λίγων…

Ιστορικά σε αντίστοιχες περιόδους εμφανίζονται δύο τάσεις. Είτε επιστροφή στην ασφάλεια της παράδοσης, αναδίπλωση, προσπάθεια αναβίωσης των συνθηκών του ιστορικού σημείου της ακμής, είτε τομή και αναγόρευση κάποιας «φαντασίωσης» σε νομοτέλεια, προς όφελος της οποίας απαιτείται ολοκληρωτική αμφισβήτηση του παρελθόντος. Στο πλαίσιο αυτό είναι αναπόφευκτη η δημιουργία ομάδων κινούμενων ιδεολογικά στα όρια του γκροτέσκο. Κάποιοι που θα «σουσουδίζουν» την «πρωτοπορία» τους, μεμφόμενοι ως οπισθοδρομικό όποιον δεν αναγνωρίζει την ελιτίστικη «αυθεντία» των ξενότροπων επιλογών τους και κάποιοι που θα γίνονται θύματα προγονολατρείας, θα ονειρεύονται τους «Ελ» και την καταγωγή τους από τους θεούς! Αυτοί που προσπαθούν να ανατρέψουν κάθε σταθερά, στην ανάγκη απόδειξης της ριζοσπαστικότητάς τους η οποία δήθεν θα μας απαλλάξει από τα αδιέξοδα… και εκείνοι που μιμούμενοι τους χριστιανούς του μέσου Βυζαντίου κοντεύουν να πιστέψουν, ότι μια και η "απόλυτη" γνώση ανήκε στον Αδάμ, όσο πιο πίσω πάμε τόσο κοντύτερα στην «αλήθεια» θα βρεθούμε!

Το φαιδρό είναι ότι το γκροτέσκο αυτό δίπολο καθορίζει τις πρόσφατες ιδεολογικές διαμάχες στη χώρα μας. Από την μια αυτοί που προσκυνούν την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Οι αναζητώντες την αναγνώριση κάποιων ανούσιων δικαιωμάτων από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα και όχι την αλλαγή του. Με σημαία την επιδίωξη της ελευθεριακότητας αντί της ελευθερίας και στόχο την άρνηση της ιστορίας και της παράδοσής μας για να δικαιολογηθεί ο ψευδοκοσμοπολιτισμός τους. Είναι εκείνοι οι "αριστεροί" και ταυτόχρονα "φιλελεύθεροι" που επιχειρηματολογούν με όπλα έναν θρησκευτικού τύπου ανθρωπισμό και μια μεσσιανικού χαραχτήρα αντίληψη ότι η παγκοσμιοποιημένη - και όχι διεθνιστική - ανθρωπότητα θα λειτουργήσει δήθεν πιο δημοκρατικά απ’ ότι οι μικρές κοινότητες! Γι' αυτό μισώντας κάθε τι το εθνικό, καθιστούν κεντρική τους επιδίωξη την κατασυκοφάντηση του, ενώ παράλληλα «λατρεύουν» και κυριολεκτικά υμνούν κάθε αντίπαλο εθνικισμό! Δεν είναι βέβαια παράδοξο, το ότι η δυναμική τους φαινομενικά ισχυροποιήθηκε, αφού παρουσιάζονται σαν μια ασαφής ιδεολογική πλατφόρμα "κινημάτων" χωρίς ιδεολογική τοποθέτηση, που απλά συλλέγει "φωνές"! Με πρόσφατο ηγέτη μια τηλεοπτικά δημιουργημένη life-style περσόνα...

Από την άλλη εκείνοι που καταδεικνύουν πλέον φανερά την ακροδεξιά τους προέλευση και επιλογή πορείας, την προγονοπληξία, την εκ του καναπέ προσπάθεια "αναγέννησης" του μεγαλείου της πατρίδας. Με ηγεσία επίσης δημιούργημα της τηλεόρασης! Με πυρήνα αποτελούμενο από νοσταλγούς της "μεγάλης Ελλάδας", ενώ ταυτόχρονα επιδιώκουν μείωση της στρατιωτικής θητείας… Οι αντιφατικοί οπαδοί του "απέλαση τώρα" - με σηκωμένο μάλιστα το δάχτυλο - καθώς απολαμβάνουν το φτηνό ποτό που μόλις τους σέρβιρε η Ρωσίδα γκαρσόνα, με φέτα πορτοκάλι απ’ αυτά που μάζεψε ο Πακιστανός βοηθός αγρότη, στο ποτήρι πού έπλυνε η Αλβανίδα πλύστρα… Οι αυτοαναιρούμενοι προπαγανδιστές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και του χαμηλού μεροκάματου για να αντιμετωπισθεί ο "ανταγωνισμός", αλλά με πρόνοια! Εκείνοι που δεν διαφωνούν με την ιδιωτικοποίηση της κρατικής μηχανής, ενώ ταυτόχρονα αναζητούν περισσότερο κράτος. Οι "Θατσερικοί" με την φωτογραφία του Τσε κρεμασμένη στον τοίχο. Οι "φιλάνθρωποι" καπιταλιστές. Οι λάτρεις της θεοποίησης των νόμων, αντί της αναζήτησης μιας δημιουργικής πειθαρχίας.

Και οι δύο τάσεις καταθέτουν στην πολιτική αρένα μια επί παντός του επιστητού πλην όμως περιπτωσιακή θεώρηση των πραγμάτων, με προφανείς ιδεολογικές αλλά και επί του πρακτέου αντιφάσεις. Τα κόμματα εξουσίας φυσικά εκμεταλλεύονται κατάλληλα την κατάσταση για να χειραγωγήσουν την πολιτική μας ζωή. Εδώ κάνει τη θριαμβευτική της εμφάνιση η ειρωνεία. Κάποιοι συντάσσονται είτε με τον ένα ή τον άλλο πόλο, ανάλογα με το πού θεωρούν ότι θα βρουν περισσότερες ιδεολογικές συγγένειες. Στόχος για τους μεν είναι η προάσπιση των πατριωτικών επιδιώξεων, για τους δε η ενότητα της αριστεράς και για όλους μαζί η "άλωση" των κομμάτων που διαμορφώνουν την πολιτική. Εγκαλούν όλοι αυτοί - με παρρησία μάλιστα - όποιον αρθρώσει καταγγελτικό λόγο που υπερβαίνει την σαλονάτη κατευναστική αντίληψη ή αντιστρατεύεται την συναισθηματικού χαρακτήρα προσέγγισή στην πολιτική... Στην αναζήτηση όμως πολιτικής στέγης ή της όποιας ικανοποίησης ιδεολογημάτων, βοηθούν με την στάση τους αυτούς που

μας είπαν ψέματα να μην ανησυχούμε για την πληθυσμιακή αλλοίωση της χώρας μας από την αλόγιστη λαθρομετανάστευση, γιατί έτσι θα λυθεί... το ασφαλιστικό μας πρόβλημα
μας διαβεβαίωσαν ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε για τις βλέψεις των Τούρκων στο Αιγαίο, ούτε για το σχέδιο Ανάν επειδή η Ελλάδα είναι "ισχυρή" και ακόμα να μην ανησυχούμε για τα Σκόπια που θα υποκύψουν τελικά στο δίκιο μας…
μας κρύβουν τα μειονοτικά προβλήματα ενώ η νομενκλατούρα γνωρίζει ότι θα αναγκασθούμε να αντιμετωπίσουμε σύντομα τους επερχόμενους εθνικισμούς από «φίλους», γείτονες και «κουμπάρους».
δεν ζητούν την γνώμη μας ακόμα και για θέματα του μεγέθους του Ευρωσυντάγματος
προωθούν την ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας (έστω κι' αν οι ίδιοι διαμαρτύρονται...)
μας αναγκάζουν κάθε λίγο και λιγάκι να συρθούμε σε «διάλογο» μ’ εκείνους που μας ληστεύουν θεσμικά, για να «διασώσουμε» ότι μας έκλεψαν οι προηγούμενοι συνομιλητές
μας «φλομώνουν» με τηλεοράσεις, παράτες και επαρχιώτικη γκλαμουριά
μας προτείνουν μια σταδιακά εντεινόμενη ηθική ελευθεριακότητα, σαν αντίδοτο στην ελευθερία που μας στερούν αδιάκοπα
μας έμαθαν να αναζητούμε εφήμερες "αποδράσεις" από τον χώρο που ζούμε και δουλεύουμε, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε την εξομοίωση της ζωής μας μ' αυτήν ενός τροφίμου φυλακών!
μας συνήθισαν στην ανάδειξη του ασήμαντου σε πρωτεύοντος.
κατάφεραν να μας αντικαταστήσουν με επιτυχία στο καθημερινό λεξιλόγιο - και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο - την έννοια της άμιλλας με τον ανταγωνισμό, την χρηστή διοίκηση με το μανατζεριλίκι, την δημιουργικότητα με την παραγωγικότητα, την δικαιοσύνη με το "δικαίωμα", την παιδεία με την εκπαίδευση, τον νόμο με την καταναλωτική προστασία...
ονομάζουν δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό την κάθε μορφής ιδεολογική, συμπεριφορική ή άλλη ιδιορρυθμία με απώτερο στόχο την σταδιακή εξατομίκευση του κοινωνικού όντος.
μασκαρεύουν ιδεολογικά ως αυτοδιάθεση το παλαιό "διαίρει και βασίλευε", με αποτέλεσμα ακόμα περισσότερη εξατομίκευση ως την τελική υποταγή των αδυνάτων στους ισχυρούς.
αγωνίζονται ώστε η δικαιοσύνη να μην αντιμετωπίζεται από τις δομές της εξουσίας σαν ένα από τα θεμέλια της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής, αλλά σαν κάτι αυτόνομο και έξω από την κοινωνία που χρειάζεται "ανεξάρτητες αρχές" - διορισμένες φυσικά από το εξουσιαστικό κέντρο και κρατικά χρηματοδοτούμενες - για να ισοσταθμισθεί, με άμεσο αποτέλεσμα την καταρράκωση της προστασίας του πολίτη.
ενισχύουν την προσπάθεια της παγκόσμιας υπερδύναμης να αντιμετωπίζεται το περιβάλλον σαν ένα αντικείμενο ενασχόλησης κάποιων μη κυβερνητικών οργανώσεων - επίσης κρατικά χρηματοδοτούμενων, άρα και ελεγχόμενων - σαν να μην ζούμε μέσα σ' αυτό, σαν να είναι μία παράμετρος ανάμεσα σε πολλές και όχι η επιβιωτική μας συνισταμένη.

Είναι πολύ δύσκολο - για όλα αυτά - σε κάποιους από εμάς τους υπόλοιπους, να τους αντιμετωπίσουμε με επιείκεια. Δεν μπορούμε και δεν δικαιούμεθα να κάνουμε ελαστική διαπραγμάτευση αρχών(*). Ειδικά όταν με τις εννοιολογικές διαστροφές που επιχειρούνται για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, ενισχύεται ακόμα περισσότερο η αποδεδειγμένα μεγάλη ικανότητα της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, να παρουσιάζεται σαν μοντέρνα, προοδευτική και σοσιαλίζουσα...

Είναι χρέος η σύγκρουση. Προφανώς η μοναχική διαδρομή είναι επώδυνη. Η διατύπωση όμως απόψεων που έχουν προέλθει από κοπιαστική ανάλυση και όχι απλά αγελαία συμπεριφορά, το "ανέρωτο κρασί" μιας συγκεκριμένης στάσης θα έλθει η στιγμή που θα εκτιμηθεί.

(*)Αφιερωμένο σε όσους από το περιβάλλον μου, κατά καιρούς θεωρούν - αδίκως πιστεύω - ότι υπάρχει μια εμπάθεια στα λόγια μου.

Επτανήσιοι ριζοσπάστες

2008-03-11T14:08:00.003+02:00

Όσοι χάσαμε το αντίστοιχο σεμινάριο του Άρδην, παίρνουμε το περιοδικό που κυκλοφορεί ήδη από την Παρασκευή με σχετικό αφιέρωμα, βλέπουμε τα βιντεάκια (ευγενική χορηγία του ιστολογίου του Άρδην) και είμαστε έτοιμοι για εξετάσεις!

Γιανναράς και Ζουράρις.

2008-03-10T09:05:00.007+02:00

Ο πρώτος εισηγητής της εννοίας του αθηνοκεντρικού "Ελλαδέξ" και ο άλλος του "ψευδοκράτους των Αθηνών". Σοφοί μεν αμφότεροι, ρήτορες απαράμιλλοι, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα λανθάνουν συντασσόμενοι με τον νομάρχη-Ζορό.

Διαχωρίζοντας άθελά τους (αυτοί...) πλην όμως επικίνδυνα την Ελλάδα.

Δεν πρόκειται όμως για διάσταση βορρά-νότου. Ούτε κέντρου-περιφέρειας.

Για πόλεμο κράτους - πατρίδας πρόκειται!

Κοιτάξτε το σας παρακαλώ λίγο πιο καθαρά...

Και μάλιστα για πόλεμο που διεξάγεται σε όλα τα μέτωπα. Πανεπιστήμια, "ανανεωτική αριστερά", φιλελεύθεροι, εφημερίδες, τηλεόραση.

Σαν αντίπαλο δέος προβάλλονται οι Μακεδόνες με τις ρωμαϊκές στολές και τις σάρισες του Καρατζαφέρη. Ή γραφικοί θρησκόληπτοι. Για να απαξιωθεί η αντίσταση.

Μέχρι και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, έχω την αίσθηση ότι στόχο έχει τον ρόλο του πατριωτικού κράτους. Προωθεί τον ρόλο του κράτους-διαχειριστή και ακόμα μεγαλύτερου νταβατζή.

Του κράτους που βολεύει τη λαθρομετανάστευση, τις τράπεζες, την εισφοροκλοπή των νταβατζήδων, την μετατροπή των συμπατριωτών μας σε υποζύγια.

Του κράτους που μας φέρνει σαν δικαιολογία της άθλιας στάσης του απέναντι στον εργαζόμενο, τους λιμενεργάτες των 10.000 ευρώ τον μήνα ή του υπαλλήλου της ΔΕΗ που χάνει για κάθε μέρα απεργίας 180 ευρώπουλα ή της τραπεζοϋπαλλήλου που παίρνει σύνταξη στα 38!

Λες κι' εμείς τους δώσαμε τα λεφτά και τα προνόμια αυτά. Λες κι' εμείς φτιάξαμε τον κρατικό μηχανισμό τακτοποίησης των ημετέρων. Τις επετηρίδες, τα ΑΣΕΠ τους, τα αδιάβλητα κριτήριά τους ...

Γι' αυτό σας λέω. Όσο περίεργο κι' αν φανεί για ακαδημαϊκούς και "ώριμους", κτυπήστε το αντιπατριωτικό (πλέον) κράτος... σκέτα. Όπου το βρείτε! Αν είναι δυνατόν με τρόπο που να μην ξανασηκωθεί στα πόδια του.

Τότε θα έχετε προσφέρει υπηρεσία.

Πήρε αέρα ο κώλος τους!

2008-03-07T22:16:00.007+02:00

Συνεχείς δημοσκοπήσεις με τις οποίες μας βομβαρδίζουν οι καναλαρχαίοι, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αυξάνεται – υπό συνεχή ανατοκισμό - με ρυθμό 25,6% μηνιαίως(!), αφού ξεπέρασε μέσα σε πέντε περίπου μήνες το 18%.

Αν λοιπόν τα Μαθηματικά δεν είναι ψευδοεπιστήμη, μόνο τέσσερις μήνες απομένουν για να «πιάσει» το 40% και να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση!

Αλλά και με μηνιαίο ανατοκισμό να «λειτουργεί» ο μηχανισμός, σε ένα χρόνο το πολύ θα πετύχουν τον στόχο.

Άρα τί συνεργασίες και πράσινα άλογα!

Οι άνθρωποι κανονικά πρέπει να αρχίσουν να μοιράζουν τα υπουργεία. Ο χρόνος πιέζει...

Να δώ τον Ρούντυ ή τον Νταβανέλο με φράκο και τί στον κόσμο!

Άσε που με τέτοια αύξηση του συγκεκριμένου κοινού, θα οικονομήσει και η Ρεπούση από την έκδοση και κυκλοφορία του κουρελουργήματός της.

«Έχουν αέρα τα πανιά μας αλλά δεν παίρνουν αέρα τα μυαλά μας» δήλωσε βαθυστόχαστα ο Παπαδημούλης.

Έ τότε, θα πήρε αέρα ο κώλος σας...

Αντιδρά όμως σ’ όλα αυτά και δεν εφησυχάζει η δεξιά!

Μη χαίρεστε και μην καμαρώνετε, είπε μέσες-άκρες ο Ρουσόπουλος απευθυνόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ!

«Και ο Καραμανλής τόσο νέος όσο και Τσίπρας ήταν, όταν εξελέγη πρόεδρος στη ΝΔ»!

Φυσικά αντιλαμβάνονται όλοι (εκτός των Νεοδημοκρατών) την κρυμμένη απαξία για τη σημερινή εξέλιξη του πρωθυπουργού και του κόμματος στα λόγια αυτά!

Η συνάντηση πάντως με τον Σπηλιωτόπουλο την περασμένη Πέμπτη, ίσως να είναι σημάδι ότι το κατάλαβε κι’ ο Καραμανλής...

Ο προβληματισμός και οι αντιδράσεις που αναπτύσσονται στην ΝΔ λόγω της πιθανής μελλοντικής διεμβόλισης - της όχι και τόσο μεγάλης πλέον παράταξης - από τον ΣΥΡΙΖΑ, δικαιώνουν όλους εμάς που αναδεικνύαμε τα τελευταία χρόνια το κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο της παγκοσμιοποιητικής αριστεράς που συλλέγει «φωνές» και του νεοφιλελευθερισμού.

Αλλά πού νομίζεται ότι αποδίδουν την κατάσταση οι νεοδημοκράτες;

«Οι νέοι δεν έχουν τον ηθικό και πολιτικό δεσμό με τους παλαιότερους, που είναι πιο συντηρητικοί» ανησυχούσε κορυφαίος υπουργός.

Ακατανόητο!...

Άλλος κυβερνητικός βουλευτής αναρωτιόταν:

«Πώς να πείσω εγώ μια 18χρονη ή 20χρονη που δεν έχει σχέση με την πολιτική να ψηφίσει τη ΝΔ, παρά το γεγονός ότι η οικογένειά της ανήκει στην δεξιά παράταξη;»

Καλά! Το βιβλίο οδηγιών της συντηρητικής παράταξης, σταματάει στις τριανταπεντάχρονες;

Την κορυφαία πάντως νεοδημοκρατική άποψη εξέφρασε ο Τραγάκης μετά την ανακοίνωση της τελευταίας δημοσκόπησης.

Σε πλήρη διάσταση λόγου και λογικής είπε ότι δικαιώνεται η πολιτική της Κυβέρνησης από την διαφορά των 6 μονάδων που χωρίζει το 29% της ΝΔ από το 23% του ΠΑΣΟΚ!

Πέφτει δηλαδή πιο αργά η ΝΔ απ’ ότι οι οχτροί της.

Γίνεται να μην χαρεί κανείς;

Για το ΠΑΣΟΚ δεν σχολιάζω.
Θα περιμένω να σηκωθεί από κάτω.

Αν σηκωθεί...

O greg και ο Άπτερος χορεύουν (την καραγκούνα) για να γιορτάσουν την "μη πρόσκληση"

2008-03-06T21:33:00.003+02:00

Αποφύγαμε τον αγαπημένο μας χορό - το τσάμικο - σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον Τσάμικο εθνικισμό που έχει καταλάβει τo Πάντειο!

Αληθινά ερωτήματα. Ψευδείς καταφάσεις.

2008-03-05T09:00:00.000+02:00

Είμαστε όλοι πατριώτες;
Είμαστε όλοι διαφορετικοί;
Είμαστε όλοι ίσοι;

ΟΧΙ ρε κνώδαλα! Δεν είμαστε! Γι' αυτό και ο μισθός σας! Για να μας πείσετε...

Προς λογοκριτές και άλλα τσιράκια της εξουσιαστικής συμμορίας

2008-03-04T18:04:00.008+02:00

Αντί οιουδήποτε σχολίου, άλλωστε έχω αποφύγει να συμμετάσχω στη συζήτηση τα 3 τελευταία χρόνια που διεξάγεται, αναλύοντας το αυτονόητο, παραθέτω την ουσία και την αλήθεια του πράγματος, χρησιμοποιώντας τις σημειώσεις του manifesto.digitalrights.gr

[1] Σύνταγμα της Ελλάδας, Άρθρο 5Α

Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει.
Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.

[2] European Interoperability Framework for Pan-European eGovernment Services. The EIF is the reference document on interoperability for the IDABC programme. It is the result of an extensive consultation process with the Member States and thus represents the highest ranking module for the implementation of European e-government services.

OSS products are, by their nature, publicly available specifications, and the availability of their source code promotes open, democratic debate around the specifications, making them both more robust and interoperable. As such, OSS corresponds to the objectives of this Framework and should be assessed and considered favourably alongside proprietary alternatives.
Keep administrative systems independent of proprietary technology.

[3] Σύνταγμα της Ελλάδας, Άρθρο 9Α

Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.

[4] Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων, Άρθρο 8: Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα

Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τον αφορούν.
Η επεξεργασία αυτών των δεδομένων πρέπει να γίνεται νομίμως, για καθορισμένους σκοπούς και με βάση τη συγκατάθεση του ενδιαφερομένου, ή για άλλους θεμιτούς λόγους που προβλέπονται από τον νόμο. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση στα συλλεγέντα δεδομένα που το αφορούν και να επιτυγχάνει τη διόρθωσή τους
Ο σεβασμός των κανόνων αυτών υπόκειται στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής.

[5] Χάρτα θεμελιωδών δικαιωμάτων, Άρθρο 13: Ελευθερία της τέχνης και της επιστήμης

Η τέχνη και η επιστημονική έρευνα είναι ελεύθερες. Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι σεβαστή.

[6] Σύμφωνα με τη σχετική σελίδα του Εθνικού Δικτύου Έρευνας και Τεχνολογίας:

Ελεύθερο Λογισμικό / Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα (γνωστό και ως free software ή open source software) είναι το λογισμικό που ο καθένας μπορεί ελεύθερα να χρησιμοποιεί, να διανέμει, να αντιγράφει και να τροποποιεί ανάλογα με τις ανάγκες του, χωρίς να απαιτείται η απόκτηση άδειας.

Είναι ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης και χρήσης λογισμικού, στο οποίο η δυνατότητα αλλαγών ή βελτιώσεων [ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες αυτού που το χρησιμοποιεί] παρέχεται στο χρήστη μέσω της ελεύθερης διάθεσης και του πηγαίου κώδικα του λογισμικού.

Γύρω από αυτή τη λογική δημιουργήθηκε μια τεράστια κοινότητα χρηστών και προγραμματιστών, με βάση το Διαδίκτυο, οι οποίοι συμβάλλουν από κοινού στη συνεχή βελτίωση του λογισμικού, παρέχοντας δωρεάν τις γνώσεις και τη δουλειά τους σε όλους.

Για περισσότερα, μπορείτε να συμβουλευτείτε τις ακόλουθες σελίδες: www.open-source.gr, www.linux.gr, www.ellak.gr.

Από αυτό εδώ το σημείο και για να δείξω ότι η συζήτηση αυτή γίνεται (και γινόταν),
1. για να εκφοβίσει τις μεγάλες μάζες να ασκήσουν την ελεύθερη έκφραση (που οδηγεί αναγκαστικά σε καλύτερες και εμπεριστατωμένες διατυπώσεις απόψεων, καθώς και στο να σου δίνει τη δυνατότητα να μετρήσεις πόσοι συμμερίζονται την άποψή σου κλπ.)
2. επειδή η πλειοψηφία είναι τεχνολογικά άσχετη και μπορούν να το κάνουν

δηλώνω ειλικρινά ότι

άνοιξα πρό μισής ώρας με την βοήθεια τριών φίλων μου από ένα blog στην Αμερική, στην Αγγλία και στην Νορβηγία, στα οποία θα γράφω

ΑΝΩΝΥΜΑ, ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΑ

με το κινητό τηλέφωνο κάποιων άλλων φίλων από την Ισπανία, την Κίνα και την Αυστραλία, στους οποίους θα στέλνω τα κείμενά μου από internet cafe με mail

αν προσπαθήσουν να ελέγξουν αυτό που δεν τους ανήκει! Το internet.

ΥΓ. Να τους "τσούξει" κι' αυτούς λιγάκι η εμπορική παγκοσμιοποίηση...

Γιατί παππού;

2008-03-02T21:36:00.007+02:00

Ρώτησα τον παππού μου τον Γληγόρη Καπογιώργη:

Γιατί το αδέσμευτο και απρόσκοπτο εμπόριο της παγκοσμιοποίησης δεν "λύνει" τα προβλήματα με τους γείτονες;
Γιατί η λαθρομετανάστευση δεν "έλυσε" το ασφαλιστικό;
Γιατί οι μετανάστες δεν καταφέρνουν να ενσωματωθούν 15 χρόνια μετά;
Γιατί η Κύπρος λέει ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ;
Γιατί το αμερικανόπληκτο ΕΛΙΑΜΕΠ χαιρετίζει την εκλογή του "κομμουνιστικού" ΑΚΕΛ;
Γιατί η Πάντειος ασχολείται με το Τσάμικο και όχι με το Βορειοηπειρωτικό;
Γιατί οι "ελληναράδες" αυξάνουν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ κατά 25 % το μήνα;
Γιατί ο Τσίπρας χαίρεται που το 18,5% των "ελληναράδων" ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί ο Ιερώνυμος είναι καλός να συγκυβερνά;
Γιατί η Γιαννάκου καταψηφίστηκε, ενώ ο Βερέμης ξανάγινε πρόεδρος του συμβουλίου παιδείας;
Γιατί δυόμισυ μήνες ασχολείται η Ελλάδα με μια πεολειχία και δυό κλέφτες που τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα;
Γιατί ο Ξηρός απολογήθηκε πριν τον "ράψουν" και όλοι οι άλλοι απολογούνται με 3 μήνες καθυστέρηση γιατί στενοχωριούνται; Τόσο πιο άντρας είναι το παπαδοπαίδι;
Γιατί τους bloggers τους βρίσκουν και τους υποκλοπείς δεν τους βρίσκουν;
Γιατί οι κρατούντες μπορούν και ελέγχουν (όπως ισχυρίζονται) με άνεση το μεγάλο συγκριτικά εσωτερικό της χώρας μας και δηλώνουν αδυναμία να ελέγξουν τα σύνορα της;
Γιατί οι μειονότητες στην Ελλάδα φέρονται σαν πλειοψηφίες;
Γιατί η "ελεύθερη" οικονομία καταργεί τα μονοπώλια και δημιουργεί καρτέλ;
Γιατί το κράτος μισεί το έθνος; (στό 'κλεψα σκατζόχοιρε...)
(τριπλό) Γιατί ντρέπονται να μας πουν ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι κάτι που αφορά τους εττερόφυλους(*) αλλά εισάγεται καθαρά για τους ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ; Είναι τυχαίο που περίμεναν να πεθάνει ο Χριστόδουλος για να το ψηφίσουν; "Ποιά" είναι "αυτή" που βιάζεται τόσο πολύ και δεν μπορεί να περιμένει να "παγώσει" ο μακαρίτης;
Γιατί η Αττική οδός φτιάχτηκε για τον επόμενο αιώνα και "αχρηστεύτηκε" σε τέσσερα χρόνια από το μποτιλιάρισμα;
Γιατί πρέπει να αισθανόμαστε ότι προοδεύουμε οικονομικά και ότι βελτιώνεται η ποιότητα ζωής μας, ενώ για παράδειγμα το σινεμά κόστιζε προ 30-ετίας 10 δραχμές με κατώτερο μισθό στις 10.000 δραχμές, ενώ τώρα κοστίζει 8 ευρώ με κατώτερο μισθό στα 500;
Γιατί οι φίλοι μου αλλάζουν συνέχεια κινητά και δεν έχουν υπολογιστή;
Γιατί η εξάτμιση του αυτοκινήτου μας είναι "από πίσω", ώστε να αναπνέουν οι άλλοι τη βρώμα μας; (**)

Εκείνος με κοίταξε και είπε:

Να πάς να διαβάσεις τα μαθήματά σου!

(*) Ο γράφων (επειδή είστε βιαστικοί μερικοί...) ζει με πολιτικό γάμο! Αστεφάνωτο με έχει! :-D

(**) Στο χαρίζω σε ανταπόδοση της κλοπής μου σκατζόχοιρε, σαν τον απόλυτο συμβολισμό της εγωϊστικής καπιταλιστικής-καταναλωτικής κοινωνίας. Συμβολισμός που εκφράζεται δια του κυρίαρχου τοτέμ της, που είναι φυσικά το "τουτού"...

"κατινίστικες" κωλοτούμπες, αγανάκτηση αθλίων

2008-02-29T22:10:00.007+02:00

Έχουμε κουρασθεί όσοι ασχολούμεθα λίγο με τα πολιτικά, να "θαυμάζουμε" την αναντιστοιχία στις δηλώσεις του "επίσημου" Συνασπισμού και τις απόψεις που εκφράζουν οι από κάτω "ημιεπίσημοι".

Είχαν φαγωθεί να λένε από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου, εκδηλώσεων οι Συριζαίοι, ότι είναι υπέρ του σκέτο-Μακεδονία(*) ώσπου ο Αλαβάνος (και ο Τσίπρας) μίλησαν για σύνθετο γεωγραφικό προσδιορισμό τον οποίο πρέσβευαν δήθεν από καταβολής του θέματος.

Έ, όχι ρε παιδιά! Αφήστε τους πολιτικαντισμούς στους Κουλούρηδες, στους Γιακουμάτους και στους Αβραμόπουλους. Τους κάνουν καλύτερα. Εσείς το μόνο που θα πετύχετε, είναι να εξαθλιώσετε ακόμα περισσότερο την σχέση των λαϊκών στρωμάτων, με ότιδήποτε δεν ελέγχεται από το συνεπές ΚΚΕ...

Για αρχή σας δίνω ένα μικρό απόσπασμα από την Αυγή:

Τα Σκόπια είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Εμείς, λοιπόν, της ανανεωτικής Αριστεράς, όπως κι όταν είχε πρωτοδημιουργηθεί το θέμα (αν και ο Συνασπισμός, επί προεδρίας Δαμανάκη, χονδρικά, συντάσσονταν με τις επίσημες κρατικές θέσεις, αλλά άλλαξε), εμείς, λοιπόν, λέμε τα ίδια, τα τοτινά. Δηλαδή:
....
2. Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας (προσωρινό ψευδώνυμο FYROM) να λέγονται Μακεδόνες και τη χώρα τους να την ονομάζουν Μακεδονία είναι απολύτως σεβαστό. Αν ορισμένοι θεωρούν ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων του Μ. Αλεξάνδρου ας εισπράττουν και τα επίχειρα της ανοησίας τους.
[...]
Και η πόλη των Σκοπίων είναι, απλώς, η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Έχουμε ακόμα κουρασθεί με το άθλιο ελληνικό(;) παρατηρητήρι του Ελσίνκι (αφού το υπόλοιπο διαλύθηκε, το ελληνικό(;) από ποιόν "τα παίρνει" και παραμένει Παυλόπουλε και ΕΛΙΑΜΕΠ;) το οποίο προσφέρει τόοοσα στην καταστροφή της κοινής λογικής, σε σημείο να καταντάει αξιοπρόσεκτο!

Δείτε για παράδειγμα το κείμενο που έχουν αναρτησει κατά της παρέμβασης Μίκη Θεοδωράκη (στην εκπομπή του Λαζόπουλου) για το Σκοπιανό, που αναλίσκονται (γιατί μου φαίνεται αναμενόμενο;) στην υπεράσπιση των εντεταλμένων της Παντείου για το Τσάμικο ζήτημα(;). Είναι τόσο προφανές ότι ο συγγραφέας έχει θιγεί προσωπικά, που δεν αμφιβάλει και ο πλέον ανυποψίαστος, ότι είναι ένας εκ των ομιλητών-"ερευνητών". (**) Έτσι για να κατανοηθεί ότι είναι ολογάριθμοι, ανακυκλούμενοι, αλλά και αποθρασυμένοι, ειδικά μετά την επανατοποθέτηση του Βερέμη στην προεδρία του Συμβουλίου παιδείας τους. Το Εθνικό δεν το μαγαρίζω δίπλα στον τίτλο του Συμβουλίου. Άλλωστε δεν το χρησιμοποιούν και αυτοί...

Διαβάστε:

[...]
Γράφει λοιπόν ο Μίκης Θεοδωράκης: «Γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί ‘επιστήμονες’ επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ’ ένα βασικό αίτημα της ‘Μεγάλης Αλβανίας’, την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ’ όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.»

Κατ’ αρχή οι πανεπιστημιακοί και οι ερευνητές είναι τόσο «επιστήμονες» σε εισαγωγικά όσο ο Μίκης Θεοδωράκης είναι «μουσικός» και ο Λάκης Λαζόπουλος «ηθοποιός». Η αμφισβήτηση της επιστημονικής ιδιότητας αναγνωρισμένων ερευνητών και πανεπιστημιακών επειδή οι (δήθεν) θέσεις τους δεν αρέσουν όταν γίνεται από κάποιον που ενοχλείται όταν αρνούνται ότι κάνει σάτιρα κάποιοι τους οποίους η σάτιρά του στοχεύει δεν τον τιμά καθόλου και φυσικά δεν αποτελεί σάτιρα.
[...]
Επίσης, μόνο οι πάσης φύσεως μισαλλόδοξοι και ακραίοι αναζητούν πίσω από ένα ενοχλητικό για τις ολοκληρωτικές απόψεις τους έργο αναγνωρισμένων ερευνητών «οργανωμένη προβοκάτσια» των ΗΠΑ ή οποιουδήποτε άλλου, ώστε να προσπαθήσουν να πλήξουν το κύρος των επιστημόνων και να τους διαβάλουν. [...]

Ακολουθούν προοδευτικές, πολυπολιτισμικές και ανοιχτοκοινωνικές ύβρεις...

(*) μ' αρέσει ως σύνθετος προσδιορισμός, το έχω ξαναπεί, ιδιαίτερα αν το προφέρεις με Αμερικάνικη προφορά που φέρνει δυνατά προς... σκατομακεδονία! Καταλαβαίνετε τί θα αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός τους όταν συναντάει τον όποιον Αμερικανό επίσημο, που θα τον προσφωνεί ως skatomacedonian prime minister...

(**) πάω στοίχημα ότι είναι ο μοναδικός - εν μέσω επικούρων - λέκτορας, για να πλειοδοτήσει με στόχο την αναβάθμιση...

Μια μελέτη πάνω στην εξέλιξη της νεοελληνικής αστικής ιδεολογίας.

2008-02-28T21:18:00.010+02:00

Ποιόν να υποστηρίξεις; Τον κουφό ή τον Αφγανό;

2008-02-27T07:19:00.013+02:00

Σε χώρο για ΑμεΑ και κωφά άτομα θέλει να «στοιβάξει» και ανήλικους μετανάστες

Αναστάτωση έχει προκληθεί στην Πάτρα μεταξύ των ΑμεΑ, των κωφών ατόμων και των οικογενειών τους μετά την περίεργη εντολή που δόθηκε από το υπουργείο Υγείας προς το Εθνικό Ίδρυμα Κωφών (ΕΙΚ - παράρτημα Πάτρας) για τη φιλοξενία ανήλικων μεταναστών (Κούρδων, Αφγανών κ.ά.) στο οικοτροφείο του ιδρύματος.
Η Ομοσπονδία Κωφών της Ελλάδος με ανακοίνωσή της σημειώνει ότι στον ίδιο χώρο φοιτούν ενενήντα παιδιά, όλα άτομα με αναπηρία και ότι οι χώροι του ΕΙΚ είναι κοινόχρηστοι και επισημαίνει τους κινδύνους που θα προκύψουν για την υγεία των κωφών ατόμων και των ΑμεΑ δεδομένων των στατιστικών του ίδιου του υπουργείου που κάνουν λόγο για μεγάλο ποσοστό σοβαρών και μεταδοτικών νοσημάτων των εν λόγω μεταναστών.
«Μακριά από αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας(*), τα οποία άλλωστε βιώνουμε οι ίδιοι στην καθημερινότητά μας, αλλά απλώς για λόγους υγείας, παιδαγωγικούς κ.λπ., ζητούμε τη ματαίωση μιας τέτοιας απόφασης», τονίζεται στην ανακοίνωση.
Σε αντίθετη περίπτωση, προστίθεται, είναι ξεκάθαρο ότι την απουσία ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής καλούνται να επωμιστούν με την υποβάθμιση της ποιότητας των συνθηκών ζωής τους τα κωφά άτομα, τα ΑμεΑ και οι οικογένειές τους, μέσω αποσπασματικών λύσεων.
Παραπέμποντας η ομοσπονδία στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Πολιτείας για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων εξασφάλισης της αυτονομίας, της επαγγελματικής ένταξης και της συμμετοχής των ΑμεΑ σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, υπενθυμίζει ότι το ΕΙΚ κτίστηκε με χρηματοδότηση της ΕΕ για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των κωφών ατόμων σε εκπαίδευση, κατάρτιση, κοινωνική στήριξη κ.λπ.

Αυτά διαβάσαμε στο ΠΑΡΟΝ της 24-2-08. Άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι το δουλεμπόριο που εξυπηρετεί τους δυνατούς θα το πληρώνουν οι πλέον αδύνατοι!

Έγινε ταυτόχρονα γνωστό, μετά από βόμβα που εξεράγη στο σπίτι του Γιώργου Κουρή, ότι την στιγμή εκείνη (βραδιάτικα δηλαδή...) δούλευαν στο Kouris' residence αλά Μαγγίνα τρείς αλλοδαποί. Σκέψου τί θα συμβαίνει στους μεγαλοεκδότες και στους μεγαλοτραπεζίτες...

Βλέπετε έτσι βολεύεται η άρχουσα τάξη. "Έτσι βατεύει ο Πειραιάς". Από τρείς δούλους και πάνω!

Σε λίγο θα γίνει αντιληπτό και το αυτονόητο, ότι αφού ζούμε σε καπιταλιστικό κόσμο, ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης (**). Πολλά χέρια, μικρότερα μεροκάματα. Λίγο αργότερα θα γίνει αντιλητό, ότι η πίτα έχει όρια και δεν αυξάνει ανάλογα με την αύξηση της προσφοράς ανειδίκευτης εργασίας. Επομένως όσο πιο πολλοί την μοιράζονται, τόσο μικρότερο κομμάτι θα πάρουν.

Και ίσως καταφέρουμε να αντιληφθούμε, ότι τα τεκταινόμενα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ μας αφορούν λίγο πιό άμεσα απ' ότι φανταζόμαστε. Επίσης ότι αν η Ελλάδα είναι μικρή για να απαιτεί πράγματα στη διεθνή σκηνή, είναι και μικρή για να καταφέρει να ταΐσει άπασα την Βαλκανική, την Αφρική και την Ασία.

Εγω φυσικά θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι. Με ποιόν είμαι; Με ποιόν να πάω και ποιόν ν' αφήσω; Με τον κουφό ή με τον Αφγανό;

(*) Φτάσαμε ν' απολογούνται στον ΣΥΡΙΖΑ οι κουφοί. Στον Σύριζα που φυσικά ουδεμία θέση παίρνει στα θέματα αυτά... Ούτε οι κρατικοδίαιτες ΜΚΟ! Τρείς μέρες περίμενα και περίμενα... Για τους "άλλους" δεν τίθεται θέμα. Δεν τους αφορά απλά!

(**) Εκτός από τα ρετιρέ του δημοσίου που ισχύει "ο νόμος του εργάτη"

Αντίσταση κι' Ανάκαμψη

2008-02-25T00:49:00.006+02:00

Η κινητήρια δύναμη του φιλελευθερισμού, αλλά και ο ακρογωνιαίος λίθος της συλλογιστικής του είναι «το συμφέρον». Ο εγωκεντρικός όμως άνθρωπος και η νομοτελειακά συμπληρωματική του ιδιότητα του παγκοσμιοποιημένου πολίτη, θα κατέληγε τελικά - λόγω της τάσης του καπιταλιστικού συστήματος να οδηγείται στα άκρα του - να είναι απάνθρωπος και αντικοινωνικός. Άρα αυτοκαταστροφικός. Έτσι χρειάζονται τα καπιταλιστικά συστήματα την εκκλησία που έρχεται να αναλάβει τον ρόλο του ισορροπιστή. Όχι όμως η όποια εκκλησία, αλλά εκείνη που εξατομικεύει πλήρως την συμπεριφορά, κοιτάζοντας μόνο προς την «αιώνια ζωή». Εκείνη που αποφεύγει να τονίσει τη συλλογικότητα «του ποιμνίου» και να κάνει κριτική στους ταγούς του. Εκείνη που δεν προσπαθεί να προστατεύσει το ποιμνίο. Εκείνη δηλαδή που αγνοεί την ουσία του όρου εκκλησία!

Έτσι δεν μας ξενίζει η ξεδιάντροπη (και αντιχριστιανική φυσικά) στάση των εξουσιαστών και των παπαγάλων τους πριν καλά-καλά σαραντίσει ο Χριστόδουλος... Δεν μας φαίνονται περίεργοι οι πανηγυρισμοί της εφημερίδας το ΒΗΜΑ γιατί «το δόγμα της εθναρχούσης Εκκλησίας που κυριάρχησε στα χρόνια του μακαριστού Χριστόδουλου εγκαταλείπεται». Ενώ με την άλλη εθναρχούσα (την Κυπριακή) μια και υποστηρίζει Κασουλίδη ουδέν πρόβλημα. Ούτε η σε 2^ο πρόσωπο (!) χαρωπή επιστολή συγχαρητηρίων του πρωθυπουργού προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο μας ξενίζει.

Δεν περιμένουμε ακόμη από κανένα του ανώτερου κλήρου να αντιδράσει την περίοδο αυτή της κοινωνικής οπισθοδρόμησης, στην αντιμετώπιση της οποίας η προσφορά τους για την ενίσχυση του κοινοτικού-πατριωτικού πνεύματος θα ήταν πολύτιμη. Έτσι κι' αλλιώς τον πιο πολύ καιρό "ανάποδα" τους είχαμε συνηθίσει. Ξεκινήσαμε όμως τη χρονιά και θα συνεχίσουμε παρά τις αντιξοότητες, εμπνεόμενοι (θρήσκοι και μή) από την καταληκτική πρόταση - επαναστατική προτροπή του πρωτοχρονιάτικου μηνύματος του Χριστόδουλου:

Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει.

Βέβαια υπάρχει και ένα ποσοστό συμπατριωτών που εμπνέεται από τον Τσίπρα! Αλήθεια τί «φούσκα» κι’ αυτή του Τσίπρα! Μου θυμίζει κατά την διάρκεια του ’99 την μετοχή του Καμπά που ανέβαινε χωρίς καν να φτιάχνει κρασί! Έτσι, με χέρσα αμπέλια και την προσδοκία του κέρδους... Αλλά θυμάμαι κι’ όλους όσους είτε απέφευγαν να πουλήσουν όταν φάνηκε η αλήθεια από φόβο μην χάσουν, είτε επειδή αργότερα δεν μπορούσαν. Εικονική πραγματικότητα! Και ο Τσίπρας – όπως οι σύντροφοί διατείνονται – επιτυγχάνει αυτό ακριβώς. Αλλαγή της εικόνας!

Φυσικά οι εξουσιαστές τρίβουν τα χέρια τους! Γιατί ο νεαρός αντιπροσωπεύει το είδος του ακίνδυνου «αντάρτη», την «ήρεμη συνείδηση» του ανθρώπινου είδους. Είναι γι’ αυτούς μια εικόνα φρεσκάδας που απενοχοποιεί την ανυπαρξία αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, με την ανάδειξη του ασήμαντου σε σημαντικό και την στομφώδη διατύπωση συνθημάτων χωρίς περιεχόμενο. Μια τέτοια αριστερά ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν περίμεναν.

Κι’ έτσι το κοινωνικό ζήτημα ογκώνεται παράλληλα με το εθνικό. Η συντεταγμένη πολιτεία αρνείται να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα με το μάτι στο συμφέρον του πολίτη. Πλαίσιο για την λαθρομετανάστευση δεν είδαμε ακόμα, ενώ κοντεύουμε να κλείσουμε εικοσαετία, το ασφαλιστικό το «λύνουμε» έτσι που να θίγονται μόνο οι ασφαλισμένοι και κανείς άλλος, η υγεία και η παιδεία συνεχίζουν να αποφεύγουν την ολοκληρωτική κατάρρευση για ανεξήγητους λόγους και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέα με τα «κινήματα» του Αλαβάνου αποφαίνονται: «Είμαστε όλοι διαφορετικοί. Είμαστε όλοι ίσοι.»

Αντιλαμβάνεστε το κρυφό ρατσισμό της δήθεν πολιτικά ορθής αυτής φράσης, που αναδεικνύει τον κυνισμό των σύγχρονων πολιτικών εξουσιών; Έ, λοιπόν λεβέντες μου όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι! Ίσοι δεν είναι με το υπάρχον σύστημα! Και η «υπόγεια» εξήγηση των ανισοτήτων με την διαφορετικότητα, αποτελεί την πλέον ανέντιμη στάση της χαβιαροαριστεράς!

Του Γ.Σ.

Αναδημοσίευση από την ρήξη που κυκλοφορεί

Μικρά και ασήμαντα από την μικρή μας Κύπρο

2008-02-23T14:11:00.003+02:00

[φύλλο 29]

Χρόνια, σκλαβκιές ατέλειωτες
Τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους
Εμείς τζιαμαί.
Ελιές τζιαι τερατσιές
Πάνω στον ρότσον τους.
Κώστας Μόντης

• ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ. Πήραμε άλλο ένα μάθημα. Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί και τώρα αναμένουμε τις φωτιές.

• Σας γράφω αυτές τις λίγες γραμμές, αγαπητοί σύντροφοι, για να σας πω πως ο πόνος είναι πολύ μεγάλος. Σας γράφω για να σας πω πως οι ελπίδες μας για έναν αξιοπρεπή θάνατο έχουν πέσει στον πάτο. Πιο κάτω από τον πάτο βρίσκεται μόνο ο απόπατος, εκεί που πεθαίνουν οι ελεεινοί. Ελεεινοί δεν υπήρξαμε ποτέ.

• Έχουμε κι άλλα προβλήματα. Διάβασα τους ποιητές της ΗΤΤΑΣ για να παρηγορηθώ, μα τίποτα. Προσπάθησα να εμψυχώσω τους νέους μας κι απέτυχα απελπιστικά. Πήγα να θυμώσω, μα δεν μου έβγαινε θυμός. Κάτι έβγαινε, μα δεν ήταν θυμός, νομίζω πως πρέπει να ήταν η ψυχή μου, διότι ταυτοχρόνως έχανα και τον ρυθμό της αναπνοής μου.

• ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ. Τα όνειρά μας για να κρατήσουμε τουλάχιστον την Κυπριακή Δημοκρατία κι απ’ εκεί να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο έχουν γίνει εφιάλτες. Τα όρνεα της ανάπτυξης και του ανθελληνισμού ακονίζουν τα νύχια τους. Οι Τούρκοι, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι και οι άλλοι καλοί μας σύμμαχοι πανηγυρίζουν. Μετά από κάθε ήττα, οι γύπες κατεβαίνουν για το ψαχνό. Σε μας δεν συνέβηκε αυτό. Κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας εδώ και πολύ καιρό, τόσο που τους συνηθίσαμε. Τώρα, ο Θεός να μας φυλάει.

• Προσεύχομαι να μη διαλυθεί ο πόλος αντίστασης που ψήφισε Τάσσο Παπαδόπουλo. Αυτός ο πόλος ενωμένος μπορεί να τους χαλάσει όλα τα σχέδια και ας μην είναι κυβέρνηση. Ακόμη και αν τα κόμματα δεν προστατεύσουν αυτόν τον πόλο και ψηφίσουν έναν από τους δύο ΜΕΙΟΔΟΤΕΣ, δεν χάθηκε ο κόσμος. Η Κύπρος πιθανόν, ο κόσμος όχι. Εμείς θα παραμείνουμε ΕΔΩ, βαθιά ριζωμένοι στις παραδόσεις μας, ελιές και χαρουπιές σφηνωμένες στις πέτρες, που λέει κι ο Μόντης, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αν τυχόν μείνουμε μόνοι, δεν πειράζει, δεν θα είναι η πρώτη φορά. Θα το πω αυτό και παρακαλώ να μη θεωρηθεί ως εγωισμός. Μετά από τέτοιες ήττες, ελάχιστη αυτοπεποίθηση έχει ο άνθρωπος. Το γράφω για να πάρουμε κουράγιο εμείς οι ελάχιστοι και για να μην ξεχνούν οι πολλοί. Όταν αρχίζαμε αυτόν τον αγώνα, πολιτικό και πολιτιστικό, για να μην περάσει η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, ήμαστε 30 «πελλοί» περιθωριακοί, χωρίς κανένα σύμμαχο. Οι θέσεις μας 25 χρόνια μετά υιοθετήθηκαν από το 76% του κυπριακού λαού. Νιώθω περήφανος γι’ αυτό και δεν σκύβω τώρα στα γεράματά μου το κεφάλι. Μπορεί να μην έχουμε πια, πολλοί απ’ εμάς, άλλα 25 χρόνια, αλλά ξέρω πολλούς άλλους «πελλούς» που είναι τώρα πιτσιρίκια και νέοι και καλύτεροι από εμάς. Ξέρω και κάτι άλλο: Αντέξαμε χειρότερα, 3.000 χρόνια σκλαβιές ατέλειωτες.

ΠΑΠΠΟΥ*

Παππού Γρηγόρη
Μην κοιτάζεις προς τα κάτω
Θα καείς ξανά.
Πόσες φορές;
Άκου που σου λέω.
Κλείσε τα μάτια σου να ξεκουραστείς.
Άσε την Λύση* σε μας.
Ελληνική θα σου την παραδώσουμε
Αλλιώς να μας κάψει ο Θεός.

* Το ποίημα αυτό το έγραψε ένας δεκαπεντάχρονος μαθητής. Αισιοδοξώ μέσα από την απελπισία μου.
* Λύση λέγεται το κατεχόμενο χωριό του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Βάσος Φτωχόπουλλος
Γιαλούσα, Νομός Αμμοχώστου, Ελλάς.

Επιθετικά (υπερθετικά) ενδοτικοί. Προτάσεις.

2008-02-22T14:52:00.009+02:00

Στη περήφανη και αδούλωτη αυτή χώρα διανύσαμε μια πεντηκονταετία εξωτερικής πολιτικής που διακρίθηκε για την ενδοτική επιθετικότητα της. Δηλαδή παριστάνουμε τον τσαμπουκά, αλλά όταν έρθει η ώρα "ν' ανοίξει καμμιά μύτη" ενδίδουμε μετά μεγίστης ευκολίας... Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποδεχθούμε την πραγματικότητα όσον αφορά τον χαραχτήρα μας και απελευθερωμένοι από συμπλέγματα να προχωρήσουμε. Και ποιός καλύτερος τρόπος από το να συνδυάσουμε την επιθετικότητα και τον ενδοτισμό με τρόπο που να μην ενισχύονται οι φοβίες μας, να μην καταστρέφεται η τρυφηλότητα του βίου μας, να μην μας δημιουργούνται προβλήματα και ταυτόχρονα να προσφέρουμε καμιά πρόταση αντί να γκρινιάζουμε διαρκώς και να αλληλοκατηγορούμεθα! Άλλωστε όπως λένε οι Λιακορεπουσαίοι είμαστε όλοι πατριώτες... Εκ γεννετής!

Η διαπραγμάτευση για το όνομα των Σκοπίων μας δίνει μια τέτοια ευκαιρία. Ήδη (από τα σχόλια του προηγούμενου ποστ για το θέμα) άρχισε να αναπτύσσεται η λογική του επιθετικού ενδοτισμού - κολόμβεια ιδέα με μια απλή αντιστροφή του επιθέτου σε ουσιαστικό και αντίστροφα... - που μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα χωρίς να πειραχτούν τα super market και τα casino για τα οποία μοχθήσαμε τόσο πολύ!

Επειδή η αντίληψη αυτή αποκτά την δική της δυναμική, μεταφέρω εδώ (από τα σχόλια) τις προτάσεις των διαχειριστών του Ιστολογίου και περιμένω τις δικές σας!

Πρόταση 1 (υπερθετικά διπλή). (Άπτερος)

Με το πού διολισθήσαμε προς την "σύνθετη" πάμε να μας φορέσουν την "διπλή".

Οταν λέγαμε "σύνθετη" ζητάγαμε προσδιοριστικό του όρου "Μακεδονία". Ο Νιμιτς μας δίνει προσδιοριστικά του όρου "Δημοκρατία". Για την Ντόρα αυτό είναι βάση για διαπραγματευση.

Έπειδή καμαρώνουμε οτι είμαστε η χώρα που γέννησε την δημοκρατία, πρέπει να απαιτήσουμε ένα επιθετικό προσδιορισμό του όρου δημοκρατία στον υπερθετικό βαθμό.

Είναι γνωστός ο υπερθετικός όλων των επιθέτων εις την νεοελληνικήν. Οπότε λέω να προτείνουμε το όνομα "Γαμώ τις δημοκρατίες της Μακεδονίας". Οι άλλοι θα λένε απλά "Μακεδονία" και εμείς θα λέμε απλά "Γαμώ" (την ατυχία μου, την πίστη μου κλπ).

Πρόταση 2. (υπερθετικά αλυτρωτική) (Greg)

Να πάμε επιθετικά... ενδοτικοί στις διαπραγματεύσεις με τους Σκοπιανούς αντιπροτείνοντας το υπερθετικά αλυτρωτικό: Δημοκρατική Δημοκρατία της Μακεδονικής Μακεδονίας Ξακουστής του Αλεξάνδρου η χώρα
μένοντας αμετακίνητοι στην απόφαση μας αυτή και απαιτώντας να το λένε ολόκληρο!

Όποιος Σκοπιανός εκούσια ή ακούσια δεν χρησιμοποιεί ορθά και πλήρως το προτεινόμενο όνομα ΔΗ.ΔΗ.ΜΑ.ΜΑ.Ξ.ΑΛΕ.ΧΩ. θα παίρνει υποχρεωτικά και ανεπιστρεπτί την Ελληνική υπηκοότητα!

Ονοματοδοσία...

2008-02-16T22:37:00.003+02:00

Λαϊκή Δημοκρατία ή Δημοκρατική Πολιτεία της Μακεδονίας πρότεινε η Κοντολίζα στην Ντόρα και θα το επαναλάβει και ο Νίμιτς.

Παρά την αντίδραση Καραμανλή, η Ντόρα και οι Σκοπιανοί λένε ότι συζητούσαν το Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Θα προτιμούσα "ΣΥΡΙΖΑ Μακεδονίας" που είναι πιο επικοινωνιακό και σε άνοδο! Αποτελείται επίσης από δύο λέξεις και έχει ελπίδες να διατηρηθεί, γιατί με τρείς είναι αδύνατο! Από άλλη σκοπιά βέβαια της Ντόρας είναι καλό, γιατί έτσι οι γείτονες θα μας θυμίζουν με το όνομά τους έναν από τους νεκροθάφτες του εθνικού μας θέματος. Για να μην τον ξεχάσουμε ποτέ!

Τουλάχιστον αδέλφια θα ειδωθούμε στους δρόμους, μια και απροκάλυπτα (και απ' ότι δείχνουν τα πράγματα χωρίς αντίσταση...) μεθοδεύουν διπλή ονομασία και όχι σύνθετη. Νά γιατί φωνάζαμε ορισμένοι για gorna Macedonja και δεχόμαστε τη χλεύη και την απαξία των πολλών...

Το veto πρέπει τώρα να το διεκδικήσουμε μαχητικά όλοι μας. Και δεν έχουμε και Χριστόδουλο γαμώτο...

Αυτόχειρες

2008-02-15T16:31:00.004+02:00

Οι σκέψεις που ακολουθούν προέκυψαν από την λογική σύνδεση δύο άσχετων μεταξύ τους ειδήσεων που απλά συνέπεσαν στον (δικό μου) χρόνο.

Η πρώτη αφορά την απεργία και την πορεία για το ασφαλιστικό σύστημα. Η άλλη αλιεύτηκε τυχαία στο internet και μίλαγε για μερικές εκατοντάδες αυτοκτονίες ετησίως στην Ελλάδα.

Στην συγκεκριμένη απεργία και πορεία δεν μετείχα, αν και η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Περισσότερο από την επιθυμία να μετέχω, βάρυναν τα συναισθήματα απαξίας που μου προκαλούν τα κόμματα που υποστήριξαν την απεργία. Το αυτό ισχύει βέβαια και για τον ελληνικό κομματικό συνδικαλισμό, που δίνει την εντύπωση οτι ο μόνος σκοπός υπάρξεώς του είναι να κάνει τους Πολυζωγόπουλους βουλευτές και τις Ματσούκες ευρωβουλευτές.

Είναι προφανές οτι στην Ελλάδα έχουμε ξεμείνει από ουσιώδη συνδικαλισμό. Υπάρχει βέβαια η ΑΔΕΔΥ που όμως υποστηρίζει συνήθως κεκτημένα που διχάζουν. Δεν ξέρω αν έχει μείνει πραγματικός συνδικαλισμός σε καμμιά μεγάλη φάμπρικα; Αλήθεια έχει μείνει καμμιά μεγάλη φάμπρικα στην Ελλάδα;

Όλα αυτά βέβαια διευκολύνουν την επέλαση των παγκοσμιοποιητών κεντροαριστερών και κεντροδεξιών (της χαβιαροαριστεράς των Συριζαίων συμπεριλαμβανομένης). Μας έμεινε δηλαδή το ΚΚΕ ως το μοναδικό κόμμα αρχών, στο κοινοβούλιο, που όμως έχει πιάσει μάκα (μπορείς να πεις και γάνα), από τα χρόνια, ενώ ακόμη αναζητεί τα αίτια της κατάρρευσης του υπαρκτού.

Δεν απέχουμε αισθητά από το να ζούμε σε καθεστώς δικτατορίας και ξένης κατοχής με κοινοβουλευτικό προσωπείο. Όλες οι λειτουργίες της δημοκρατίας - της απεργίας συμπεριλαμβανομένης - ελέγχονται από τα ίδια κέντρα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ακόμη και οι 'τρομοκράτες' μας είναι γιαλατζί. Μιλάμε για τρομοκρατία χαμηλού κόστους. Oι αμερικάνοι το κάνουν θέμα για λόγους γοήτρου και τακτικής. Στην πραγματικότητα δεν φοβάται κανείς.

Η μόνη τρομοκρατία σήμερα είναι η ισλαμική τρομοκρατία. Οι ισλαμιστές αυτοκτονούν πιστεύοντας οτι κερδίζουν πιλάφια και ουρί, αλλά έχουν αποτέλεσμα. Οι αμερικάνοι κινδυνεύουν να χάσουν τον πόλεμο στο Ιρακ, εξ' αιτίας των τρομοκρατών. Όπως έχασαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Εκεί βέβαια δεν είχαμε τρομοκράτες, είχαμε αντάρτικο. Σήμερα όμως και το αντάρτικο "τρομοκρατία" αποκαλείται, εκτός αν το χρηματοδοτεί η δύση οπότε αποκαλείται "απελευθερωτικό κίνημα".

Οι Ελληνες δεν είναι ισλαμιστές. Πολεμάνε, σκοτώνονται στη μάχη, αλλά δεν αυτοκτονούν. Οπότε δεν έχουμε τρομοκρατία ισλαμικού τύπου, ούτε καν εισαγόμενη αφού κρατάμε ένα minimum καλών σχέσεων με τους Άραβες.

Εδώ κολλάει η άλλη είδηση. Οι εκατοντάδες που αυτοκτονούν κάθε χρόνο αυτοκτονούν από απελπισία και κατάθλιψη. Οχι από αγανάκτηση. Οσο όμως αυξάνεται ο αριθμός των απελπισμένων και των αγανακτισμένων, μπορεί σε κάποιον από τους αυτοκτονούντες να συμπέσουν οι δύο ιδιότητες. Οπότε μπορεί να σκεφτεί να πεθάνει θεαματικά. Άλλωστε είναι πιό εύκολο να πατήσει κάποιος το κουμπί αντί να πέσει από το μπαλκόνι.

Βρές τον Μάκη!

2008-02-15T16:14:00.004+02:00

Γι' αυτό αυτή η χώρα όσες προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις και να κάνει θα επιβιώνει. Έτσι αποδεικνύει και την πολιτισμική συνέχεια της. Διότι αυτοσαρκάζεται!

Πήγαινε λοιπόν στο google.gr

ΓΡΑΨΕ : Βρές τον Μάκη

ΠΑΤΑ : Aισθάνομαι τυχερός

Και άφησε το χαμόγελο ν' ανθίσει.

Κυβερνητική ασυνεννοησία στο ασφαλιστικό!

2008-02-14T12:16:00.009+02:00

Μιας και αύριο θα γίνει προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για το ασφαλιστικό, θα ήθελα έστω και την τελευταία στιγμή να "δώσω στεγνά" στην προεδράρα της κυβέρνησης τον ΥΠΕΣ κ. Παυλόπουλο!

Δεν έχει ενημερώσει κ. Πρωθυπουργέ ο ωραιοπαθής Πάκης την "εργατική" υφυπουργό απασχόλησης κ. Φάνη Πάλλη - Πετραλιά, ότι το δουλεμπόριο και η λαθρομετανάστευση έχουν ήδη σώσει το ασφαλιστικό και ξεσηκώνει με τα νομοσχέδιά της τον κόσμο άδικα!

Τέτοια κάνουν και ανεβαίνει το κόκκινο σπέρμα στο 11,5 % .

Καταγγέλω επίσης για ύποπτη συμπεριφορά την συν-τρόφισα Δαμανάκη, η οποία θεωρεί (όπως δήλωσε στη Βουλή) ότι το πρόβλημα του ασφαλιστικού είναι οι δαπάνες νοσηλείας που αυξήθηκαν περιέργως κατά 40% τα τελευταία χρόνια... Ευτυχώς που δεν παρέχουμε επιπλέον τσάμπα περίθαλψη στην ευρύτερη Βαλκανική, ενώ ταυτόχρονα χαρίζουμε τις εισφορές στους δουλέμπορους όπως θα έκανε ένα κράτος οπερέτα!

Τιμούμε τη λαϊκή βούληση...

2008-02-14T10:00:00.002+02:00

Τρία χρόνια μετά το μοιραίο* «όχι» Γάλλων και Ολλανδών στο Ευρωσύνταγμα, η γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε νομοθεσία που επιτρέπει την κύρωση της διάδοχης Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης της ΕΕ. Ακολούθησε η έγκριση από τη Γερουσία και πλέον αναμένεται η υπογραφή από τον Νικολά Σαρκοζί.

*πόσο αλήτες είναι οι "ανεξάρτητοι" δημοσιογράφοι

Νέο αλλά λίγο ... μπαγιάτικο!

2008-02-12T20:38:00.000+02:00

Με Τσίπρα στις ταβέρνες και Δούρου στις Κυκλάδες με κάνανε τα γδούρτια να ορέγομαι μουλάδες! (Συρτός)

Και φυσικά χωρίς "θεσμικούς" επιστήμονες δεν έχει εγκυρότητα το καλαμπαλίκι...

Κύπρος. Η πέτρα του Ρωμιού. (συνέχεια )

2008-02-12T18:43:00.000+02:00

(προηγούμενο)

Τάξη και Χάος: ένας Κύπριος Γκορμπατσόφ; *

Στο σημείο αυτό θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε αν και υπό ποίες προϋποθέσεις μπορεί να αναπτυχθεί μια «δυναμική Γκορμπατσόφ» σε περίπτωση εκλογής του Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία. Χρησιμοποιούμε τον όρο «δυναμική Γκορμπατσόφ» για να περιγράψουμε μια διαδικασία ταχείας, απότομης αυτοκαταστροφής μιας δομής που μπορεί να είναι κομματική (ΑΚΕΛ, ΚΚΣΕ) ή κρατική (Κυπριακή Δημοκρατία, ΕΣΣΔ), την εξέλιξη ενός φαινομένου που μπορεί να μπει σε χαοτική περιοχή. Τα φαινόμενα αυτά δεν περιορίζονται στην πολιτική – ένα αλλεργικό σοκ, π.χ., μπορεί να προκαλέσει θάνατο, ο οποίος δεν είναι κατά τα άλλα αναπόφευκτος. Είναι βεβαίως προφανές ότι η Κύπρος και η ΕΣΣΔ είναι δύο πολύ διαφορετικές χώρες. Η αναλογία μας όμως δεν αφορά τα γενικά, εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά τη συγκρότηση της κρατικής ταυτότητας, της εξουσίας και της ιδεολογίας που τη νομιμοποιεί, όπως και τη σχέση μιας οντότητας με το κέντρο του διεθνούς συστήματος («διεθνής κοινότης»). Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι είναι αδύνατο μια καταστροφική διαδικασία τέτοιου τύπου να περιοριστεί στην Κύπρο και να μη μεταδοθεί στην αλληλένδετη κρατική δομή της Ελλάδας. Σε περίπτωση που ένα τέτοιο σενάριο καταλυθεί, δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε τις συνέπειές του.

Η κυριότερη βεβαίως διαφορά που υπάρχει μεταξύ Κύπρου και ΕΣΣΔ είναι η δημοκρατία και αυτή είναι η κυριότερη ελπίδα, μαζί με τα αντανακλαστικά που απέδειξε ότι έχει το 2004 ο λαός του ΑΚΕΛ και όσα «αντισώματα» έχει ενεργοποιήσει η εμπειρία του δημοψηφίσματος. Εναντίον μιας χαοτικής, καταστροφικής εξέλιξης δρα το παγκόσμιο ρεύμα ανάδυσης ισχυρών εθνικών ταυτοτήτων, υπέρ του καταστροφικού σεναρίου δρα η ψυχολογική τάση να ακολουθεί ένα είδος «αμπώτιδας» τις «πλημμυρίδες» τύπου 2004.

Για την ανάλυσή μας είναι δευτερεύουσες οι προθέσεις των Υποκειμένων, πρωτεύουσας σημασίας είναι η Θέση στην οποία θα βρεθούν και όχι η Πρόθεσή τους. Ούτε είμαστε μάντεις, για να ξέρουμε τι έχει ο καθένας στο κεφάλι του. Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει είναι να χρησιμοποιήσουμε ένα υπαρκτό, γνωστό αναλυτικό υπόδειγμα, για να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τι δυνάμεις θα ασκηθούν στην αυριανή κορυφή της Δημοκρατίας και πώς μπορεί αυτή να αντιδράσει. Ο σκοπός δεν είναι να κάνουμε μια θεωρητική άσκηση, αλλά να βοηθήσουμε στην αποτροπή, αν είναι δυνατόν, ενός καταστροφικού σεναρίου. Αυτό που μας κάνει να ανησυχούμε είναι κυρίως η εμφάνιση πολλών και εντυπωσιακών δομικών ομοιοτήτων ανάμεσα στον τρόπο που εξελίσσεται ήδη η προεκλογική εκστρατεία Χριστόφια και της δομής επιχειρημάτων που θεμελίωσαν και οδήγησαν διαδοχικά στη διάλυση της ΕΣΣΔ.

1. Απαξίωση του Υποκειμένου

Στην ΕΣΣΔ έγινε μαζική και απότομη τηλεοπτική καμπάνια για τα εγκλήματα του σταλινισμού, η οποία τύλιξε όλη τη χώρα σε μια τεράστια ενοχή, χωρίς να της προσφέρει ένα νέο εννοιολογικό πλαίσιο, στο οποίο να μπορεί να εντάξει τις καινούργιες πληροφορίες. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιμένει κανείς αν ανάψει έναν προβολέα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Θα τους στραβώσει όλους.

Πέραν της ενοχής, η «ιστορική γκλάσνοστ» κατέστρεψε κάθε ιστορικό λόγο δημιουργίας του σοβιετικού καθεστώτος, το οποίο εμφανίστηκε τελικά σαν αυθαίρετο προϊόν εγκληματικής δράσης. Ταυτόχρονα εισήχθη μια α-ιστορική σύγκριση με τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, που καθιστούσε παράλογη την ίδια την ύπαρξη του καθεστώτος.

Το αντίστοιχο, αν και ηπιότερο, φαινόμενο είναι παρ’ ημίν ο «εθνομαζοχισμός» που περιγράψαμε, η θεωρία των «χαμένων ευκαιριών» (εμείς φταίμε για ό,τι μας τυχαίνει), το «φοβικό σύνδρομο» έναντι της Τουρκίας, οι κατηγορίες κατά του ελληνικού «εθνικισμού-σοβινισμού», που εμποδίζει δήθεν τη λύση.1

2. Καταστροφή της εικόνας του «εχθρού» και εξιδανίκευση του «εχθρού»

Ο «ταξικός εχθρός» και ο «ιμπεριαλισμός» εξαφανίζονται. Ο δυτικός κόσμος αρχίζει να αναφέρεται ως «πολιτισμένος κόσμος». Κάθε φορά που ο Γκορμπατσόφ κάνει μια επίσκεψη στο εξωτερικό η σοβιετική τηλεόραση αποθεώνει τη Δύση με τα ρεπορτάζ της. (Η ΕΣΣΔ είχε ασφαλώς προβλήματα. Αλλά ένας ιδιοκτήτης μπακάλικου, που αρχίζει να διαφημίζει στους πελάτες του το απέναντι μαγαζί ως πολύ καλύτερο, θα το κλείσει γρήγορα το δικό του.)

Δεν είναι οι Αγγλο-Aμερικανοί και η Τουρκία εχθρός της Κύπρου. Εχθρός της Κύπρου είναι οι απροσδιόριστοι «ξένοι», ο δικός μας «εθνικισμός-σοβινισμός», ο «αναξιόπιστος και ανειλικρινής Παπαδόπουλος, που δεν θέλει λύση, που έμεινε στον καιρό του Ακρίτα». «Θα πηγαίνω και δύο και τρεις φορές τον χρόνο στο Λονδίνο για να λύσω το Kυπριακό», «Πρέπει να πείσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θέλουμε λύση», λέει τώρα ο Δημήτρης Χριστόφιας.

(Αξίζει να σημειώσουμε ότι η κύρια διαφορά στην «επικοινωνιακή πολιτική» του ΚΚΣΕ και του ΚΚ Κίνας ήταν η εμμονή του τελευταίου στη διατήρηση, πάντα, στον πυρήνα της προπαγάνδας του καθεστώτος, της εικόνας του «εχθρού», των «δυτικών αποικιοκρατών».)

3. Εισαγωγή ανύπαρκτων ή διόγκωση υπαρκτών απειλών

Κάθε τρεις μήνες πήγαινε ο Γκορμπατσόφ στο Πολιτικό Γραφείο και τους ρωτούσε, π.χ.: Πόσα λεπτά θέλει ένας πύραυλος από τη Γερμανία για να φτάσει στη Μόσχα; Δέκα, του απαντούσαν. Και τι θα κάνουμε σε δέκα λεπτά; Καμία απάντηση. (Στα Πολιτικά Γραφεία δεν είναι κόσμιο να διακόψεις και να ρωτήσεις: «Πώς θα έρθει ο πύραυλος σε δέκα λεπτά στη Μόσχα, αν είναι να εξαφανιστεί η Αμερική σε μία ώρα;») Παίρνουμε έτσι την εξουσιοδότηση για τη νέα σοβιετική παραχώρηση στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. «Πάμε σε παγκόσμια καταστροφή αν δεν τα βρούμε με την Αμερική», ήταν το βασικό επιχείρημα.

Το αντίστοιχο «σημιτικό επιχείρημα» στα Ίμια, με τον Οτσαλάν κτλ., ήταν: «Πόλεμος ή ειρήνη;» Στην Κύπρο το 2004 και τώρα είναι: «Λύση ή διχοτόμηση;» Η «θεωρητική βάση» της αποδοχής κακών λύσεων: «Η διχοτόμηση έχει περάσει το κατώφλι μας, θα γίνουν Ταϊβάν τα κατεχόμενα, θα τα χάσουμε όλα».

4. Εσωτερική διάσπαση αξιών και ταυτοτήτων

Η μεγάλη ιδέα του Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, που έγραψε στο πόνημά του Περεστρόικα, η Nέα Πολιτική Σκέψη, είναι η αντιπαράθεση πανανθρώπινων και ταξικών αξιών. (Βέβαια κακώς πήρε ο Γκορμπατσόφ τα δικαιώματα αυτού του βιβλίου, διότι η ιδέα ανήκει στον Σοβιετικό διαφωνούντα κύριο Σλιάπεντοχ και περιλαμβάνεται στο πέιπερ που ετοίμασε με χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης και υπέβαλε, χωρίς να δημοσιεύσει τότε, στο Kέντρο Σοβιετικών Σπουδών του Μίτσιγκαν Στέιτ Γιουνιβέρσιτι, δύο χρόνια πριν από την κυκλοφορία της Περεστρόικα. Σ’ αυτή τη μελέτη περιέχονται και αναλυτικές δημοσκοπήσεις των αντιδράσεων του σοβιετικού πληθυσμού στο νέο «σύστημα αξιών».)

Διάσπαση της κυβερνώσας κεντροαριστεράς στην Κύπρο. «Φιλειρηνική, συμφιλιωτική αριστερά» εναντίον «Eλλήνων εθνικιστών-σοβινιστών», είναι το κυπριακό ισοδύναμο, το οποίο, όπως είπαμε, χρησιμοποιείται από το 1926 από τους Βρετανούς (διάσπαση των εργατών της Λεμεσού σε «Έλληνες» και σε «κομουνιστές»).

Όπως ήδη υπογραμμίσαμε εξάλλου, η εμπειρική εξέταση της νεοελληνικής ιστορίας έχει δείξει ότι συχνά η διάσπαση και η σύγκρουση των ταυτοτήτων και των αξιών που τις συγκροτούν μπορεί να είναι προάγγελος πολύ μεγάλων καταστροφών στον ελληνικό χώρο, για κάποιον λόγο που επιχειρήσαμε κάπως να διερευνήσουμε, αλλά βασικά δεν γνωρίζουμε καλά και που, λόγω της επανάληψής του, δεν μοιάζει να συνιστά σύμπτωση, αλλά μάλλον αποτέλεσμα μιας συστηματικής «ατέλειας», μιας «αδυναμίας» της δομής.

5. Εμφάνιση νέου, άπειρου και ανασφαλούς πολιτικού προσωπικού

Ο Γκορμπατσόφ ήταν επαρχιώτης, μικρής ηλικίας και εμπειρίας, για τα δεδομένα του Κρεμλίνου, που έπρεπε να αποδείξει γρήγορα ότι αξίζει. Ήταν ο πρώτος Σοβιετικός ηγέτης χωρίς βιωματική εμπειρία της σύγκρουσης με τη Δύση (πόλεμος κτλ.). Όταν βρίσκει δυσκολίες στην αντιμετώπιση προβλημάτων, είτε ανοίγει νέα μέτωπα, των οποίων αγνοεί τη δυναμική, είτε δανείζεται κύρος από τον «εχθρό» (Ρέιγκαν, Θάτσερ, Κολ κτλ.), τις καλές σχέσεις με τη «διεθνή κοινότητα», για να αντιμετωπίσει την εσωκομματική αμφισβήτηση, μειώνοντας ισόποσα το κύρος του κόμματός του στην κοινωνία. Αλλά για να δανειστεί αυτό το κύρος αφενός τους κάνει διαρκώς μεγαλύτερες παραχωρήσεις, αφετέρου εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη δική τους γνώμη για την πολιτική του. Κάθε φορά που διαπιστώνει ότι ένα εξάρτημα του μηχανήματος είναι σκουριασμένο ή χαλασμένο το πετάει! Τελικά, έχοντας ο ίδιος εξασθενίσει το κόμμα του, τη βάση εξουσίας του, ανεξαρτητοποιείται, θεσπίζοντας θέση Προέδρου της ΕΣΣΔ, την οποία καταλαμβάνει.

Στην Κύπρο οι Παπαδόπουλος, Λυσσαρίδης και Κληρίδης είναι οι τελευταίοι που έζησαν τις συγκρούσεις για τη ζωή ή τον θάνατο της Δημοκρατίας. Ο Χριστόφιας είναι πολιτικός μιας καινούργιας γενιάς, που δεν έχει ζήσει την εμπειρία αυτή. Ως «φτωχόπαιδο» και «κομουνιστής» έχει πολύ μεγαλύτερες ανάγκες αναγνώρισης στο νέο κλαμπ, αναπλήρωσης αυτού που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως ανεπάρκειά του. Ως Πρόεδρος θα πρέπει να αποδείξει σύντομα στο εσωτερικό και διεθνώς πώς θα λύσει το Kυπριακό, να αποδείξει ότι καλώς διέσπασε την κεντροαριστερά και διεκδίκησε την Προεδρία. Τις επικίνδυνες αυταπάτες του (στην καλύτερη περίπτωση) για τη διεθνή κοινότητα μας τις έχει πει ήδη. Με διασπασμένο και αλληλομισούμενο το μέχρι πρότινος «στρατόπεδο του “όχι”», πού θα στηριχτεί για να αντισταθεί, αν θελήσει να αντισταθεί. Ήδη επίσης δήλωσε ότι θα παραιτηθεί από το ΑΚΕΛ εκλεγόμενος. Ποιες δυνάμεις θα αντικαταστήσουν τη σημερινή εξάρτησή του από το κόμμα;

6. Στρατηγική ασάφεια

Πίσω από τη δράση του Γκορμπατσόφ δεν υπάρχει σαφές σχέδιο, όπως δεν υπάρχει και σαφής κατανόηση των διακυβευμάτων, των ίδιων των λόγων ύπαρξης του σοβιετικού καθεστώτος. Δυστυχώς όλες οι δηλώσεις Χριστόφια και των επιτελών του για το Σχέδιο Ανάν, τη «διζωνική-δικοινοτική» κτλ. μαρτυρούν στην καλύτερη περίπτωση σύγχυση, στη χειρότερη και πιθανότερη πλήρη υποτίμηση, μη κατανόηση του τι συνιστά κρατική συγκρότηση, μη κατανόηση που επιτρέπει την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν.

7. Βιασύνη και βολονταρισμός

Η βιασύνη είναι απαραίτητη για να γίνει ένα δευτερεύον πρωτεύον και να αποσπαστεί η συγκατάθεση προτού προλάβουν οι παίκτες και η κοινωνία να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει. (Tη βλέπουμε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, π.χ. ασθένεια Παπανδρέου, Ντέιτον, Νέα Υόρκη κτλ.). «Όποιος καθυστερεί τιμωρείται», είπε στον Χόνεκερ ο Γκορμπατσόφ το φθινόπωρο του 1989, λίγο καιρό αργότερα όμως απέδειξε ότι όποιος βιάζεται όχι απλώς σκοντάφτει, αλλά μπορεί και να γκρεμοτσακιστεί. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι, εσωτερικά και διεθνώς, ήταν το μότο του Γκορμπατσόφ.

«Πρέπει να λυθεί επειγόντως το Kυπριακό». Αμέσως μετά μια εκλογή Χριστόφια και ενώ οι δυνάμεις του «όχι» θα παραμένουν «ζαλισμένες» θα επιχειρηθεί μια ταχεία λύση του Kυπριακού.

8. Νομιμοποίηση μέσω του εκλεκτικισμού

Θυμόμαστε τι έλεγε ο Λένιν για τη δημοκρατία και την ελευθερία, δεν θυμόμαστε όμως τι είπε για τον καπιταλισμό (Γκορμπατσόφ). Και αντί για δημοκρατία προσγειωνόμεθα στην ολιγαρχία, από τη δικτατορία του «προλεταριάτου» φτάνουμε στη «δημοκρατία» της μαφίας.

Στην κυπριακή περίπτωση παίρνουμε τον «διεθνισμό» χωρίς την «ουρά» του («προλεταριακός») και καταλήγουμε στη βρετανο-τουρκική Κύπρο της παγκοσμιοποίησης και του κατά Εζεκία «ιμπεριαλισμού».

9. Λάθος διάγνωση απειλής

Ο Γκορμπατσόφ νόμιζε ότι θα τον ανατρέψουν οι «σκληροπυρηνικοί», όπως τον Χρουστσόφ. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη φανταστική απειλή, εισήγαγε τον δούρειο ίππο, τις αξίες ενός εχθρικού προς το δικό του συστήματος, που συνάντησε έναν φιλόδοξο πολιτικό (Γέλτσιν) και τον κατέστρεψαν. Στην Κύπρο (κάνουμε ότι) νομίζουμε ότι είμαστε στη δεκαετία του 1960 και του 1970, ότι αντιμετωπίζουμε τις εξάρσεις του «ελληνικού εθνικισμού» και της ΕΟΚΑ ΒΔ, εναντίον των οποίων κινητοποιούμε την ανάγκη σύντομης λύσης στη βάση της «διζωνικής-δικοινοτικής» και του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα καταστρέψει την Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μια ανύπαρκτη ΕΟΚΑ ΒΔ.

10. Υποσχέσεις

«Ελευθερία και δολάρια, παγκόσμια ειρήνη». Το εισιτήριο έγραφε Γενεύη - Στοκχόλμη χωρίς επιστροφή. Το αεροπλάνο πήγε στην Μπουρκίνα Φάσο. Για την «παγκόσμια ειρήνη» ανοίξτε την τηλεόραση στις οκτώ. Λύση του Κυπριακού, συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, συμφιλίωση Ελλάδας - Τουρκίας, σύντομη επιστροφή στις χαμένες πατρίδες και ανάκτηση των σπιτιών μας, happy end μετά από τριάντα χρόνια.

11. «Κοινωνικότητα» (Aπό τον Σοβιετικό «Παπαδόπουλο»-Γκρομίκο στον Σεβαρντνάντζε)

Από την αντιπαθητική διπλωματία του διαρκούς «νιετ» (όχι), στη συμπαθή διπλωματία των πολλών «ντα» (ναι). Με την ευγένεια και τους καλούς τρόπους και την αξιοπιστία το ΝΑΤΟ κοντεύει να φτάσει τώρα στα περίχωρα της Μόσχας. Τώρα προτείνονται πολλά τσάγια με τον Γκόρντον Μπράουν για να λυθεί το Kυπριακό. Το σύστημα άμυνας τύπου Παπαδόπουλου είναι εξαίρετο αλλά άκαμπτο, όπως ήταν και το σοβιετικό. Σε τέτοια συστήματα ο «εχθρός», έχοντας αποκλειστεί από παντού τεχνικά, όχι πολιτικά, έχει την τάση να εμφανιστεί τελικά ουρανοκατέβατος στο κέντρο της ίδιας της δομής. («Δεν υπήρχε πιο αντικομουνιστικό μέρος από τον μηχανισμό της Γραμματείας της ΚΕ τη δεκαετία του 1970», εξομολογήθηκε κάποτε στον γράφοντα ένα στέλεχός του.) Όχι τυχαία, γιατί το κυπριακό βιοτικό επίπεδο μοιάζει με το κεντροευρωπαϊκό, είναι ένα υλικό επιχείρημα δηλαδή ότι μας συμφέρει να πηγαίνουμε με τη διεθνή κοινότητα – πόσο μάλλον που ο Χριστόφιας μας εκδίδει ένα αξιοπρεπές «αριστερό» διαβατήριο για να το κάνουμε.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, αλλά δεν έχει νόημα. Δεν γράφουμε την ιστορία της ΕΣΣΔ ή των κομουνιστικών κομμάτων και της περεστρόικα. Η κύρια πάντως ομοιότητα της διαδικασίας έγκειται στην εισαγωγή σε ένα σύστημα, σε μια δομή, αντίθετων προς την ύπαρξή τους στοιχείων, περίπου με τον μηχανισμό των αυτοάνοσων νοσημάτων, όταν οι άμυνες του οργανισμού αρχίζουν να επιτίθενται εναντίον του, τον ξεγελάνε, περνάει τους εχθρούς για φίλους και τους φίλους για εχθρούς. Ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, η ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ καταστράφηκαν με μια τέτοια διαδικασία. Το απαράμιλλο ένστικτο του απαράτσικ που διέθετε ο Γκορμπατσόφ, υπέροχη τακτική σε κενό στρατηγικής, λειτουργώντας για να στερεώσει την προσωπική του εξουσία, δανειζόμενος κύρος εναντίον των επικριτών του από εχθρικές δυνάμεις, τους επέτρεψε να καταστρέψουν και το σύστημα που διοικούσε και τον ίδιο. Ο Γκορμπατσόφ, χωρίς να το καταλαβαίνει, και ακριβώς επειδή δεν το καταλάβαινε, βρήκε την ιδιοσυχνότητα του οικοδομήματος, της δομής, τη συχνότητα δηλαδή στην οποία το πλάτος ταλάντωσης μιας δομής γίνεται άπειρο, και η δομή κατέρρευσε όπως μια γέφυρα που την περνάει ένας ουλαμός πεζικού με το ίδιο βήμα. Η Ρωσία γνώρισε τα επόμενα χρόνια τη μεγαλύτερη καταστροφή από την αυγή της βιομηχανικής εποχής, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένου, με κάθε δυνατό αντικειμενικό δείκτη (οικονομικό, κοινωνικό, τεχνολογικό, ηθικό κτλ.) μετρούμενη. Μόνο για κάθε χρόνο «μετάβασης» (στο πουθενά) έχασε ένα έτος προσδόκιμου ζωής του άρρενα πληθυσμού της. Οι λέξεις «δημοκρατία», «ελευθερία», «Δύση» θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες, μισό ή έναν αιώνα για να μην ακούγονται ως βρισιές από τον μέσο Ρώσο πολίτη και δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει κομουνιστικό κόμμα.

ΣHMEIΩΣH

1. Οι κατηγορίες του «εχθρού» και του «φίλου», του «κυρίαρχου» και του «κυριαρχούμενου», του «εξουσιαστή» και του «εξουσιαζόμενου», δεν αφορούν μόνο την κοινή γνώμη, ή την «τάξη», αλλά και, ακόμα περισσότερο, την «ελίτ», τους ηγέτες. Ιδιαίτερα όταν προέρχονται από μια μικρότερη, από μια πιο «καθυστερημένη», από μια λιγότερο πλούσια οντότητα, που αγωνίζεται να γίνει κάπως υποκείμενο στη σχέση με μια οντότητα πιο δυνατή. Προσωπικά έτυχε να ακούσω τον αρχηγό της μεγάλης απεργίας των αρτεργατών στον μεσοπόλεμο, μιας από τις πρώτες μεγάλες κινητοποιήσεις της ελληνικής εργατικής τάξης, τον Μήτσο Σούλα, μια εκπληκτική φυσιογνωμία εργάτη-διανοούμενου (με μόρφωση πολύ ανώτερη πανεπιστημιακών καθηγητών), να διηγείται πως, όταν μπήκε επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής στο Γραφείο του υπουργού, αρνήθηκε να καθίσουν στις πολυθρόνες και να πιουν ακόμα και καφέ. Όρθιοι και ξερά κάνανε τη διαπραγμάτευση. Mόνο έτσι δεν την έκανε, αντίθετα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ στον Λίβανο.

Ένα πρωί, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Τρότσκι, δραπέτης από τη Σιβηρία, φτάνει στη διεύθυνση που του έδωσαν στο Λονδίνο, στο σπίτι του Λένιν και της Κρούπσκαγια. Ο Λένιν βγάζει τον νεοφερμένο εξόριστο την πρώτη βόλτα, την πρώτη «ξενάγηση» στην πρωτεύουσα του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Γνωρίζει προφανώς την ελκτική δύναμη του παραδείγματος. Να πώς ο Τρότσκι περιγράφει αυτή τη βόλτα: «Δεν θυμούμαι καλά αν το πρωί εκείνο ή τη δεύτερη μέρα έκαμα μαζί με τον Λένιν ένα μεγάλο περίπατο στο Λονδίνο. Μου έδειξε το Ουεστμίνστερ (απ’ έξω) και άλλα σπουδαία χτίρια. Δεν θυμάμαι πώς μου είπε, αλλά είχε στη φράση του μιαν απόχρωση: “Είναι το περίφημο Ουεστμίνστερ τους”. Αυτό το “τους” αναφερότανε φυσικά όχι στους Άγγλους, αλλά στους εχθρούς. Αυτή η απόχρωση, που δεν είχε τονιστεί διόλου, βαθιά οργανική, εκδηλωμένη προπάντων με τον ήχο της φωνής, βρισκότανε πάντα στα λόγια του Λένιν όταν μιλούσε για τις αξίες του πολιτισμού, για τις τελευταίες προόδους, για την εγκατάσταση του Βρετανικού Μουσείου, για τον ειδησεογραφικό πλούτο των “Τάιμς” ή, έπειτα από έτη, για το γερμανικό πυροβολικό ή για τον γαλλικό εναέριο στόλο. “Αυτοί” ξέρουν. “Αυτοί” έχουν. “Αυτοί” έκαμαν. “Αυτοί” κατάφεραν – Μα τι εχθροί!» (Λ. Τρότσκι, Ο Λένιν, εκδόσεις Νέοι Στόχοι, Αθήνα, μετάφραση Π. Πικρού, σελ. 13).

Μία από τις πιο οξυδερκείς παρατηρήσεις του ίδιου σε ένα πολύ μεταγενέστερο έργο του, την Προδομένη Επανάσταση, αφορά το κόμπλεξ που χαρακτήριζε στον μεσοπόλεμο τους Σοβιετικούς διπλωμάτες στις επαφές τους με τους Δυτικούς ομολόγους τους (τεράστιο τέτοιο πρόβλημα υπάρχει και μεταξύ αρκετών, ευτυχώς όχι όλων, Ελλήνων διπλωματών, που υποτιμούν βαθύτατα την εθνική τους καταγωγή!). Πάντως, αν κρίνουμε από την περιγραφή της φιλίας στο Λονδίνο του Εζεκία Παπαϊωάννου και του Γλαύκου Κληρίδη, όπως τουλάχιστον την περιγράφει ο δεύτερος, μάλλον η Κομουνιστική Διεθνής διέπραξε σοβαρότατο σφάλμα αναθέτοντας στο Βρετανικό Κόμμα την καθοδήγηση του κυπριακού, στους επαναστάτες δηλαδή της μητρόπολης την καθοδήγηση των επαναστατών της αποικίας! Πιο χρήσιμο θα ήταν ίσως να δοκιμαστεί το ανάποδο.

Μια φράση του Δημήτρη Χριστόφια μου έκανε εντύπωση από την ομιλία του στην Αθήνα τον Νοέμβριο 2007: «Νομίσαμε ότι είμαστε πιο πονηροί, ότι θα γελάσουμε εμείς τους Βρετανούς» ή κάτι τέτοιο. Ελπίζω να μην ισχύει αυτό που εγώ κατάλαβα, ότι έθετε τον εαυτό του σε κατώτερη θέση δηλαδή από τους Βρετανούς. Ο αθλητής μπορεί να μην μπορεί να γίνει πρωταθλητής, αλλά αν δεν το πιστέψει κάπως ότι μπορεί να γίνει, έχει χάσει προτού μπει στον αγώνα. Όποιος θέτει προκαταβολικά τον εαυτό του σε υποδεέστερη θέση, λόγω της εθνικής καταγωγής, της ταξικής θέσης, του εισοδήματος, της μόρφωσης ή οποιουδήποτε άλλου λόγου, προγραμματίζει τη δικαιολογία μιας προαναγγελθείσης αποτυχίας και υποταγής, ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, εξηγεί προκαταβολικά, στον εαυτό του καταρχήν, γιατί δεν πρόκειται να δώσει κανέναν αγώνα, γιατί ο αγώνας αυτός, αφού είναι προκαταβολικά χαμένος, δεν έχει νόημα. Έχει, αντίθετα, νόημα η διαπραγμάτευση της συνθηκολόγησης.

*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Κύπρος. Η πέτρα του Ρωμιού.

2008-02-11T15:48:00.000+02:00

«Μέριασε βράχε να διαβώ». Αυτή είναι η «κατηγορική προσταγή» της Αυτοκρατορίας, η επιδίωξη να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη, να φύγουν από τη «μέση» τα εμπόδια που λέγονται Κύπρος με κυπριακό, Ελλάδα με ελληνοτουρκικά και Αιγαίο. Αυτή η Θέληση οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν το 2004, αυτή η Θέληση συνδυάζεται τώρα με τη διάσπαση της Κεντροαριστεράς, του μετώπου που στήριξε πολιτικά το «'Οχι», του μετώπου που εξέφρασε τη θέληση του κυρίαρχου λαού, για να απειλήσει και πάλι την ύπαρξη και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού ελληνισμού, της ίδιας της Ελλάδας. Το κυπριακό δεν «ξανάνοιξε», τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή της Τουρκίας, γιατί ξεσηκώθηκαν τα θύματά της ή γιατί θυμήθηκαν οι πολιτικοί της Αθήνας τις υποχρεώσεις τους. «Ξανάνοιξε» γιατί ζητάει ο Αυτοκράτορας να ανοίξει. 'Έχει μπει πλέον σε δυναμική φάση, ξέφυγε από τη σχετικά «στατική» των τριών προηγούμενων δεκαετιών.

Το Σχέδιο Ανάν εκφράζει την πάγια πολιτική της Αυτοκρατορίας που ποτέ δεν ανέχθηκε την ανεξαρτησία της Κύπρου και της Ελλάδας (βλ. παράρτημα 1) (1). Υλοποιεί την ιδέα περί Δικτατορίας του ναζιστή Καρλ Σμιτ, Δικτατορίας του (Αγγλοαμερικανού) Κυρίαρχου, του «Κράτους των Τριων Ξένων Δικαστών και των Τριών Ξένων Στρατών». Επειδή όμως το πολίτευμα της ίδιας της Αυτοκρατορίας είναι ακόμη δημοκρατικό, δεν μπορεί η ίδια να προτείνει κάτι τέτοιο, για λόγους σεβασμού της ίδιας της δικής της δομής, δεν μπορεί απερίφραστα να υιοθετήσει την συνεπή προς τον εαυτό της ιδεολογία του Σμιτ. Ανήκει στους εκπροσώπους των Ραγιάδων η αμφίβολη τιμή να προτείνουν τέτοια πράγματα (το έκανε το 1973 ο Ευάγγελος Αβέρωφ με τους τρεις ξένους σοφούς στους οποίους πρότεινε να δοθεί η Κύπρος, και μάλιστα με τις ίδιες διαδικασίες επιδιατησίας και ασφυκτικών, «βιαστικών» χρονοδιαγραμμάτων και δημοψηφισμάτων που ανακάλυψε πολύ αργότερα ο Ανάν, το έκαναν οι διαπραγματευτές Αθήνας και Λευκωσίας το 2000-02, που εισήγαγαν, με δική τους πρωτοβουλία, τα εξωφρενικά δικαιώματα του Ανώτατου Δικαστηρίου και των τριών ξένων δικαστών του και χάρηκαν μάλιστα γιατί έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις τους! Αυτή είναι η τυπική εικόνα του Μεσαίωνα, αλίμονο, αρκετά συχνή και για τη σχέση του πολιτικού προσωπικού της νεώτερης Ελλάδας έναντι του Δυτικού Επικυρίαρχου, η εικόνα δηλαδή του υποτελούς που εμφανίζεται ενώπιον του Δεσπότη, υποκλίνεται, τίθεται υπό την απόλυτο εξουσία του και ελπίζει στο Έλεός του).

Η μετατροπή της πλειοψηφίας σε μειοψηφία στα όργανα αποφάσεων, ο κεντρικός μετασχηματισμός δηλαδή που επιφέρει το Σχέδιο Ανάν στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν καταλύει απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εισάγει μια κατάσταση παραλογισμού, αδικίας και ασάφειας στο νομικό καθεστώς του νησιού, τον μηχανισμό δηλαδή που επιτρέπει την εξαπόλυση μιας εθνοτικής διαμάχης τύπου Βοσνίας ή Κοσόβου, όπως οι συμφωνίες του 1960 ενέγραφαν στις νομικές πρόνοιές τους ως δυνατότητα τις διακοινοτικές του 1964 και την εισβολή του 1974. Επειδή η ελληνική πλευρά, και όχι η τουρκοκυπριακή, είναι η πραγματικά πιο αδύνατη, η ασάφεια των ρυθμίσεων θα λειτουργήσει εις βάρος της. Μια τέτοια ρύθμιση θέτει ερωτηματικό στην ίδια την επιβίωση, μαροχρόνια, των Ελλήνων στην Κύπρο.

Η αγγλοαμερικανική, «αυτοκρατορική» πίεση οδηγεί στην εμφάνιση τέτοιων αποτελεσμάτων, όχι μόνο εξαιτίας των δικών της επιδιώξεων, αλλά και του τρόπου που αποφεύγει να συγκροτηθεί το ελληνικό υποκείμενο, των προβλημάτων «δομής» του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας και ιδεολογίας, της βαθειάς, πολύπλευρης, «εξάρτησης», χωρίς την οποία είναι αδύνατο να ερμηνευθεί το ελληνικό κρατικό, κοινωνικό, ιστορικό φαινόμενο. Βλέπουμε πάλι, στην περίπτωση της κυπριακής κεντροαριστεράς, να εμφανίζονται οι ίδιοι μηχανισμοί διάσπασης και αντιπαράθεσης ταυτοτήτων, που έχουν προηγηθεί όλων των μεγάλων καταστροφών του ελληνικού χώρου τους τελευταίους δύο αιώνες. (2) Η επικίνδυνη σύγχυση που καταδείξαμε ότι επικρατεί στην ηγεσία του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο) γύρω από τα κορυφαία ζητήματα κρατικής συγκρότησης, εξουσίας και εθνικής ταυτότητας, σχέσεων Αριστεράς και 'Έθνους, εθνισμού, εθνικισμού και σωβινισμού, σύγχυση αναγκαία σε ένα αριστερό κόμμα που θέλει να συνεργασθεί, αλλά καθόλου χρήσιμη σε ένα κόμμα που θέλει να αντισταθεί στην «Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», επιτείνουν τον κίνδυνο «καταστροφικών», «χαοτικών» εξελίξεων, που δεν μπορεί να μείνουν περιορισμένες στην Κύπρο.

Η ελλαδική και κυπριακή Αριστερά, όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, δεν δρουν στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής, επεκτατικής, επιθετικής Ελλάδας, που θα όφειλαν να καταγγείλουν. Δρουν στα πλαίσια μιας χώρας που βρίσκεται, δυστυχώς, πάνω στον δρόμο κύριων στρατηγικών της Αυτοκρατορίας, που η άρχουσα τάξη της δεν θέλει να υπερασπίσει τα θεμιτά εθνικά συμφέροντά της, που υπόκειται στη γεωπολιτική πίεση της Τουρκίας. Η Τουρκία έδιωξε τους 'Έλληνες από τα εδάφη της, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Δεν εισέβαλε η Κύπρος στην Τουρκία, δεν έδιωξε η Ελλάδα τις μειονότητές της. Η εξίσωση επιτιθέμενου και αμυνόμενου, θύτη και θύματος, εν ονόματι της γενικής αποδοκιμασίας του εθνικισμού, δεν ωφελεί τη ειρήνη αλλά τη μόνιμη επιδίωξη του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού», που κάποτε λέγαμε, να χαϊδεύει για να χρησιμοποιεί στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ τον τουρκικό επεκτατισμό, η μεγάλη τη μικρή αυτοκρατορία. Αυτή δεν μπορεί όμως να είναι πολιτική της Αριστεράς, αυτή είναι η πολιτική της ατλαντικής Δεξιάς, που χρειάζεται αριστερούς Συμμάχους να την εκδώσουν πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Αν το κάνουν θα είναι και η τελευταία τους υπηρεσία. Ούτε βέβαια η ελληνική κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, πιο προοδευτικά τα προβλήματά της, σε συνθήκες μεγαλύτερης εξάρτησης και υποτέλειας, ενδιαφερόμενη τάχα μου για την αφηρημένη, καθαρά «ταξική» όψη των συγκρούσεων, αδιαφορώντας για το περιβάλλον της χώρας, εκλαμβάνοντας τις ιδεολογίες που παράγει η σύγκρουση ως αιτία της και κάνοντας ότι δεν βλέπει τον στρατιωτικό μηχανισμό που παρατάσσεται απέναντι στη χώρα, από τη Θράκη έως νοτίως της Κύπρου. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μακροχρόνια παρακμή την αριστερά. Χημικά καθαρές, «ταξικές» συγκρούσεις δεν υπάρχουν πουθενά, ζούμε σε έναν βαθιά ιεραρχημένο και πολλαπλά δομημένο κόσμο. Η Αριστερά χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Αριστερά της, μιαν Αριστερά όμως που να ενσαρκώνει τις ισχυρές ανεξαρτησιακές παραδόσεις των Ελλήνων, πρωτοπόρο στην υπεράσπιση του Έθνους της, για να μπορεί και να τον συγκρατεί όταν πάει να περάσει από τον εθνισμό στον εθνικισμό, από τον εθνικισμό στον σωβινισμό.

Η έως τώρα εμπειρία από τις πολιτικές εξελίξεις στο νησί μετά τη διάσπαση της συγκυβέρνησης επιβεβαιώνει την ορθότητα αυτής της διάγνωσης, ότι είναι δηλαδή στη Θέση και όχι στην Πρόθεση των πρωταγωνιστών η δυνατότητα καταστροφικής εξέλιξης, κάτι που την καθιστά πολύ πιο απειλητική. Από την ίδια την ανάγκη της προεκλογικής εκστρατείας της, η ηγεσία του ΑΚΕΛ απευθύνεται όλο και περισσότερο στους οπαδούς του «Ναι» στο δημοψήφισμα και τείνει να ευθυγραμμισθεί με την αγγλοαμερικανική πίεση και τη δομή επιχειρημάτων της «διεθνούς κοινότητας», μετασχηματίζοντάς την ιδεολογικά σε ανάγκη επείγουσας «λύσης του κυπριακού». Μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού σε Κύπρο και Ελλάδα γύρισε τώρα το κεφάλι προς τα μέσα, δεν αγωνίζεται με μέτωπο τις εξωτερικές δυνάμεις, του «αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού», στη μέχρι πρότινος χρησιμοποιούμενη και πολυ εύλογα πλέον εγκαταλειφθείσα ορολογία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ. Αλλά προσπαθεί να οικοδομήσει τη πολιτική και ιδεολογική βάση όχι ενός συμβιβασμού, αλλά μιας συνθηκολόγησης, γεγονός που δεν θέτει σε κίνδυνο την α' ή β΄ δυνατή λύση του κυπριακού, αλλά την ασφάλεια, κυριαρχία και ελευθερία των Ελλήνων νοτίως της πράσινης γραμμής. Μετά από μια ενδεχόμενη νίκη του, ο Δημήτρης Χριστόφιας, που δεν αναγνωρίζει καν, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του, το διακύβευμα, θα πιεσθεί αφόρητα να επαναφέρει γρήγορα το Σχέδιο Ανάν, ανεξαρτήτως της ονομασίας του, εκμεταλλευόμενος την αποθάρρυνση που λογικά θα επικρατήσει τότε ακριβώς μεταξύ των οπαδών του Προέδρου Παπαδόπουλου.

Είναι τελείως επιτακτική ανάγκη, ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η αποκατάσταση της λαϊκής ενότητας γύρω από το 'Οχι του 2004, η αποκατάσταση πολιτικών συνθηκών που θα επιτρέψουν στον κυπριακό λαο να υπερασπιστεί το κράτος του, η επιβεβαίωση στις προεδρικές εκλογές της ανάγκης να προτατευθεί ο πυρήνας της εξουσίας του κυπριακού κράτους. Χρειάζεται να συνεηδητοποιηθεί και να ανακοπεί, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των προσεχών εκλογών, η καταστροφική εξέλιξη που έχει ήδη ξεκινήσει.

Γενικότερα, η ελληνική πολιτική τάξη, στην Ελλάδα και την Κύπρο, πρέπει να συνειδητοποιήσει τον δυναμικό χαρακτήρα της φάσης στην οποία μπήκαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό, των πλεονεκτημάτων που έχει σήμερα η χώρα εν σχέσει με το παρελθόν και του ότι μια πιο ανεξάρτητη πολιτική είναι ενδεχομένως πιο εύκολη σήμερα, λόγω των προβλημάτων της «Αυτοκρατορίας» διεθνώς, από ότι ήταν στους μεγάλους κύκλους αγγλικής και αμερικανικής ηγεμονίας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ενστικτωδώς το αντελήφθησαν εξάλλου και η Αθήνα και η Λευκωσία, αποφασίζοντας τη σύναψη πολύ στενότερων σχέσεων με την αναδυόμενη πάλι Ρωσία του Πούτιν.

Από τον τρόπο που θα τοποθετηθούν απέναντι στα διακυβεύματα οι πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο θα κριθεί ενδεχομένως το μέλλον τους για δεκαετίες. Η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ζήτημα του έθνους ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διεκδίκηση της πολιτικής ηγεμονίας σε όλη τη νεώτερη ελληνική ιστορία. Υπάρχουν άλλωστε υπόγειες, «δομικές» σχέσεις ανάμεσα στις πολύ διαφορετικών μορφών κρίσεις στις δύο χώρες, την «εσωτερική» μορφή που παίρνει η συστημική κρίση στην Ελλάδα, την «εξωτερική» που παίρνει στην Κύπρο.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πάντως άλλη διέξοδο από το να προσπαθήσει να γίνει υποκείμενο και στα εσωτερικά της προβλήματα και διεθνώς. Το ένα είναι προϋπόθεση για το άλλο και δεν πρέπει να αντιπαρατίθενται αλλά να συνδυάζονται οι προσπάθειες αυτές. Ο ελληνικός χώρος (Ελλάδα-Κύπρος) δεν θα μπορέσει να επιβιώσει πολύ, ούτε «εσωτερικά», ούτε «εξωτερικά» με τα σημερινά δεδομένα του, αν δεν προσπαθήσει να αλλάξει ριζικά. Το ελληνικό «σύστημά» ολόκληρο καταρρέει, όχι το ένα ή το άλλο κόμμα, η μια ή η άλλη πολιτική. Πρέπει να συνειδητοποιήσει έγκαιρα την απειλή και να τη μετατρέψει σε ευκαιρία. Δεν έχει άλλο δρόμο.

(συνεχίζεται)

*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.

2007-12-23T20:32:00.000+02:00

Μια αφίσα των ιθαγενών δώρο, μέχρι να λήξει η περίοδος "αγρανάπαυσης" του ιστολογίου...

Μακεδονικού ανάλυση

2007-12-04T23:26:00.000+02:00

[...]Γι’ αυτό και από το 1992 υποστηρίζαμε μια στάση που φαινόταν «δύσκολη», αλλά ήταν η μόνη ρεαλιστική και συμφέρουσα: Υποστηρίξαμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην σοβινιστική υφαρπαγή του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας και συμμετείχαμε στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ ταυτόχρονα επιθυμούσαμε να κλείσει το ταχύτερο δυνατό το ζήτημα. Προτείναμε τότε να δεχθούμε έναν συμβιβασμό, έστω και επαχθή για την ιστορία μας, με γεωγραφική αποδοχή και μόνο του όρου Μακεδονία –του τύπου Άνω Μακεδονία, ΓκόρναΜακεντόνια. Μια τέτοια πολιτική υποστηρίζαμε τότε θα επέτρεπε στην Ελλάδα να αναπτύξει δυναμικά μια βαλκανική πολιτική και θα όρθωνε στο εσωτερικό της Ευρώπης έναν βαλκανικό πόλο απέναντι στην Τουρκία.

Σήμερα νομίζουμε ότι έχει αποδειχτεί η ευθυκρισία μιας τέτοιας επιλογής, όπως ίσως και η εξαιρετική, πλέον, δυσκολία της να εφαρμοστεί, δεδομένου ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Γι’ αυτό και παράλληλα με την εθνομηδενιστική άποψη αναπτύσσεται και μία άλλη που θα την αποκαλούσαμε απλώς μηδενιστική. Μια άποψη η οποία υποστηρίζει πως μια και το παιγνίδι είναι χαμένο και πολύ σύντομα το ίδιο το «Συμβούλιο Ασφαλείας» ή η «Γενική Συνέλευση» του ΟΗΕ θα αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία», δεν έχει κανένα νόημα η διαπραγμάτευση και ο συμβιβασμός, διότι είμαστε «χαμένοι από χέρι». Κατά συνέπεια ας επιμείνουμε εμείς στη μη αναγνώριση και ας αφήσουμε τον υπόλοιπο κόσμο να λέει ότι θέλει. Και η μόνη «ελπίδα» μας είναι πως εν τέλει το «κρατίδιο» θα διαλυθεί αφ’ εαυτού και έτσι δεν συντρέχει λόγος για καμία υποχώρηση από μέρους μας.[...]

Απόσπασμα από το νέο Άρδην που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες.

Τί "μπουμπούκι"!

2007-12-04T20:43:00.000+02:00

Θέλησε ο Καραμανλής να "λύσει" τον γόρδιο δεσμό των κολλεγίων; Έβαλε τον Χατζηδάκη να "επερωτήσει" την Ευρωπαϊκή επιτροπή (κάποιοι το είπαν και "ρουφιανέψει" αλλά δεν τους συμμερίζομαι...) με αποτέλεσμα μια νέα οδηγία και την δήθεν αδυναμία της κυβέρνησης να αντιταχθεί στις βουλές της. Άρα πάρτε μια αναγνώριση εργασιακών δικαιωμάτων των κολλεγιοπαίδων αφού δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς...

Θέλησε να λύσει τον γόρδιο δεσμό της Ολυμπιακής που το ίδιο το κοματικό κράτος τον δημιούργησε (*), τοποθετεί τον Χατζηδάκη υπουργό, ο οποίος το "συζήτησε" με τον αντίστοιχο επίτροπο (κάποιοι το είπαν και "ρουφιάνεψε" αλλά δεν τους συμμερίζομαι...) και να το κλείσιμο της Ολυμπιακής αφού δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς...

Όταν αλλάξει πόστο, οι ενδιαφερόμενοι και εμπλεκόμενοι καθ' οιονδήποτε τρόπο ας ετοιμασθούν! Είναι το παιδί για τις βρωμοδουλειές μέσω Ευρώπης.

Ο νεοφιλελεύθερος "μακελάρης"!

Ας του επιφυλάξουμε την τύχη της Μαριέττας!

(*) διορίζοντας τους ημετέρους, εκτοξεύοντας τους μισθούς και τα "δώρα" στα ύψη, χρησιμοποιώντας την για κοματικές μεταφορές και απαξιώνοντάς την προς όφελος ιδιωτών, κλέβοντας παράλληλα τις ασφαλιστικές εισφορές της ώστε να διαλύσει και τα ταμεία...

Η τελευταία πρόταση της κυβέρνησης για την επίλυση του ασφαλιστικού!

2007-12-04T08:14:00.000+02:00

Εικονίζονται "νεαροί εργαζόμενοι" καθώς την επεξεργάζονται ενδελεχώς!

ΡΗΞΗ φ. 24

2007-12-02T11:57:00.001+02:00

Κυκλοφορεί το 24ο φύλλο της εφημερίδας Ρήξη. Μερικούς από τους χαρακτηριστικούς τίτλους των θεμάτων της εφημερίδας, είναι οι εξής:

"Παγκράτι: η εθνική υποκρισία", "Φάκελος Ζωνιανά", "Η διάσκεψη για το περιβάλλον στο Μπαλί", "Η ερήμωση της ελληνικής περιφέρειας", "Οι εκλεκτικές συγγένειες αριστεράς και φιλελευθερισμού"

και πολλά, πολλά άλλα

Η ποίηση της ήττας και της παράδοσης;

2007-12-01T19:28:00.000+02:00

Οι παλιότεροι θα θυμούνται την περιβόητη "ποίηση της ήττας" που έκανε θραύση στα πλαίσια της Αριστεράς, ιδιαίτερα στη δεκαετία του '50, και οι νεώτεροι θα έχουν διαβάσει γι' αυτήν. Την ποίηση που όχι απλώς "αποδεχόταν" την ήττα της Αριστεράς, μετά την μεγάλη δεκαετία 1940-1950, αλλά και δημιουργούσε και μια "αισθητική της ήττας". Ή "ήττα είναι ωραία". Σε αυτό το ρεύμα αντιστοιχούσε πολιτικά και η κίνηση των λεγόμενων "Ιταλών" στα πλαίσια της τότε ΕΔΑ με κύριο εκπρόσωπο τον Κύρκο -να ακολουθήσουμε τον δρόμο του ευρωκομουνισμού- και της ηγεσίας των Λαμπράκηδων με τον Μίκη Θεοδωράκη. Από τους γνωστότερους εκπροσώπους του ρεύματος και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος και σήμερα προβεβλημένος διανοούμενος του εκσυγχρονιστικού στρατοπέδου και ένας από τους διανοούμενους που ανησυχεί για την επέκταση του... "υπερπατριωτισμού". Ωστόσο, υπήρχαν και "ποιητές της ήττας " που στην πραγματικότητα δεν ηττήθηκαν ποτέ.

Καθώς και άλλοι από το ίδιο στρατόπεδο, της Αριστεράς, που απέρριπταν την "αισθητική της ήττας". Και όχι μόνον ο πρόσφατα χαμένος Μιχάλης Κατσαρός με το "Κατά Σαδδουκαίων" αλλά και ένας άλλος σημαντικός ποιητής της μεταπολεμικής γενιάς, ο Θεσσαλονικιός Κλείτος Κύρου.

Έγραφε, ήδη το 1960, στις "Κραυγές της Νύχτας":

"Δεν καταυγάζεται πια η μορφή σας περάσατε στη δεύτερη σειρά εφεδρείας βλέπετε τα πράγματα εκ του ασφαλούς αποκτήσατε ύφος υπεροπτικό... Ο ιστορικός σας ρόλος φοβάμαι πως τέλειωσε. Τώρα προχωρείτε ολοένα στον κατευνασμό, στους ετήσιους ισολογισμούς εντρυφείτε, συναλλάσσεσθε φανερά με ανακτορικούς".*

Ε, λοιπόν όχι ακόμα, όλοι οι Έλληνες δεν έχουν χωνέψει την ήττα τους από την Τουρκία στον εξοντωτικό ψυχρό και θερμό πόλεμο που διεξάγει εναντίον μας ήδη από το 1955, όλοι οι Έλληνες δεν έχουν προσχωρήσει στην "ποίηση της παράδοσης", και την "τέχνη των ραγιάδων":

"Άλλοι τώρα διασχίζουν Τα πεζοδρόμια με καινούργια συνθήματα Άλλες φάλαγγες συμπαγείς τραγουδούν Εμβατήρια η αυλαία υψώνεται πάλι."* * Κλείτος Κύρου, Εν όλω, Συγκομιδή 1943-1997, Άγρα, Αθήνα 1997, σελ. 130.

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ όταν διαδηλώναμε το 1964 για το Βιετνάμ, τη διαδήλωση στην οποία αναφέρεται ο Σαββόπουλος στο τραγούδι του, ο Θεοδωράκης και ο Κύρκος, όλη η κομματική ηγεσία της τότε Αριστεράς, ήθελε να διαγράψει την ηγεσία της ΕΦΕΕ γιατί δημιουργούσε προβλήματα στην... κυβέρνηση. Όταν το 1966, στην Πορεία Ειρήνης, τολμήσαμε να φωνάξουμε το Εξτρεμιστικό σύνθημα' "Έξω οι Αμερικάνοι - Έξω από το ΝΑΤΟ", απειληθήκαμε με διαγραφή.

Όταν το 1967 μιλούσαμε για τη δικτατορία που έρχεται ήμασταν... "προβοκάτορες". Το 1968 όσοι Έλληνες βρισκόμαστε στο Παρίσι και συμμετείχαμε στο τότε κίνημα, δεν είχαμε απέναντι μας μόνο τους Γκωλικούς αλλά και αρκετούς από τους "Παρισινούς διανοουμένους" μας που κατήγγελλαν τον εξτρεμισμό -ενώ σήμερα εμφανίζονται περίπου ως "παιδιά του Μάη"- και ο Βασιλικός συνυπέγραφε, από τότε, κείμενο... "διανοουμένων" για στήριξη του... στρατηγού Ντε Γκωλ. Όταν το 1973 έγινε το Πολυτεχνείο, προβοκάτσια το ανέβαζαν, προβοκάτσια το κατέβαζαν και όχι μόνον οι "κακοί" κνίτες, αλλά και ο κύριος Κύρκος με την παρέα του. Μετά την μεταπολίτευση κατήγγελλαν υστερικά και την παραμικρή εργατική κινητοποίηση ως ενδεχόμενη ή βέβαιη "προβοκάτσια" με αποκορύφωμα το "Καραμανλής ή τανκς" του Θεοδωράκη και την δικαιολόγηση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο από τον Κύρκο, διότι "την προκάλεσε η Χούντα".

Κι εμείς; Τότε "αναρχικοί" και "προβοκάτορες". Σήμερα "εθνικιστές". Βλέπετε, το όπλο των "λεπτεπίλεπτων" διανοουμένων μας ήταν πάντα η συκοφαντία. Όμως μείναμε "όπως μας γέννησε η μάνα μας Ισπανία" κι αυτό δεν μπορούν να το ανεχθούν οι διαπλεκόμενοι. "θα είμαι εδώ να σου θυμίζω τις μέρες τις παλιές". Θα είμαστε εδώ για να τραγουδάμε μαζί με άλλους εκατό χιλιάδες στο Σύνταγμα, το "Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ".

[Άρδην 18] Μάρτιος - Απρίλιος 1999

Το επιφαινόμενο!

2007-11-29T09:20:00.001+02:00

Συζητάμε για το "όνομα"! Συζητάμε για τους "σημαιοφόρους"!

Και καλά κάνουμε.

Γιατί όμως είναι όλα αυτά σημαντικά; Μα διότι από κάτω κρύβεται αλυτρωτισμός, μειονοτικά κλπ.

Αν λοιπόν το όνομα είναι Δαρδανία και σημαιοφόροι γίνονται μόνο Αλβανοί αυτοδικαίως ή και ακριβώς τα αντίθετα...

...ΟΙ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ;

...ΤΑ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΘΑ ΕΞΑΛΕΙΦΘΟΥΝ;

Γι' αυτά τί σκεφτόμαστε να κάνουμε; Τί προτείνουμε; Τί θέλουμε;

Ούτε η εκκλησία, ούτε η πολιτεία, ούτε ο ΛΑΟΣ ούτε ο ΣΥΡΙΖα δεν έχω δεί να τοποθετούνται σ' αυτά!

Φτάσαμε να πιστεύουμε ότι η Βουλγαρία είναι λιγώτερο διεκδικητική για την Θεσ/νίκη σε σχέση με την ΦΥΡΟΜΙΑ λόγω ονόματος και ότι οι Αλβανοί δεν είναι πλέον "επικίνδυνοι" γιατί οι μανάδες τους συνεχίζουν να είναι καθαρίστριες και αυτοί γίνονται πια σημαιοφόροι...

Είμαστε ως συνήθως μακριά νυχτωμένοι!

Οι της Αλβανογύφτικης παιδείας μετέχοντες...

2007-11-25T20:33:00.000+02:00

"Πράσινη" (Μακεδονική) σαλάτα...

2007-11-23T07:46:00.000+02:00

Αποσπάσματα Μακεδονολογούντων "οικολόγων".

Ακολουθώντας το δόγμα ΣΥΡΙΖα, οι ντόπιοι Πράσινοι "καταδικάζουν" όλα τα "εγχώρια", χύνοντας κυριολεκτικά για τα πλέον βάρβαρα, οπισθοδρομικά, φασίζοντα "εκτός". Δωσ' τους Κεμάλ, Αττίλα, κομιτατζήδες και πάρ' τους την ψυχή! Πρόσφατο παράδειγμα:

[...]Για μας είναι δεδομένο ότι η ευρύτερη Μακεδονία έχει πολυεθνική ιστορία αιώνων και καμιά εθνότητα ή χώρα δεν είναι «πιο Μακεδόνες» (;;;;;;;;) από τις υπόλοιπες. Παράλληλα, όμως, κάθε χώρα και κάθε περιφέρεια έχει η ίδια τον τελικό λόγο για το όνομά της. Όπου δύο κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται με το ίδιο όνομα, αποτελεί βασική χειρονομία καλής θέλησης (;;;;;;;) να εξειδικεύσει κάθε πλευρά το δικό της αυτοπροσδιορισμό, λαμβάνοντας υπόψη την αντίστοιχη επιλογή της άλλης. Τέτοια ζητήματα, όμως, δε μπορούν να μετατρέπονται σε διπλωματική σύρραξη (;;;;;;;;) ούτε σε ζήτημα γοήτρου ή ταπείνωσης ολόκληρων κοινωνιών.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταδικάζουν τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό από όπου κι αν προέρχεται.(;;;;!!!!!) Η επιστροφή σε εθνοκεντρικές λογικές δεν αποτελεί ουσιαστική απάντηση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση αλλά δημιουργεί πρώτα από όλα πρόβλημα στις χώρες που την καλλιεργούν. Η ανοικτή κοινωνία που προωθούν, συνδέεται άρρηκτα με το σεβασμό και στις ιδιαίτερες ταυτότητες όλων. Γι’ αυτό πιστεύουν σε μια ανοικτή και πολυπολιτισμική κοινωνία και στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού. [...]

Την ώρα που ο εθνικισμός ανοίγει χαρακώματα ανασφάλειας και μισαλλοδοξίας, οι Οικολόγοι Πράσινοι αγωνίζονται για έναν κόσμο με σταθερά (;) αλλά ανοικτά σύνορα (!), πολυμερή συνεργασία, αποκεντρωμένη οικονομία, με κέντρο την τοπική και περιφερειακή κλίμακα,(*) με ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης, ισχυρή προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και του περιβάλλοντος.[...]

(*) Κορυφαία αττάκα! Είναι αυτό που λέμε κέντρο - απόκεντρο...!!!! Τοπικοπεριφερειακά! Τό κατούρημα... :-D

Έ μωρε καψεροί..., πόσο αυτοκαταστροφικοί είστε; Να πώ ότι δεν χαίρομαι! Ψέμματα θα είναι...

ΥΓ. Και από γραμματική - συντακτικό έχουμε "ψωνίσει" μου φαίνεται...

Ευρώ

2007-11-21T15:53:00.000+02:00

Από αρχαιοτάτων χρόνων ενσωματώναμε ξένες λέξεις στην ελληνική γλώσσα. Η μέθοδος απλούστατη. Κοτσάρεις μιά ελληνική κατάληξη και αυτόματα η λέξη υπακούει στους ελληνικούς γραμματικούς κανόνες.

Έτσι κάπως εξελληνίσαμε το φράγκο (franc) και το χρησιμοποιούμε σε δεκάδες εκφράσεις μέχρι σήμερα.

Το ρημάδι το Ευρώ επιμένουμε να το αποκαλούμε απλώς Ευρώ (ίσως γιατί πλέον είναι πολλοί οι ξενόγλωσσοι στην Ελλάδα) και να το χρησιμοποιούμε άκλιτο όπως το Euro, ή να το κλίνουμε βαρβαριστί. Οι αρμόδιοι που αγωνίστηκαν τότε για την Ελληνική αναγραφή του ονόματος στο νόμισμα, ως μοναδική διαφορά προφανώς αντελλήφθησαν μόνο το αλφάβητο.

Ο μακαρίτης ο Γιαννόπουλος είχε πεί οτι οι ξένες λέξεις που χρησιμοποιούνται για πολύ καιρό υποχρεωτικά εξελληνίζονται και έφερνε για παράδειγμα το καζίνο (του καζίνου, τα καζίνα, των καζίνων). Η ειδοποιός διαφορά είναι οτι εδώ η κατάλληξη υπάρχει ήδη στα ελληνικά, οπότε είναι εύκολη η ενσωμάτωση.

Ότι δεν έκανε η πολιτεία μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας, όπως το κάναμε πάντα. Παλιότερα βέβαια δεν υπήρχε τηλεόραση, οπότε ο προφορικός λόγος διαμορφωνόταν από τον κόσμο πιό εύκολα. Αν όμως είναι πολλοί στο κόλπο μπορεί να συμπληρώσουν την κρίσιμη μάζα που θα επηρεάσει την γλώσσα, με το ίδο ακριβώς τρόπο που κάποιες φορές η ιδιογλωσσία κοινωνικών μειονοτήτων, ενσωματώνεται μόνιμα στην γλώσσα μας.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να παίζω το εξής παιχνίδι. Χρησιμοποιώ στις συναλλαγές μου τον όρο Ευρώο(ν), που και εύηχος είναι και νόημα έχει εις την ελληνικήν. Αυτόματα μπορώ να χρησιμοποιώ τον όρο σε όλες τις πτώσεις και όλους τους αριθμούς. Για παράδειγμα λέω "Ορίστε δέκα Ευρώα" (αντί του ακλίτου Ευρώ ή του βαρβαρικού Ευρά).

Το ενθαρρυντικό είναι οτι δεν έχω εισπράξει καμμία άσχημη αντίδραση, πλήν ορισμένων βλεμάτων απορίας. Αντίθετα έχω εισπράξει μερικά ζεστά χαμόγελα και σκέφτομαι να συνεχίσω. Οποιος θέλει ακολουθεί.

Εκθέσεις ζωγραφικής!

2007-11-20T21:58:00.000+02:00

Από την Νέα Εστία του 1927

Στο "πνεύμα" αυτό, 80 χρόνια αργότερα από την CITY PRESS του 2007..., να τί γράφουν κάποιοι "θολωμένοι" ανακοινώνοντας μια τέτοια έκθεση:

"ΣΥΝουσίες"

Σαράντα έξι ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες και φωτογράφοι συμμετέχουν με δημιουργίες τους στην έκθεση με τίτλο "ΣΥΝουσίες" [...]
Αποκλειστικός στόχος της έκθεσης [...] είναι η εκ νέου ευαισθητοποίηση (σσ!!!!!) - στη σημερινή τεχνοκρατική, καταναλωτική και αυτοματοποιημένη εποχή - απέναντι στη χαρά της ζωής, που αποτελεί την μοναδική δικλείδα ασφαλείας για την ψυχική μας ισορροπία, η οποία απειλείται άμεσα από τα δεινά της παγκοσμιοποίησης. (σσ !!!!!)
Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες ενεργοποιούν (σσ;;;;;;) έννοιες, συναισθήματα, εμπειρίες, και βιώματα, τα οποία έχει "ευνουχίσει" μέσα μας ο τεχνοκρατικός και απάνθρωπος τρόπος ζωής, για να τα αντικαταστήσει με συναισθήματα τρόμου - φόβου, εκατόμβες και ολοκαυτώματα ολόκληρων λαών, μαζικές καταστροφές της φύσης και του περιβάλλοντος. [...]

Πώς τα κατάφερε κι' έμπλεξε την παγκοσμιοποίηση, τις εκατόμβες των νεκρών και τις μαζικές καταστροφές της φύσης με την ενεργοποίηση των συνουσιαστικών επιθυμιών του λαού, είναι εκπληκτικό! Για να καταλάβετε, έτσι και δεν σου κάνει "κου-κου" λόγω των προαναφερομένων (θα το χρησιμοποιώ ως δικαιολογία στο μέλλον...), πάς στην έκθεση, "ενεργοποιείσαι" και φεύγεις ντούρος!!!! Σου έρχεται να τους γ...σεις όλους!

Σελώστε τ' άλογα να πάμε σύντροφοι!

Ίσοι και πιο ίσοι - χωρίς σχόλια.

2007-11-20T07:08:00.000+02:00

Παράδειγμα:

Κατηγορίες πρωτοετών φοιτητών ακαδημαϊκού έτους 2007-2008 του τμήματος Πολ. μηχ/κών ΕΜΠ.

137 (κανονικοί)
7 (10% των κανονικών - από μαθηματικά σκίζουν στο ΕΜΠ - άνευ εξετάσεων!, και αγνώστου προελεύσεως!)
8 (Κύπριοι στρατευμένοι - παλιοί)
12 (Κύπριοι απόφοιτοι 07-08)
2 (αλλοεθνείς υπότροφοι ΥΠΕΞ!)
2 (άλλοι αλλοδαποί σε ποσοστό ο,5 % - αν ήξεραν μαθηματικά θα ήταν <1)>
9 (τέκνα Ελλήνων εξωτερικού)
6 (κατηγορία 3% - αν ήξεραν μαθηματικά θα ήταν 4 άτομα... - και σοβαρές παθήσεις)
5 (αθλητές)

Δηλαδή 51 στους 137 (37,23%) "μπαίνουν αλλιώς" εδώ. Στο Αθήνησι! Βάλτε και τις ορδές των σπουδαστών κολεγίων και των "φοιτητών" στα μπουρδέλα του εξωτερικού... και βγάλτε τα συμπεράσματά σας!

Το στόρυ παλιό και χιλιοειπωμένο! Αλλά καλόν να το θυμόμαστε αραιά και πού.

Προσωπικά συμμετείχα στις εξετάσεις (προ αμνημονεύτων), "μπήκαμε" 200 στο Μαθηματικό Αθήνας και στο 2ο έτος είμασταν ζωή να έχουμε 450 άτομα! Φυσικά ενώ μέχρι τότε έβγαζες την σχολή και διοριζόσουν (άλλωστε το νόημα της κρατικά προσφερόμενης επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι να σπουδάζει με τα λεφτά του φορολογούμενου όσους χρειάζονται...) μόλις αποφοίτησα η "σειρά" μου ήταν 4.500! Δηλαδή με 200 διορισμούς τον χρόνο, κάπου 25 χρόνια αναμονής...

Ήρθε η ώρα του Καπογιώργη!;

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν υπάρχει πια επετηρίδα...

Κυκλοφορεί το 23ο φύλλο της Ρήξης

2007-11-18T11:26:00.000+02:00

με άρθρα για την επέτειο της 17ης Νοέμβρη, το Πα.Σο.Κ., αναλύσεις για τα διεθνή θέματα- με μία ιδιαίτερη αναφορά στην Λατινική Αμερική- αλλά και αναφορά σε οικολογικά ζητήματα, όπως αυτό του Ασωπού.

ΠΑΣΟΚΕΙΑ ΕΚΛΟΓΗ - ΠΑΣΟΚΕΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

Την Κυριακή το βράδυ και τη Δευτέρα το πρωί μαθαίναμε πως ο Γιώργος εκλέχτηκε πανηγυρικά από 930 χιλιάδες ψηφοφόρους με 60% των ψήφων, ενώ ο μεγάλος αντίπαλός του «Μπένι» έπαιρνε μόλις 34,5%. Και τι δεν είπαν και έγραψαν οι κονδυλοφόροι υπηρεσίας, ακόμα και όσοι ήταν εναντίον του Γιωργάκη και τον καθύβριζαν μόλις πριν μερικές μέρες. Διότι πλέον έπρεπε να συνταχθούν με το κόμμα τους ή εν γένει με το ρεύμα της εξουσίας: «Συντριπτικό ποσοστό», «επανεπιβεβαίωση της λαϊκής εντολής», «ο Γιώργος κατήγαγε περιφανή νίκη», και άλλα πολλά. Την Τετάρτη το βράδυ, «επιτέλους», έγιναν γνωστά και τα «τελικά αποτελέσματα», μετά από δυόμισι ημερών μαγείρεμα: Ψήφισαν 760 χιλιάδες άτομα και ο Γιώργος πήρε 55,9%, ο Βενιζέλος 38,5% και ο Σκανδαλίδης τα υπόλοιπα. Όπως καταλαβαίνουμε, ούτε η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη, ούτε η νίκη του Γιωργάκη τόσο συντριπτική, παρότι είχε και όλον τον κομματικό μηχανισμό μαζί του. Επιπλέον δε, ο γραμματέας του ΕΣ Νίκος Αθανασάκης δήλωσε πως μπορεί να υπάρξουν «μερικές εκατοντάδες περιπτώσεις διπλοψηφιών», ενώ βοά η χώρα για τις χιλιάδες διπλοψηφίες που έγιναν.

Αν λοιπόν αυτή τη φορά ψήφισαν και διπλοψήφισαν 760.000, πόσοι ήταν άραγε εκείνοι που είχαν ψηφίσει τον Γιωργάκη το 2004, 300 χιλιάδες; Κάπου τόσο, αναφέρουν οι πιο αξιόπιστες πηγές. Και παρακολουθήσαμε όλες αυτές τις εβδομάδες ανερυθρίαστα και ατάραχα τα «στελέχη» του ΠΑΣΟΚ να ακούν τις λοιδορίες των δημοσιογράφων για την εξαπάτηση του κόσμου σχετικά με τον αριθμό των ψηφισάντων το 2004. Τους αποκαλούσαν κοινούς πλαστογράφους και απατεώνες, αλλά το αυτί τους δεν ίδρωνε, όπως δεν ίδρωσε όταν η Βάσω τούς αποκάλεσε κλέφτες.

Εδώ το κόμμα τους έκλεψε τα όνειρα και τις εξαγγελίες γενεών και τα εξαργύρωσε σε βίλες και πισίνες, τώρα «θα κωλώσουν» για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους; Πασόκεια πράγματα, πασόκεια εκλογή, πασόκεια αλήθεια.

Τη Δεύτερα 19 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη (ανοιχτή σε όλους) συνάντηση των σεμιναρίων που διοργανώνει το περιοδικό Άρδην. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του περιοδικού στις 7:30 μ.μ., (Θεμιστοκλέους 37) με θέμα: Αναρχισμός, Σοσιαλισμός και εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες, από τον Στ. Καλλέργη ως τον Πλ. Δρακούλη.

Αλλαγή χωρίς ρεβανσισμούς στο ΠΑΣΟΚ

2007-11-14T17:04:00.000+02:00

Για του λόγου το αληθές διακρίνεται καθαρά ο Βενιζέλος προσερχόμενος στη Χαριλάου Τρικούπη μετά τις εκλογές...

Τρομοκρατημένη ανασκουμπώνεται η Κυβέρνηση...

2007-11-13T20:46:00.000+02:00

...μετά την νίκη του Γιώργου!

Ψηφίσαμε και αναλύουμε το αποτέλεσμα!

2007-11-12T01:06:00.000+02:00

Ψηφίστε άφοβα Πασόκοι! Δεν τα πιστεύει αυτά που λέει...

2007-11-10T08:44:00.000+02:00

Αυτά που δεν λέει πιστεύει, τα οποία και περιγράφει τόσο εύγλωττα ο Στάθης!
Διερευνώ, όμως ποιός "ρηξικός" του έγραψε την ομιλία! :-D

....

Προτεραιότητά μας είναι, όμως, και ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητάς μας, το περιεχόμενο της αντιπροσωπευτικότητάς μας, ο ορισμός του κοινωνικού μετώπου των δυνάμεων που εκπροσωπούμε, η επιβεβαίωση της αντιπαλότητάς μας, με όσους εκπροσωπούν τα μεγάλα συμφέροντα και διαχειρίζονται τις επιδιώξεις τους. Με όσους συμβιβάζονται με τον παρασιτισμό και στεγάζουν, πολιτικά, τους αεριτζήδες του ελληνικού κεφαλαίου.

.....

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο θεμελιακός διαχωρισμός είναι αυτός που ξεχωρίζει τα τμήματα της κοινωνίας που δρουν παραγωγικά, από τα τμήματα της κοινωνίας που ζουν παρασιτικά.

Τα πρώτα, παράγουν πλούτο, δημιουργούν ευκαιρίες, διατηρούν τη δυναμικότητα της χώρας στον διεθνή ορίζοντα. Τα δεύτερα, απολαμβάνουν τα προνόμια μιας ασυλίας, μιας ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας και μιας πολιτικής προστασίας, που συγκεντρώνει εξουσίες και ισοπεδώνει τις ιδεολογικές διαφορές. Καθηλώνει τις πολιτικές εξελίξεις, στο αδιέξοδο του αξιώματος, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Εμείς ξέρουμε, ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Είναι η προοπτική της συμμαχίας μας, με τους παραγωγικούς και τους δημιουργικούς, τους αδύνατους και τους αποκλεισμένους. Παραγωγικοί και δημιουργικοί, είναι οι ειδικοί, οι τεχνικοί, οι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, που εμπλουτίζουν την Ελλάδα με νέες τεχνολογίες, με καινούργια οργάνωση της εργασίας, με πολιτισμό και παραγωγικότητα.

Παραγωγικοί και δημιουργικοί, είναι οι αγρότες, οι μικροί επιχειρηματίες, οι εργάτες και οι υπάλληλοι στα μεγάλα εργοστάσια, στους νέους τομείς υπηρεσιών. Παραγωγικοί και δημιουργικοί, είναι οι επιστήμονες, που ανοίγουν νέους δρόμους και προετοιμάζουν το μέλλον.

....

Είναι οι δυναμικές και ταλαντούχες νέες γενιές της χώρας. Είναι αναγκαίο να αλλάξουμε το πελατειακό κράτος, την αδικία της αγοράς, τη λογική της τοκογλυφίας των Τραπεζών, ώστε να στηριχθούν οι γενιές αυτές. Σε αυτές, οφείλουμε να δώσουμε τη δυνατότητα να αναπνεύσουν και να δραστηριοποιηθούν. σε ένα δημοκρατικό, ορθολογικό και αποτελεσματικό πλαίσιο.

Φροντίδα μας, είναι να μην αφήσουμε να καταστραφούν ή να χειραγωγηθούν από τις δυνάμεις του παρασιτισμού και του αεριτζίδικου κέρδους.

....

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ο κύκλος της μεταπολίτευσης τελείωσε. Η νέα μας αρχή πρέπει να γίνει και η θεμελίωση μια νέας εποχής για την Ελλάδα και, μαζί, πρέπει να τελειώσει ένα πολιτικό σύστημα, που αναπαράγει πελατειακές σχέσεις, εφαρμόζει γραφειοκρατικές μεθόδους, επιβάλλει κομματικές μικροσκοπιμότητες. Μαζί του, πρέπει να τελειώσει ένα μοντέλο ανάπτυξης που καταστρέφει το περιβάλλον, εξουθενώνει τους ανθρώπους, στεγνώνει τις ψυχές τους, σκοτεινιάζει τους ορίζοντές τους. Δεν αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Δεν αναδεικνύει το φυσικό της κάλλος. Δεν αξιοποιεί την πολιτισμική μας κληρονομιά. Η κατάκτηση της αυτονομίας της πολιτικής, είναι η προϋπόθεση, που ανοίγει πλατιά τη λεωφόρο για την έκφραση και την υπεράσπιση των κοινωνικών συμφερόντων και των εθνικών μας προοπτικών, διότι μόνον η αυτόνομη πολιτική μπορεί να υπηρετεί θεμελιώδεις αξίες. Την αξία της ελευθερίας. Να μπορούμε να αρχίζουμε, κάθε φορά, με νέο κουράγιο και αισιοδοξία για τη ζωή. Την αξία της δικαιοσύνης και της ίσης μεταχείρισης, με ισότιμη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, καλές υπηρεσίες σε υγεία, σε παιδεία, σε πρόνοια.

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας!

2007-11-07T17:41:00.000+02:00

Είναι το πλάσμα της θάλασσας ο Διαμαντής!

Εντελώς ανεξήγητα, μου φέρνει συνειρμικά στο νού τα αναμενόμενα κέρδη από τις προσπάθειες της ΥΠΕΞ μας για τη χώρα...

Ανησυχώ για την υγεία μου!

Γελάει κι' ο Θεός με τα χάλια ...

2007-11-05T14:22:00.000+02:00

της εξωτερικής μας πολιτικής...

Υπάρχουν εσωτερικά σύνορα στην Ευρώπη;

2007-11-04T08:15:00.000+02:00

Μπορούν οι Λαρισαίοι να απελαύνουν Βολιώτες και οι Αγρινιώτες τους Μεσολογγίτες;

Φαίνεται ότι μπορούν όπως μάθαμε προ ημερών!

ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙ ΤΗ στάση της απέναντι στους μετανάστες η ιταλική κυβέρνηση, καθώς με προεδρικό διάταγμα επιτρέπει στην αστυνομία να απελαύνει πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τους οποίους θεωρεί ότι αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία.

Και σήμερα απέλασε τους πρώτους Ρουμάνους! Ευρωπαίους πολίτες από την Ευρώπη (Ιταλία) στην Ευρώπη (Ρουμανία)! Αλλά αυτό είναι

ΕΚΤΟΠΙΣΗ!

Πάνε οι ελεύθερες διακινήσεις προσώπων και αγαθών, πάει η παγκοσμιοποίηση! Αρκούσε ένας βιασμός Ιταλίδος τινός 47 ετών! Γι' αυτό σου λέω νεοφιλελεύθερε "πολυπολιτισμικέ" μου.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΘΗΚΕΣ

Μόνη λύση για την Ευρώπη η

Συνομοσπονδία.

Ας πιέσουμε γι' αυτό όσο είναι νωρίς...

(Υπάρχει μήπως κίνδυνος να απελάσουν οι Παοκτζήδες απ' τη Θεσσαλονίκη τους ...χαμουτζήδες; :-D )

"Κερδίζουμε" στην ενημέρωση....

2007-11-04T08:03:00.000+02:00

Καταχώριση στην εφημερίδα του Κογκρέσου ψηφίσματος για ΠΓΔΜ

Ολοσέλιδη καταχώριση, με την οποία εκφράζεται υποστήριξη σε ψήφισμα που καλεί την ΠΓΔΜ να σταματήσει την χρήση προπαγανδιστικών μέσων που συνιστούν εχθρικές ενέργειες κατά της Ελλάδας παραβιάζοντας την ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ ΠΓΔΜ και Ελλάδας και να συνεργαστεί με τον OHE και την Ελλάδα για την επίτευξη των μακροχρόνιων πολιτικών στόχων του ΟΗΕ και των ΗΠΑ σε ό,τι αφορά στην εξεύρεση αμοιβαίως αποδεκτού ονόματος για την ΠΓΔΜ, δημοσιεύεται στην εφημερίδα του Κογκρέσου The Hill. Το ψήφισμα κατατέθηκε απο τον Πρόεδρο της Υποεπιτροπής Ευρώπης της Βουλής, Ρόμπερτ Γουέξλερ, και το μέλος της επιτροπής βουλευτή Ελτον Γκάλεγκλι και υπογράφεται απο 77 βουλευτές.

Στην καταχώριση της Εθνικής Συντονιστικής Προσπάθειας των Ελλήνων (National Coordinated Effort of Hellenes) αναφέρεται ότι στις 25 Σεπτεμβρίου αξιωματούχοι της ΠΓΔΜ αγνόησαν το ψήφισμα 817 (1993) του ΣΑ του ΟΗΕ, σύμφωνα με το οποίο η ΠΓΔΜ θα πρέπει να αναφέρεται στον ΟΗΕ ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Προστίθεται, δε, ότι το γεγονός αυτό δικαιολογεί τη θέση της Ελλάδας ότι είναι αδύνατη η είσοδος της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αν δεν εξευρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα της ονομασίας.

Σημειώνεται ότι στη Γερουσία αντίστοιχο ψήφισμα κατέθεσε ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ το οποίο προσυπογράφεται από τον Πρόεδρο της Υποεπιτροπής Ευρώπης της Γερουσίας και προεδρικό υποψήφιο,γερουσιαστή Μπαράκ Ομπάμα.

Χαβαλέδες!

2007-11-03T07:58:00.000+02:00

Στρατούλης του ΣΥΡΙΖα(*) (3-11 πρωΐ στο MEGA):

"Ποιό σοβαρό πολιτικό κόμμα θα υποκινούσε μαθητικές καταλήψεις;"

ΕΛΑ ΜΟΥ ΝΤΕ!

Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ προς Στρατούλη του ΣΥΡΙΖα λίγα λεπτά μετά:

"Πείτε μου μια χώρα που γίνονται μαθητικές καταλήψεις..."

(Άλλαξε στη προ ημερών φράση του Στρατούλη και άλλων "αξιόλογων" ανθρώπων, τη λέξη παρελάσεις με την λέξη καταλήψεις)

(*) το α μικρό και με επιφύλαξη!

Ακαταδίωκτο!!!

2007-11-02T22:17:00.000+02:00

Διαβάζουμε:

Ο κ. Δόλγερας εξέφρασε την αντίθεσή του στη χρήση περιστασιακών αξιολογητών εκ μέρους του ΑΣΕΠ, καθως και στις «υπερεξουσίες» και τη νομική προστασία που εξασφαλίζουν ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης και το Σώμα Επιθεωρητών. Επίσης υπήρξε αντίθετος και για το «ακαταδίωκτο» που θεσπίζεται για τα μέλη των θεσμικά κατοχυρωμένων ανεξαρτήτων Αρχών.

ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ!...

Μετά οι δεξιές αλλά και αριστερές "παρεκκλίσεις" είναι κατακριτέες...

"Ουαί υμίν φαρισαίοι υποκριταί"

Μια και συζητάμε για Μακεδονική ταυτότητα...

2007-11-02T13:59:00.000+02:00

Η ταυτότητα την εποχή της παγκοσμιοποίησης

του M. Castels

μετάφραση Δημήτρης Λιβαδάς

[Άρδην 13] Απρ-Μάϊος '98

Η επανεμφάνιση των ταυτοτήτων σαν βασικές αρχές της προσωπικής ζωής και της κοινωνικής κινητοποίησης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, του Ίντερνετ και των Μ.Μ.Ε. είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της εποχής μας. Από την μια άκρη του πλανήτη ως την άλλη, ενώ ενοποιούνται οι αγορές κεφαλαίων και ομογενοποιούνται οι συμπεριφορές μιας μικρής κοσμοπολίτικης ελίτ, οι άνθρωποι διεκδικούν όλο και πιο σθεναρά τις ιστορικές, εδαφικές, πολιτιστικές, εθνικές και θρησκευτικές ρίζες τους. Τα κοινωνικά κινήματα που αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση είναι, βασικά, κινήματα βασισμένα πάνω στην ταυτότητα. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, είτε αυτός είναι χριστιανικός, μουσουλμανικός, ινδουιστικός, εβραϊκός ή ακόμα βουδιστικός, είναι ίσως η πιο σημαντική μορφή κοινωνικής αμφισβήτησης εναντίον της ενιαίας σκέψης, από τον αριθμό των ατόμων που κινητοποιεί, την επιρροή του μέσα στην κοινωνία και τη ριζοσπαστικότητα των θέσεων του. Ο εθνικισμός, η περιφερικότητα, ο τοπικισμός, ο εθνοτισμός συνιστούν και αυτά με τη σειρά τους, χαρακώματα, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι επαναεπιβεβαιώνουν την αυτονομία τους και προσπαθούν να προασπίσουν την υπόστασή τους.

Αν θέλουμε να μάθουμε να αποκρυπτογραφούμε τον καινούριο κοινωνικοπολιτικό κόσμο του τέλους αυτής της χιλιετηρίδας, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με ανοιχτό πνεύμα και να καταλάβουμε ότι οι γλώσσες της ταυτότητας μπορούν να εκφέρονται με ιδιώματα που μας αρέσουν (τουλάχιστον σε μένα), όπως στην περίπτωση του απελευθερωτικού κινήματος των Ινδιάνων του Τσιάπας, ή με ιδιώματα που μας προκαλούν απέχθεια (τουλάχιστον σε μένα), όπως στην περίπτωση των παραστρατιωτικών ομάδων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βλέποντάς το από την Ευρώπη, μας φαίνεται παράξενο που αυτές οι ομάδες, που αριθμούν δεκάδες χιλιάδες μαχητές εξοπλισμένους με πολεμικό υλικό, ξεσηκώνονται, στο όνομα ενός αμερικάνικου έθνους περιχαρακωμένου μέσα στις τοπικές κοινότητες, εναντίον της παγκοσμιοποίησης που κομίζει η Ουάσινγκτον, οι πολυεθνικές, τα Ηνωμένα Έθνη. Ο βασικός τους εχθρός είναι, στην πράξη, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, και είναι αυτή που αποτελεί τον στόχο των επικρίσεών τους και των ένοπλων επιθέσεών τους.

Όποιος θέλει να κατανοήσει την πολιτική σήμερα οφείλει αφετηριακά να ενσκήψει όχι πάνω στην οικονομία ή την γεωπολιτική, αλλά πάνω στην θρησκευτική, εθνική, τοπική και εθνοτική ταυτότητα της κάθε κοινωνίας.

Στην Ισπανία, η άνοδος του εθνικισμού της αριστεράς στις περιφερειακές εκλογές της Γαλικίας το περασμένο Φθινόπωρο σηματοδοτεί το τέλος της ηγεμονίας των συγκεντρωτικών απόψεων. Η Καταλονία και η χώρα των Βάσκων επιβεβαιώθηκαν ως «εθνικότητες» πλήρως αναγνωρισμένες από το Σύνταγμα. Ο εθνικισμός της Γαλικίας ενισχύεται. Τα Κανάρια νησιά θα μπορούσαν να γνωρίσουν μια παρόμοια εξέλιξη, όπως ακριβώς, με τρόπο διαφορετικό και ιδιαίτερο και οι άλλες περιοχές της Ισπανίας. Η ενίσχυση της πολιτισμικής και εδαφικής έκφανσης της κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής, είναι μια αμετάκλητη διαδικασία, η οποία θα συνεχιστεί σε πείσμα της αντίθεσης μηχανισμών ή θεσμών. Την στιγμή που όλος ο κόσμος ανησυχεί βλέποντας να επανεμφανίζεται το θεμελιώδες πρόβλημα της Ισπανίας (δηλαδή: πάνω σε ποιες βάσεις διαπολιτισμικής και διεθνούς συνύπαρξης οικοδομεί την ύπαρξή της;), φαίνεται χρήσιμο να αναλογιστούμε πάνω στο γιατί και το πώς αυτής της (ανα)γέννησης των συλλογικών ταυτοτήτων, πάνω και κάτω από τα κράτη-έθνη κληρονομιά του παρελθόντος. Και αν πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, γιατί λοιπόν εμφανίζεται τώρα;

Ο Θεός μου, ο πολιτισμός μου, το έθνος μου, η εθνότητά μου, η πόλη μου, η συνοικία μου, είτε αυτό αρέσει είτε όχι!

Πρώτη απάντηση: η οικοδόμηση της ζωής, των θεσμών και της πολιτικής γύρω από συλλογικές πολιτιστικές ταυτότητες αποτελεί ιστορικά τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Η εξαίρεση, στην πραγματικότητα, είναι οι κοινωνίες που δημιουργήθησαν με βάση τα έθνη-κράτη τα οποία αναδύθηκαν χάρις στον καπιταλισμό και τον κρατισμό της βιομηχανικής εποχής και τα οποία επεκτάθηκαν σε όλο τον πλανήτη μέσα από την αποικιοκρατική τους έκφραση.

Ο φιλελευθερισμός όπως και ο μαρξισμός, κυρίαρχες ιδεολογίες του αιώνα, διακατέχονταν (και διακατέχονται ακόμα) από φρίκη για την παράδοση, τη θρησκεία, τις ιστορικές και εδαφικές ρίζες. Προσδοκούσαν να τις διαλύσουν και να ομογενοποιήσουν την ανθρωπότητα για να χτίσουν ένα κόσμο πολιτών ή προλετάριων χωρίς σύνορα. Έναν κόσμο οργανωμένο από την αγορά και τον ορθό λόγο, για τον φιλελεύθερο καπιταλισμό· από το κράτος και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, για το μαρξισμό. Η γαλλική Επανάσταση ισοπέδωσε τις λαϊκές κουλτούρες, θρησκευτικές και εθνικές που υπήρχαν επί γαλλικού εδάφους. Το ναπολεόντειο κράτος και το κοσμικό σχολείο του Ζυλ Φερρύ, έκαναν τα υπόλοιπα. Όσο για τον επιστημονικό σοσιαλισμό, ο Μαξίμ Γκόρκι, ο κατεξοχήν μπολσεβίκος διανοούμενος, είπε το 1922 αυτό που όλος ο κόσμος σκεφτόταν χαμηλοφώνως: «Ο ρωσικός λαός των πόλεων και των χωριών, ζώα ημιάγρια και ηλίθια, που σου προκαλούν σχεδόν τρόμο, θα πεθάνει για να μπορέσει να αναδυθεί μια καινούρια ανθρώπινη φυλή.» Ο Στάλιν, που ήταν Γεωργιανός, θα προσπαθήσει να θεραπεύσει το πρόβλημα χτίζοντας ένα φαινομενικά ομοσπονδιακό κράτος. Στην πραγματικότητα, δεν θα κάνει τίποτε άλλο παρά να οξύνει την κατάσταση. Είναι τα εθνικιστικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που καθοδηγήθηκε από τον Γέλτσιν στην Ρωσία κατά την διάρκεια της περεστρόικας, που προκάλεσαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Μπορούμε να πούμε ότι οι εθνικισμοί και τα άλλα ταυτοτικά ρεύματα επανεμφανίστηκαν χάρις στην ιστορική παρακμή των μεγάλων πολιτικο-ιδεολογικών κατασκευών αυτού του αιώνα. Από τη μια μεριά, ο κρατισμός αποσυντέθηκε, στην σοβιετική του εκδοχή, αλλά επίσης και στα κράτη που βγήκαν μέσα από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, σ’ ένα μεγάλο μέρος του «τρίτου κόσμου». Έτσι, μπορούμε να δείξουμε ότι ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός αποτελεί μία αντίδραση στην οικονομική και πολιτική αποτυχία του αραβικού εθνικισμού.

Από την άλλη μεριά, στον δυτικό κόσμο, με την υπερκέραση του έθνους -κράτους από τον καινούριο παγκόσμιο καπιταλισμό και τις καινούριες παγκοσμιοποιημένες επικοινωνιακές τεχνολογίες, οι εργάτες βρίσκονται στερημένοι από κάθε όργανο κοινωνικού ελέγχου και οι πολίτες από εκπροσώπησή στα βασικά κέντρα αποφάσεων. Και γι’ αυτό βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κίνημα αναδίπλωσης στις θεμελιώδεις αξίες, αδιαπραγμάτευτες και αδιάλυτες μέσα στις παγκόσμιες ροές κεφαλαίων και πληροφοριών. Ο Θεός μου, ο πολιτισμός μου, το έθνος μου, η εθνότητά μου, η πόλη μου, η συνοικία μου, υπάρχουν είτε αυτό αρέσει είτε όχι. Οχυρωμένοι σε αυτά τα χαρακώματα των ταυτοτήτων, που καθησυχάζουν και προσφέρουν λίγη ανθρώπινη ζεστασιά (μα και που, προφανώς, καταπιέζουν), μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή και να βρούμε καινούρια σχήματα σχέσεων με αυτό τον κόσμο ο οποίος έγινε ξαφνικά ανεξέλεγκτος και απρόβλεπτος. Μερικοί θα δυσαρεστηθούν, και θα δουν σ’ αυτό μια επιστροφή στην πρωτόγονη κοινωνία, μία μορφή φυλετοποίησης. Αλλά τα γεγονότα είναι αδιάψευστα.

Πέρασαν οι εποχές κατά τις οποίες οι τάξεις, οι πολίτες, τα Κράτη, ή ενότητες ακόμα πιο αφηρημένες, όπως οι καθολικοί στόχοι, αποτελούσαν τους πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζονταν η κοινωνία. Στην εποχή της πληροφορίας οι άνθρωποι οικοδομούν αυτό που είναι και αυτό που αισθάνονται ξεκινώντας από την εμπειρία τους και τους πολιτιστικούς τους κώδικες. Ορισμένοι είναι αιώνιοι όπως ο Θεός. Άλλοι ιστορικοί, όπως το έθνος, γεωγραφικοί όπως το έδαφος (η περιοχή), βιολογικο-ιστορικοί, όπως η γυναικεία ταυτότητα, προσωπικοί όπως η ομοφυλοφιλία, επιλέξιμοι όπως είναι εκείνη των οικολόγων, το να ζεις σε αρμονία με τη φύση και τις μελλοντικές γενεές. Εκκινώντας από αυτές τις ταυτότητες μπορεί κανείς να ανασυγκροτήσει την πολιτική ταυτότητα, τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων και την παγκόσμια αλληλεγγύη με το είδος μας και τον πλανήτη. Αλλά έχοντας ως αφετηρία, συγκεκριμένες κουλτούρες και συγκεκριμένα άτομα. Βέβαια οι ταυτότητες που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους μπορούν να εκφυλιστούν σε φυλές μέσα στις οποίες παροξύνονται, υπό μορφή φονταμενταλισμού, πιθανές εστίες ολοκληρωτισμού και τρομοκρατίας. Το να δημιουργήσουμε γέφυρες ανάμεσα στις ταυτότητες, να διευκολύνουμε την συμβίωσή τους στο πλαίσιο πολυπολιτισμικών θεσμών όπου τα άτομα και οι συλλογικότητες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, να ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να συγκροτηθεί η δημοκρατία την εποχή της πληροφορίας. Όπως εξελίσσονται τα πράγματα θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε έναν κόσμο που συγκροτείται από ταυτοποιητικές φυλές και από παγκόσμιες αγορές, εφοδιασμένο με πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς απογυμνωμένους από ισχύ και κενούς νοήματος. Ίσως όμως μπορέσουμε να οικοδομήσουμε μια ελεύθερη ομοσπονδία ιστορικών πολιτισμών που θα κατεύθυναν τα παγκόσμια ρεύματα των αγαθών και της πληροφορίας μέσα από δίκτυα διεθνικών δημοκρατικών θεσμών. Εμείς θα οικοδομήσουμε το μέλλον. Υπό τον όρο ότι δεν θα ξεχάσουμε πως το «εμείς» είναι πρώτου προσώπου και στον πληθυντικό.

Συνταγή για .... κλοπή!

2007-10-30T07:50:00.000+02:00

Όλους μας απασχολεί η κλοπή του εθνικού αλλά και ατομικού εισοδήματος που γίνεται λόγω υπερβολικής και εν πολλοίς αναίτιας συνταγογράφησης. Δεν φανταζόμουνα όμως ούτε τα μεγέθη αλλά ούτε και την ύπαρξη απαγορευτικού νομικού πλαισίου εδώ και χρόνια σε ευρωπαϊκό επίπεδο (που τόσο λατρεύουν οι θιασώτες της ανεξέλεχτης αγοράς...)!

Ο ΕΡΜΙΠΠΟΣ τα περιγράφει όλα αυτά λεπτομερώς και τα μεταφέρω εδώ για να ενισχυθει η πρότασή του. Ακόμα κι' αν κάποιος έχει τις όποιες επιφυλάξεις, είμαι βέβαιος ότι συμφωνεί με το σύνολο της παρουσίασης! Γιατί η κλοπή γίνεται αναντίρρητα! Κάποιος τις πληρώνει τις γκλαμουριές! Ας στείλουμε ένα μήνυμα λοιπόν!

Είναι Πολιτική η Ευθύνη να σταματήσουν οι παρανομίες και οι δωροδοκίες στο ΕΣΥ και τα Ασφαλιστικά Ταμεία.

Ας το απαιτήσουμε σήμερα!

Την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μερικές εκατοντάδες ελλήνων γιατρών "ξεκουράζονται" οικογενειακώς σε πολυτελείς ορεινούς ξενώνες, επιβιβάζονται σε αεροπλάνα με προορισμό μακρινά μέρη του κόσμου ή καταλύουν σε πανάκριβα ξενοδοχεία. Ακόμη, κάποιοι από αυτούς ανανεώνουν την επίπλωση των γραφείων τους ή παραλαμβάνουν τα νέα τους κλιματιστικά και τα καινούργια τους υπερσύγχρονα laptop.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των ευχάριστων δραστηριοτήτων είναι ότι το, υψηλό συνήθως, κόστος τους πληρώνεται στο σύνολό του από τις πέρα από κάθε φαντασία γενναιόδωρες φαρμακευτικές εταιρείες και τις εταιρείες εμπορίας ιατρικού εξοπλισμού. Όταν οι γιατροί επιστρέψουν στα νοσοκομεία ή στα ιδιωτικά τους ιατρεία θα φροντίσουν ασφαλώς να αποζημιώσουν στο πολλαπλάσιο τους γενναιόδωρους χορηγούς τους. Πως;

Μα με την συνταγογράφηση τεράστιων ποσοτήτων ακριβών, άχρηστων και δυνητικά επικίνδυνων για τους αρρώστους φαρμάκων. Με την πραγματοποίηση περιττών εξετάσεων που έχουν ως μόνο σκοπό την ακόμη μεγαλύτερη κατανάλωση υλικών. Με την διενέργεια επιβαρυντικών χειρουργικών επεμβάσεων, που γίνονται χωρίς ένδειξη και σε ασθενείς που δεν τις έχουν ανάγκη, με μόνη επιδίωξη την αύξηση της κατανάλωσης των βηματοδοτών, των ορθοπεδικών υλικών και των κάθε άλλου είδους πανάκριβων προϊόντων της ιατρικής βιομηχανίας.

Το τεράστιο αυτό ζήτημα με την κολοσσιαία οικονομική διάσταση δεν απασχολεί τους πολιτικούς και τους πολίτες αυτής της χώρας.

Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ανεξέλεγκτες δαπάνες του τομέα υγείας εξελίσσονται πλέον σε ένα από τα σοβαρότερα και πιο επείγοντα προβλήματα της οικονομίας της χώρας.

Η υπόγεια και επαίσχυντη "συνεργασία" των επαγγελματιών της υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείας είναι μια από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κατάρρευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η ορθολογική διάθεση των πολύτιμων πόρων, που κατασπαταλώνται κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα ταμεία των πολυεθνικών φαρμακευτικών επιχειρήσεων και των εδώ αντιπροσώπων τους, θα μπορούσε, μέσα σε λίγα χρόνια, όχι μόνον να αναμορφώσει τις σημερινές άθλιες υπηρεσίας δημόσιας υγείας αλλά και να αποτελέσει σημαντικό συντελεστή για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους μείζονος ασφαλιστικού προβλήματος.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.

Τα ελλείμματα των δημόσιων νοσοκομείων που είχαν ήδη καλυφθεί το 2005 στο σύνολο τους από τον κρατικό προϋπολογισμό έχουν ήδη, 2 μόλις χρόνια μετά, φθάσει στο απίθανο ποσό των 3 δις €.

Η φαρμακευτική δαπάνη των Ασφαλιστικών Ταμείων καλπάζει με ρυθμούς πρωτοφανείς.

Η σχετική δαπάνη του ΙΚΑ αυξήθηκε κατά 60% στο διάστημα από το 2003 έως το 2006.

Στο σύνολο των Ταμείων η δαπάνη αυξήθηκε κατά 19% μόνον το 2004.

Από τότε η μέση ετήσια αύξηση δεν είναι μικρότερη από 15%.

Ήδη η δαπάνη μόνο για φάρμακα έχει ξεπεράσει τα 6 δις € ετησίως.

Όσοι γνωρίζουν καλά τα πράγματα λένε ότι τουλάχιστον τα μισά από τα χρήματα αυτά αφορούν σε κατευθυνόμενη συνταγογράφηση που υπακούει σε σκοπιμότητες και δεν διαθέτει πραγματικές επιστημονικές ενδείξεις.

Έχουμε ξαφνικά μεταβληθεί σε ένα έθνος βαρέως ασθενούντων; Ή το επίπεδο παροχής υγείας που απολαμβάνουμε βελτιώνεται με αλματώδεις ρυθμούς;

Ευτυχώς για την πρώτη περίπτωση, και δυστυχώς για την δεύτερη, δεν συμβαίνει τίποτε από τα δύο. Πολύ απλά η μνημειώδης άγνοια και η εμφανής αδιαφορία από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας, η πλήρης έλλειψη έστω και του πιο στοιχειώδους ελέγχου από την πλευρά της κρατικής διοίκησης και η πλήρης αναισθησία και παλιανθρωπιά της μεγάλης πλειοψηφίας του ιατρικού κόσμου, -που είναι έτοιμος να ξεπουληθεί και να ξεπουλήσει τον εθνικό πλούτο για ένα all included σαββατοκύριακο στο Λονδίνο ή για ένα τελευταίας γενιάς laptop-, έχουν μετατρέψει την χώρα σε Ελντοράντο των φαρμακευτικών εταιρειών.

Κάθε φορά που οι αρμόδιοι παράγοντες καλούνται να απολογηθούν για την κατάντια του Δημόσιου Συστήματος Υγείας δεν χάνουν την ευκαιρία να μιλήσουν για την δήθεν ελλιπή χρηματοδότηση του. Και να ζητήσουν περισσότερα χρήματα. Είναι η μόνιμη επωδός. Και ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά των αφελών. Τα χρήματα όμως αυτά υπάρχουν. Και διατίθενται ήδη στο σύστημα υγείας με βασικούς διαχειριστές τους γιατρούς. Οι οποίοι προτιμούν να τα κατευθύνουν χωρίς τύψεις στα ταμεία των ευεργετών τους έναντι ευτελών ανταλλαγμάτων.

Πόσος κόσμος ξέρει άραγε ότι η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ, -που εγκαταλείφθηκε την τελευταία στιγμή εξαιτίας του υπερβολικού πολιτικού κόστους που θα προκαλούσε-, σχεδιάζονταν κυρίως για την κάλυψη των ελλειμμάτων των δημόσιων νοσοκομείων. Και ότι ήδη η κυβέρνηση αναζητά νέα φορολογικά έσοδα, λιγότερο φανερά και προκλητικά, από τις πλάτες των φτωχών κυρίως, για να καλύψει τα παράλογα αυτά ανοίγματα.

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά τα ΜΜΕ αναφέρονται στην σχέση που έχουν τα ελλείμματα των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Νοσοκομείων με την άθλια πρακτική της παροχής δώρων από τις φαρμακευτικές εταιρείες προς τους γιατρούς και τους άλλους επαγγελματίες της υγείας. Οι πολιτικοί μας ποτέ σχεδόν δεν μιλούν για τα πράγματα αυτά. Για αυτούς υπάρχουν μόνον ζητήματα πολιτικού κόστους. Κατά τα άλλα είναι μονίμως υπεράνω του οικονομικού κόστους. Μόνον όταν κάποιες φορές συρθούν να απολογηθούν σε κάποια από τις σκανδαλοθηρικές εκπομπές των τηλεοπτικών αποκαλύψεων σπεύδουν να δηλώσουν έκπληκτοι για όλα όσα συμβαίνουν. Και να καταφύγουν στην «διαπίστωση» ότι όλα όσα αυτονοήτως αληθή καταγγέλλονται, δεν μπορεί παρά να αφορούν μια μικρή και θλιβερή μειοψηφία επιστημόνων. Και δεν αγγίζουν, -υποτίθεται-, την μεγάλη πλειοψηφία των ευσυνείδητων γιατρών που μάχονται κάτω από αντίξοες συνθήκες για την υγεία του ελληνικού λαού. Από κοντά στο ίδιο παραμύθι, ως σεμνές παρθένες, και οι πανταχού παρόντες εκπρόσωποι των ιατρικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Και μετά, όλοι μαζί, κουνούν το κεφάλι προβληματισμένοι και μιλούν για τις δήθεν αντιδεοντολογικές και ανήθικες πρακτικές κάποιων εταιρειών που δωροδοκούν κάποιους λίγους ασυνείδητους γιατρούς. Βλέπετε, όταν η συζήτηση στρέφεται στην δεοντολογία και στην ηθική έχει σύντομο και εύκολο τέλος. Και πάνω από όλα δεν αναδεικνύει πολιτικές και διαχειριστικές ευθύνες.

Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι όλα όσα συζητούμε δεν είναι απλά αντιδεοντολογικά ή ανήθικα; Αντίθετα είναι ευθέως παράνομα και ποινικά κολάσιμα, αφού παραβιάζουν κατάφωρα σαφείς ευρωπαϊκούς νόμους που έχουν ήδη εδώ και καιρό μεταφερθεί στην εσωτερική έννομη τάξη.

Συγκεκριμένα, οι κάθε είδους παροχές των εταιρειών διακίνησης φαρμάκων και ιατρικού υλικού απαγορεύονται, και συνιστούν σοβαρά ποινικά αδικήματα, ήδη από το 1993 με την έκδοση της οδηγίας 92/28/ΕΟΚ, (νυν οδηγία 2001/83/ΕΚ – προϊόν συμπλήρωσης της πρώτης χωρίς τροποποίηση των αρχικών της διατάξεων), που μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη με την Υπουργική Απόφαση Υ6α/776/ΦΕΚ 536/20-7-1993.

Τα παραπάνω νομοθετήματα συνδέονται ευθέως, (υπό την έννοια της παράβασης του νόμου), με τις προβλέψεις των άρθρων 107§ιξ’ και 109§γ’ του ν. 2683/1998, του άρθρου 7 του ν. 2690/1999 και περαιτέρω, υπό την έννοια του άρθρου 12ΠΚ, με τα αδικήματα των άρθρων 235 και 236 και, κατά περίπτωση, των άρθρων 256, 259, 254 και 252 του Ποινικού Κώδικα.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, με βάση τις ισχύουσες διατάξεις, κάθε «συναλλαγή» των εταιρειών του ιατροφαρμακευτικού χώρου με τους επαγγελματίες του χώρου της υγείας, (και όταν λέμε κάθε εννοούμε ΚΑΘΕ), τυποποιεί τα αδικήματα της δωροδοκίας και δωροληψίας και, ειδικότερα, για τους υπαλλήλους της κρατικής διοίκησης, τα αδικήματα που έχουν σχέση με την ορθή εκτέλεση του υπηρεσιακού καθήκοντος των υπαλλήλων, την αμεροληψία, την απιστία προς την υπηρεσία κ.λ.π.

Η έκταση του φαινομένου και η κολοσσιαία οικονομική του διάσταση, (ας ξεχάσουμε προς στιγμή τις επιπτώσεις στην ποιότητα της περίθαλψης όταν κριτήριο για την συνταγογράφηση ή την επιλογή θεραπευτικής μεθόδου είναι το ποσοστό που θα εισπράξει ο γιατρός από την εταιρεία), συνηγορούν υπέρ ενός μείζονος και διαρκούς εγκλήματος που περνά απαρατήρητο και παραμένει ατιμώρητο. Πράγματι, θα ήταν αδιανόητο και πέρα από κάθε αρχή λογικής να ισχυρισθεί κανείς ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες μοιράζουν δώρα αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για λόγους αβροφροσύνης και χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα και ότι οι επαγγελματίες του χώρου της υγείας αποδέχονται τα δώρα αυτά παραμένοντας την ίδια στιγμή ανεπηρέαστοι και προσηλωμένοι στο υπηρεσιακό και επιστημονικό τους καθήκον.

Με βάση όλα τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα ότι τα τεραστίων διαστάσεων ποινικά αδικήματα που περιγράφουμε και που συντελούνται καθημερινά σε βάρος της δημόσιας υγείας και της οικονομικής ευρωστίας του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών ταμείων δεν αποτελούν ζήτημα ηθικής και δεοντολογίας. Είναι αμιγώς πρόβλημα εφαρμογής των νόμων του κράτους και υπό την έννοια αυτή συνιστά τομέα αποκλειστικής ευθύνης και αρμοδιότητας της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Φθάσαμε εδώ που φθάσαμε, και η κατάσταση ασφαλώς πρόκειται να επιδεινωθεί στο άμεσο μέλλον, επειδή αυτοί που κυβερνούν είτε δεν γνωρίζουν την ύπαρξη των νόμων είτε αδιαφορούν για την εφαρμογή τους.

Η απαράδεκτη αυτή κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνον αν το διεκδικήσουμε με τον πιο έντονο τρόπο. Μόνον εάν το απαιτήσουμε. Το ζήτημα αφορά το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Αφορά την υγεία και τις συντάξεις μας.

Ας κάνουμε κάτι τώρα. Ας δείξουμε στην πράξη ότι η ανοχή μας εξαντλείται.

Αντιγράψτε και στείλτε με ηλεκτρονικό μήνυμα στον Πρωθυπουργό, στον Υπουργό Δικαιοσύνης και στον Αρμόδιο για θέματα Δημόσιας Υγείας Επίτροπο της Ε.Ε. το παρακάτω μήνυμα.

-----------------------------------------------------------------------------------

-Εφαρμόστε την οδηγία 2001/83/ΕΚ και τους συναφείς ποινικούς νόμους.

-Σταματήστε την παράνομη δωροδοκία των γιατρών από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

-Σταματήστε την κατευθυνόμενη συνταγογράφηση.

-Προστατεύστε την υγεία των ελλήνων πολιτών.

-Διαφυλάξτε τους πολύτιμους οικονομικούς πόρους των ασφαλιστικών ταμείων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

------------------------------------------------------------------------------------

ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

Πρωθυπουργός: pressoffice@primeminister.gr

Υπουργός Δικαιοσύνης: grammatia@justice.gov.gr

Επίτροπος της Ε.Ε. για θέματα Δημόσιας Υγείας: markos.kyprianou@ec.europa.eu

Το πραξικόπημα της Λισαβόνας

2007-10-28T10:23:00.000+02:00

Αναδημοσίευση από το πολιτικό καφενείο.

Θυμωμένη ήταν η ισπανική «Ελ Παϊς» στο προχθεσινό κύριο άρθρο της που αναφερόταν στα αποτελέσματα της άτυπης συνόδου κορυφής των 27 ηγετών της ΕΕ στη Λισαβόνα, όπου ασχολήθηκαν με την έγκριση καταρχήν της συνθήκης που θα αντικαταστήσει το αλήστου μνήμης Ευρωσύνταγμα: «Κατά βάθος ήταν μια υπέρτατη άσκηση ευρωπαϊκής υποκρισίας... Για μια ακόμη φορά η Ευρώπη έκανε ένα βήμα, πίσω όμως από τις πλάτες των πολιτών», υπογράμμιζε, εκφράζοντας ανοιχτά τη διαφωνία της με την τακτική των ηγετών της ΕΕ, οι οποίοι επανέφεραν το απορριφθέν Ευρωσύνταγμα με... ψευδώνυμο για να εξαπατήσουν τους Ευρωπαίους πολίτες και να μην το θέσουν σε δημοψήφισμα ώστε να αποφύγουν την εκ νέου απόρριψή του. Πολιτικό πραξικόπημα δηλαδή!

Γιώργος Δελαστίκ

«Η δημοκρατία επέβαλλε να το ξαναβάλουν σε δημοψήφισμα τόσο στις χώρες που το ενέκριναν (Ισπανία και Λουξεμβούργο) όσο και σε εκείνες που το απέρριψαν (Γαλλία και Ολλανδία)», τόνιζε η σοβαρή εφημερίδα χωρίς περιστροφές.

«Η Ευρώπη θεραπεύει τη συνταγματική κρίση της με το φάρμακο, το οποίο την αρρώστησε!», έγραφε στο ίδιο πνεύμα και η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Στο κύριο άρθρο, μάλιστα, η σοβαρή συντηρητική εφημερίδα υπογράμμιζε ότι «σε πολλές από τις παλιές χώρες - μέλη, η κοινή γνώμη έχει γίνει τόσο απρόβλεπτη απέναντι στην ΕΕ ώστε οι κυβερνήσεις τους χειρίζονται τη μεταρρυθμιστική συνθήκη σαν ωρολογιακή βόμβα που έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία»!

Η δυσφορία αυτή είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αφ' ης στιγμής το Ευρωσύνταγμα απορρίφθηκε πανηγυρικά στη Γαλλία και την Ολλανδία, οι ηγέτες της ΕΕ έπρεπε να λάβουν υπόψη τους τις αντιρρήσεις των λαών ως προς το ακραία νεοφιλελεύθερο και ατλαντικό περιεχόμενό του, να το αναμορφώσουν ριζικά ως προς την πολιτική του κατεύθυνση και να παρουσιάσουν ένα άλλο κείμενο, διαφορετικής πολιτικής φιλοσοφίας. Αυτοί άφησαν εντελώς άθικτο το απωθητικό νεοφιλελεύθερο και ατλαντικό περιεχόμενο, το οποίο υποτάσσει την Ευρώπη στις ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ, και άλλαξαν πράγματα, τα οποία κανείς δεν τους ζήτησε! Ασημαντότητες, όπως την αναφορά σε ύμνο και σημαία της ΕΕ, τις λέξεις «συνταγματική συνθήκη» και άλλα παρόμοια. Κατόπιν αντί για Ευρωσύνταγμα ονόμασαν το πόνημά τους...

«Συνθήκη για την τροποποίηση της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ενωση και της Συνθήκης για την Ιδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας»! Το άκρον άωτον της γραφειοκρατικής διαστροφής... Περιφρονώντας βαθύτατα τις διαθέσεις των πολιτών, οι ηγέτες των «27» ασχολήθηκαν εν συνεχεία με τις γελοιότητες που χαρακτηρίζουν όλες τις διενέξεις τους, οι οποίες φυσικά αφορούν αποκλειστικά τη νομή της εξουσίας ανάμεσά τους, στα διάφορα επίπεδα: πόσους ευρωβουλευτές θα έχει κάθε χώρα, τι θα γίνει με την κατανομή των επιτρόπων στην Κομισιόν, αν θα έχουν υπεύθυνο για την εξωτερική πολιτική που να μην τον ονομάζουν όμως υπουργό Εξωτερικών της ΕΕ, αλλά να του έχουν επιτελείο σαν να ήταν υπουργός Εξωτερικών κ.λπ. Ούτε που έδωσαν σημασία στο γεγονός ότι ενώ αυτοί συζητούσαν τέτοιας ποιότητας θέματα, έξω από τον χώρο της συνόδου κορυφής διαδήλωναν πάνω από 200.000 (!) εργαζόμενοι που συμμετείχαν στη μεγαλύτερη συγκέντρωση και πορεία που έχει γίνει στη Λισαβόνα εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα, από την εποχή της «επανάστασης των γαριφάλων», απαιτώντας «μια κοινωνική Ευρώπη» και «εργασία με δικαιώματα». Οι ηγέτες των «27» παζάρευαν αν θα δώσουν ή όχι έναν ευρωβουλευτή περισσότερο στην Ιταλία, να τους κάνει 73 αντί 72! Επιπλέον, συνεχίζοντας την πορεία στραγγαλισμού των δικαιωμάτων των εθνών, επικύρωσαν οριστικά την απόφασή τους να καταργήσουν την εκ περιτροπής εξάμηνη προεδρία της ΕΕ και να ορίζουν πρόεδρο μόνιμο για πέντε χρόνια (δυόμισι συν δυόμισι). Ο Σαρκοζί μάλιστα πρότεινε για πρώτο πρόεδρο τον... Τόνι Μπλερ, τον αποκαλούμενο από τον βρετανικό Τύπο και «σκυλίτσα του Μπους (!)» λόγω της πλήρους υποταγής του σε οποιαδήποτε πολιτική επιλογή των ΗΠΑ. Οσο για τον... «μυστικό» υπουργό Εξωτερικών με τη χάρη δίχως το όνομα, κυκλοφορεί το όνομα του πρώην δεξιού πρωθυπουργού της Σουηδίας, Καρλ Μπιλντ, ο οποίος είναι ακραίος φιλότουρκος και ενδεχόμενη τοποθέτησή του στη θέση αυτή θα σηματοδοτήσει σοβαρότατα προβλήματα για τη χώρα μας και για την Κύπρο.

Πρόκειται για εξέλιξη που πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία, αλλά καμιά σιγουριά δεν υπάρχει πως η κυβέρνηση Καραμανλή θα τολμήσει να απορρίψει την υποψηφιότητά του. Αντιθέτως, έπειτα από όλα αυτά που έγιναν στη Λισαβόνα ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι... «η Ελλάδα θα είναι από τις πρώτες χώρες που θα επικυρώσουν τη μεταρρυθμιστική συνθήκη»!

ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ «Η Ευρώπη έχασε την ψυχή της»

Μελαγχολικό το συμπέρασμα της σοσιαλιστικής «Ελ Παϊς» για τη σύνοδο της Λισαβόνας: «Η ΕΕ έχασε ένα κομμάτι από την ψυχή της με το πέρασμα της μεταρρυθμιστικής συνθήκης», έγραψε. Η δεξιά «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» συμμερίζεται το αίσθημα απαισιοδοξίας: «Η τιμή είναι πολύ υψηλή. Δεν έγκειται μόνο σε μια συνθήκη που είναι ακατάληπτη ακόμη και κατά την κρίση των υποστηρικτών της. Εγκειται επίσης και στο ότι με αυτήν η "Ευρώπη" παραιτείται οριστικά από την ιδέα ότι οι πολίτες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συζήτηση για την ευρωπαϊκή συνταγματική τάξη», υπογράμμισε σε εμφανή πικρία.

Πρόταση (αλά ΣΥΡΙΖΑ) για επετειακό δρώμενο αντί παρελάσεως...

2007-10-25T23:02:00.000+03:00

Δεν έχει πολέμους, ούτε ήρωες, τα παιδιά δεν παρελαύνουν "σαν στρατιωτάκια" (πόσο κίτς μικροαστικό λεξιλόγιο θα πρέπει να υποστούμε μέχρι να εξαφανιστούνε Χριστούλη μου...), προάγει την διακρατική φιλία και την πολυπολιτισμικότητα, καταργώντας τα γλωσσικά στερεότυπα και φυσικά είναι οικολογικό... Γεμάτο γκαζόν!

Με εκπλήσσει ευχάριστα!

2007-10-25T00:31:00.000+03:00

Τελευταία μου προκαλεί ευχάριστη έκπληξη η ευκολία με την οποία συμφωνούν οι εκάστοτε συνομιλητές μου με την "εξαιρετική" γνώμη που διατυπώνω για τον ΣΥΡΙΖΑ..., η αποδοχή των αιτιάσεων που παραθέτω, γενικά η έλλειψη διάθεσης αντιλόγου! Ιδιαίτερα οι παλιοί εσωτερικάκηδες...

"Ρόμπα ξεκούμπωτη" τους βλέπω να γίνονται αν συνεχίσουν την τακτική της "επανάστασης" επιπέδου τρίτης γυμνασίου στον Γείτονα, άντε στον Δούκα...

Πώς τον λέν, πώς τον λέν, τον σωβινιστή...;

2007-10-24T00:33:00.000+03:00

“Όμως φυσικά από την άλλη μεριά η Ελλάδα όπως όλοι, γιατί η Ελλάδα που δεν είναι ούτε ανάπηρη ούτε καθυστερημένη, να μην ασκήσει και αυτή τα δικαιώματά της, τις δυνατότητές της να χρησιμοποιήσει τους διεθνείς οργανισμούς σε όφελός της;

Η συνέχεια και η αποκάλυψη στον εξαίρετο ΕΞΑΠΟΔΩ!

Το Μακεδονικό, αφύπνιση και μικροεθνικισμός

2007-10-21T13:35:00.000+03:00

Ενώ έχουμε "αράξει" γεμάτοι περηφάνεια... εκεί που μας έχουν γραμμένους οι γυφτοσκοπιανοί (ο χαραχτηρισμός αποδίδεται πλέον από τον γράφοντα με καθαρά φυλετικά κριτήρια κάτω από μια έξαρση μισαλλοδοξίας...), καθώς η σοβαρή μας εξωτερική πολιτική δεν έχει ακόμα καταλήξει !!!! αν έχουμε αναστείλει για παράδειγμα την αποστολή κονδυλίων βοήθειας ή όχι..., συνεχίζω την παράθεση κειμένων που ίσως "καθαρίσουν" το θολωμένο απ' την πολυπολιτισμική (ΝΑΤΟϊκή) "οικουμενικότητα" μυαλό μας. Θυμίζω ότι σήμερα Κυριακή, ενώ από την μια το ΠΑΡΟΝ (για παράδειγμα) μόνο που δεν κήρυξε ανένδοτο για το θέμα..., από την άλλη η Ντόρα παραμένει ΥΠΕΞ, η αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται (στις επόμενες εκλογές να πάρετε και το Ουράνιο τόξο μαζί, έτσι μπαρμπα-Γλέζο;), η "αυτοϊκανοποίηση" του ΠΑΣΟΚ το ίδιο και φυσικά η κοροϊδία απ' τον χοντρό πάει σύννεφο! Δεν πειράζει! Εμείς οι "αντιεξουσιαστές" τη βρίσκουμε με τη διάλυση... Όταν λέω "εμείς" εννοώ εμένα και τον χοντρό. Τον πρωθυπουργό ντε!

Τ

ο Μακεδονικό διεκδικεί μια διττή όσο και αντιφατική παρουσία στα ελληνικά πράγματα. Από τη μια αποτελεί στοιχείο αφύπνισης και ενεργοποίησης απέναντι στην βαλκανική και την εθνική πραγματικότητα και από την άλλη μέσω αυτού εκφράστηκε ένας έκφραση ενός παρωχημένος και επικίνδυνος μικροεθνικισμός, επικίνδυνος για μια "μεγάλη" και οραματική πολιτική στα Βαλκάνια.

Γι αυτό και από την αρχή της εμφάνισής του, φάνηκε να τηρούμε μια αντιφατική στάση ανάλογη με την ίδια την αντιφατικότητα του φαινομένου. Από τη μια να κατανοούμε την οργή και την καταδίκη ενάντια στο φάντασμα του σλαβομακεδόνικου σωβινισμού που επανεμφανιζόταν, μια ξαφνική αναβίωση μιας αντιπαράθεσης που αιματοκύλισε και διαίρεσε τα Βαλκάνια για 80 χρόνια τουλάχιστον -από τη δεκαετία του 1860 έως αυτή του 1940- * από την άλλη θλιβόμαστε γιατί το Μακεδονικό υπήρξε παράγοντας απομόνωσης και γελοιοποίησης της Ελλάδας, μεγάλη ευκαιρία για τους Τούρκους να μας απομονώσουν στα Βαλκάνια και την διεθνή κοινότητα, όσο και για πολλούς άσπονδους φίλους μας σε Ανατολή και Δύση -κυρίως σε αυτή την τελευταία.

Γι' αυτό και προσπαθούσαμε -τουλάχιστον μερικοί και δυστυχώς όχι τόσο πολλοί- να τηρήσουμε μια δύσκολη στάση: Nα υποστηρίζουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην σοβινιστική υφαρπαγή του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας και ταυτόχρονα να επιθυμούμε το ταχύτερο δυνατό έναν συμβιβασμό -του τύπου Σλαβομακεδονία ή Βόρεια Μακεδονία- που θα επέτρεπε στην Ελλάδα να επανέλθει δυναμικά στην βαλκανική της πολιτική.

Σήμερα νομίζουμε ότι έχει αποδειχτεί η ευθυκρισία μιας τέτοιας επιλογής, όπως ίσως και η εξαιρετική δυσκολία της να εφαρμοστεί!

Το Μακεδονικό ως έδαφος επανεθνικοποίησης

Το Μακεδονικό αποτέλεσε αποφασιστικό παράγοντα επανεθνικοποίησης των Ελλήνων μετά από μια περίοδο άφρονης ευφορίας, ιδιαίτερα στη μεταπολιτευτική περίοδο, όταν η χώρα έμοιαζε να μετατρέπεται σε ένα τουριστικό θέρετρο της Δύσης. Το Μακεδονικό -αφυπνίζοντας ιδιαίτερα τον πληθυσμό της Βόρειας Ελλάδας- ήρθε να θυμίσει πως όχι μόνο δεν συνορεύουμε με τον Ατλαντικό, αλλά πως η εθνική ταυτότητα, η χωροταξική αναφορά αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της ανθρώπινης κοινωνικότητας. Επί πλέον ξανάφερε, έστω και μέσω της αρνητικής οδού, την Ελλάδα σε επαφή με τα Βαλκάνια. Μέσω του Μακεδονικού γίναμε και πάλι Βαλκάνιοι. Καταλάβαμε πως οι γεωπολιτικές πραγματικότητες είναι εδώ και συχνά μπορούν ανατρέψουν πολιτιστικές ταυτότητες και εξαρτήσεις. Μια Ελλάδα εκδυτικισμένη σε μεγάλο βαθμό-ειδικά οι ελίτ της- ξαναβρέθηκε στο έδαφός της, άρχισε να ασχολείται και πάλι με την ιστορία της. Μετά την τούρκικη απειλή από τα ανατολικά μας ήρθε το Μακεδονικό στα βόρεια να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Και αν σήμερα το "Μακεδονικό" έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο ωστόσο η πραγματικότητα της επανεθνικοποίησης παρέμεινε. Έστω και εάν αυτή η αφύπνιση θύμιζε συχνά μικρό παιδί που μαθαίνει να περπατάει μπουσουλώντας και να μιλάει κραυγάζοντας, Αυτό ήταν το τίμημα της αποεθνικοποίησης τόσων χρόνων.

Οι αρνητικές επιπτώσεις

Όμως υπήρξαν και σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις.
Και αναφέρουμε μερικές.

Α. Μια άκαμπτη θέση -ούτε Μακεδονία ούτε τα παράγωγά της- μας δημιούργησε μεγάλα και σοβαρά προβλήματα στα Βαλκάνια εμποδίζοντάς μας να αναλάβουμε πρωτοβουλίες σε παμβαλκανικό επίπεδο αμέσως μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Β. Αυτή η στάση μας επέτρεψε στη Δύση να μας απομονώσει και να μας δυσφημήσει διεθνώς, απομόνωση που είχε αρνητικές συνέπειες και για τους Σέρβους και για τη συνοχή των Βαλκανίων.

Γ. Αποτέλεσε ιδανική ευκαιρία για τους Τούρκους να διεισδύσουν στα Σκόπια και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν έναν άξονα Αλβανία-Σκόπια-Βουλγαρία ενάντια στην Ελλάδα και τη Σερβία και να προωθήσουν συνολικά τις τουρκικές διεκδικήσεις ενάντια στην Ελλάδα.

Δ. Επέτρεψε στο εσωτερικό της χώρας στις λεγόμενες "αντι-εθνικιστικές" δυνάμεις να συσπειρώσουν σχετικά εύκολα τις από παράδοση "διεθνιστικές" δυνάμεις της αριστεράς σε ένα "αντιμακεδονικό μέτωπο". Αυτή η συσπείρωση είχε πολύ αρνητικές συνέπειες. Γιατί απομάκρυνε από τα εθνικά θέματα ένα σημαντικό ποσοστό διανοουμένων που ταλαντεύονταν για τη στάση που θα έπρεπε να ακολουθήσουν και τους έριξε στο στρατόπεδο του άκριτου ευρωπαϊσμού. Έτσι είδαμε τμήματα της αριστεράς που σε σχέση με το Κυπριακό ή την Τουρκία στο παρελθόν είχαν γενικά σωστή στάση να μεταβάλουν τη στάση τους με βάση το "Μακεδονικό".

Ε. Τέλος και το σημαντικότερο ίσως, στο αντίπαλο στρατόπεδο, εκείνο των "εθνικών", ενίσχυσε τις τάσεις στον "μικροεθνικισμό", του τύπου: "αγώνας εναντίον όλων των γειτόνων μας, ως εχθρών της Ελλάδας", τη στιγμή που ήταν αναγκαία μια "μεγάλη" εθνική αντισωβινιστική πολιτική στα Βαλκάνια, έστω και αν υποχρεωνόμαστε και σε μερικούς οδυνηρούς συμβιβασμούς.

Tι μπορεί να γίνει σήμερα

Σήμερα δυστυχώς με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων έχουν παγιωθεί ορισμένα αρνητικά χαρακτηριστικά, αλλά και το "Μακεδονικό" έχει επιστρέψει στις πραγματικές διαστάσεις του.

Αυτό που σήμερα πια μπορεί να γίνει είναι από τη μια να επιμείνουμε στο σύνθετο όνομα, που αποτελεί την έσχατη υποχώρηση που μπορούμε να κάνουμε -διότι βέβαια δεν μπορούμε να χαρίσουμε τη Μακεδονία αποκλειστικά στους Σλαβομακεδόνες- και από την άλλη να προωθήσουμε μια πολιτική σύσφιγξης των βαλκανικών σχέσεων. Μια τέτοια πολιτική θα υποχρεώσει την κυβέρνηση των Σκοπίων σε σταδιακή αναθεώρηση της σοβινιστικής της πολιτικής, δεδομένου ότι θα παραμένει έξω από τις βαλκανικές διεργασίες -έρμαιο των καλών διαθέσεων της Αλβανίας και της Τουρκίας. Γιατί οι Σλαβομακεδόνες απειλούνται κυρίως από την συμπαγή παρουσία και τον πιθανό αλυτρωτισμό της Αλβανικής κοινότητας και μια σταθεροποίηση των σχέσεών τους με την Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία είναι απολύτως αναγκαία για να παραμείνει βιώσιμο το κράτος τους. Μια διαδικασία βαλκανικής συνεννόησης είναι όρος ζωής ή θανάτου για τους Σλαβομακεδόνες. Κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαν να μείνουν έξω από αυτήν.

του Γιώργου Καραμπελιά
[Άρδην 6, Ιαν.-Φεβρ. 1997]

ΡΗΞΗ 21

2007-10-20T19:17:00.000+03:00

Μια άποψη !

2007-10-19T14:28:00.000+03:00

Με το Μακεδονικό σε κατάσταση "ξεπουλήματος" από τα 2 μεγάλα κόμματα (γιατί αν πράγματι υπήρχε διάθεση να βρούμε συμβιβαστική λύση θα ήμουν ο πρώτος που θα επικροτούσα) και με τον ΣΥΡΙΖΑ ευρισκόμενο σε κατάσταση παραληρήματος ενδοτικής-αντεθνικής αθλιότητας, άρχισα χθές μια σειρά αναδημοσιεύσεων με φιλοπατριωτικό περιεχόμενο. Συνεχίζω σήμερα με το τελευταίο κείμενο του Πάμπλο (από το 1ο Άρδην) που γράφτηκε μετά την κρίση των Ιμίων(*).

Η κρίση της Ίμιας κατέδειξε βασικά πράγματα για την παρούσα κατάσταση στη χώρα μας.

Επιβεβαίωσε τα κοινά σχέδια Ουάσιγκτον-Άγκυρας για μια αποφασισμένη τροποποίηση του καθεστώτος στο Αιγαίο παρασύροντας την Αθήνα σε διαπραγματεύσεις.

Κατέδειξε επίσης πόσο η πίεση αυτή θα είναι μεγάλη αναγκάζοντας την Αθήνα να αντιμετωπίσει στήθος προς στήθος τη στρατιωτική αναμέτρηση. Κατέδειξε ακόμα σε ποιο βαθμό έχει ατονήσει η εθνική ευαισθησία της άρχουσας τάξης αλλά και μέρους του λαού.

Γιατί μπροστά σε μια τόσο σοβαρή εθνική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, το φυσικότερο θα 'ταν τα διάφορα μαζικά της κόμματα φανερά ανίκανα, το καθένα μόνο του, να την αντιμετωπίσει, να στρεφόταν εξ ιδίων προς λύση εθνικού ενιαίου μετώπου δημοκρατικά στηριζόμενου στον λαό.

Αλλά ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο, τα διάφορα κόμματα αλληλοσυγκρούονται και αλληλοκατηγορούνται με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς δίδοντας έτσι την εικόνα μιας χώρας χωρίς σοβαρή εθνική ηγεσία, ικανή να αντιλαμβάνεται και να ανταποκρίνεται έγκαιρα στις ανάγκες του λαού και του Έθνους της.

Το γεγονός ότι επισημαίνεται μονομερώς ο "τουρκικός" κίνδυνος και συγκαλύπτεται ο αποφασιστικός ρόλος της Ουάσιγκτον δείχνει πόσο παραπλανητικά φέρεται η ελληνική ηγεσία, προετοιμασμένη να αποδεχθεί σειρά εθνικών παραχωρήσεων στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη, για τις οποίες υπάρχει ολοφάνερα υποστήριξη της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα.
Η κρίση βέβαια θα συνεχιστεί. Και θα θέσει ως καθήκον σε όσους κατέχονται όχι από κραυγαλέο εθνικισμό, τρόπο επίδειξης χωρίς βάθος και δύναμη πατριδοκαπηλίας, αλλά από γνήσιο εθνισμό και αντιιμπεριαλιστική διάθεση, τον σταθερό προσανατολισμό προς έγκαιρη δημιουργία ενιαίου εθνικού μετώπου στηριζόμενου στον δημοκρατικό Λαό στη βάση.

Μιχάλης Ράπτης Φλεβάρης 1996

(*) Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά η ανεκδιήγητη Γιαννάκου, που ο Θεός να της παίρνει χρόνια και να μου δίνει δευτερόλεπτα, τα αντιμετώπιζε σαν άκλιτο όνομα! Τα Ίμια, των Ίμια,... ΟΥΣΤ ρεεε!

Η απειλή εναντίον της Ελλάδας.

2007-10-18T21:17:00.000+03:00

Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο -από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ' ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ' αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση. Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού.

Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ' ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ' αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.

Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να 'χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρια της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι.

Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο)*

* Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο. Περιοδικό Convoy, τεύχος 18, Ιούνιος 1995.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2007-10-16T18:22:00.000+03:00

Την Πέμπτη 18/10 και ώρα 8:00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί συζήτηση σχετικά με το νέο βιβλίο του Γ. Καραμπελιά

"Το 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού".

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) και ομιλητές, εκτός από τον συγγραφέα, θα είναι οι: Γιώργος Κοντογιώργης (συγγραφέας, καθηγητής πανεπιστημίου) και Θ. Ζιάκας (συγγραφέας).

Πήραμε αυτό...

2007-10-15T23:06:00.000+03:00

...και παραδίδουμε κάτι τέτοιο!

Η συμμετοχή μου στην ημέρα των bloggers για το περιβάλλον.

Παρηγορία

2007-10-14T10:18:00.000+03:00

Δεν μπορώ να καθυστερήσω άλλο την έκφραση των ευχαριστιών μου από καρδιάς, στην αντιΧριστοδουλική ιεραρχία. Αυτούς "τους καλούς", τους τόοοοσο καλλιεργημένους και αφοσιωμένους και δημοκράτες. Αυτούς που υποστηρίζονταν σθεναρά από τα ΝΕΑ, το ΒΗΜΑ, η Ελευθεροτυπία, το ΕΘΝΟΣ και τον υπόλοιπο παγκοσμιοποιητικό τύπο κάτι χρόνια πρίν...

...για την παρηγορία που προσφέρουν σε όλους τους καρκινοπαθείς της χώρας, με την "γλυκύτατη" προσπάθεια "να τραβήξουν το καπάκι" πάνω από ζωντανό άνθρωπο, να εξαφανίσουν κάθε ελπίδα θαύματος από την ζωή των ασθενών,

να μας πείσουν τελικά ότι

καρκινοπαθής = νεκρός

Αυτό είναι το ιεραρχικό τους καθήκον φαίνεται. Διαφημιστές του χάρου! ΕΥΓΕ!

Οικολόγοι - Πράσινοι, Κεμάλ και βιβλίο ιστορίας...

2007-10-12T09:22:00.000+03:00

Επειδή στη χώρα αυτή κυρίαρχο πολιτικό καθήκον είναι το "ξεβράκωμα" των διαφόρων που κυκλοφορούν με προσωπεία, ώστε να ξέρουμε το "ποιός είναι ποιός", παραθέτω την ακόλουθη ανακοίνωση των "Οικολόγων-Πράσινων" για την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας (όσοι τους ψηφίσατε νομίζατε ότι ασχολούνται με την οικολογία κοροϊδάρες...) αλιευθείσα στην ιστοσελίδα της Ρεπούση!!! Οι "οικολόγοι" που όταν τους ξεφώνησαν άπαντες (εμού συμπεριλαμβανομένου) για την άρρωστη λατρεία τους προς τον σφαγέα Κεμάλ, πολύ στενοχωρήθηκαν που τους "παρεξηγήσαμε", φοβήθηκαν κι' όλας..., έλαβαν και την υποστήριξη των απανταχού ορνίθων, μόνο θεία φώτιση δεν έλαβαν! Και σαν την πουτάνα που θέλει να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει... μας ανεκοίνωσαν!

Νίκησε το βιβλίο της υστερίας

Στη σύγχρονη πυρά παραδόθηκε πια το περίφημο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, που συσπείρωσε εναντίον του ένα ευρύτατο διακομματικό λόμπυ και επηρέασε σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης.

Τελικά, ο μόνος «συνωστισμός» ήταν αυτός στα τηλεοπτικά παράθυρα, πρακτική που έδωσε ούριο άνεμο στα πανιά του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και ήταν αυτός που άφησε έξω από τη Βουλή την Υπουργό Παιδείας παρά οι φοιτητικές κινητοποιήσεις. Αυτό το μήνυμα πήρε η κυβέρνηση Καραμανλή που υπακούοντας στις εξωθεσμικές απαιτήσεις και καταπατώντας την εκπαιδευτική διαδικασία -παρά και τις αλλαγές που έγιναν αποδεκτές από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και τη Συντακτική Ομάδα- έστειλε το βιβλίο στα αζήτητα.

Η αντιπαράθεση αυτή, όμως, δεν είναι καινούργια. Είχε εμφανιστεί και στο παρελθόν με αφορμή τη συγγραφή άλλων διδακτικών βιβλίων που κρίθηκαν «αντεθνικά» ή ακόμη και «αντιχριστιανικά» και αποσύρθηκαν.

Πιστεύουμε πως οι διάφοροι υπερπατριώτες έμποροι της ευαισθησίας των πολιτών που κινητοποιήθηκαν για την απόσυρση του βιβλίου, με την επιλεκτική εθνικιστική μνήμη, εκφράζουν ένα έλλειμμα πολιτικής ωριμότητας, αυτοπεποίθησης, βούλησης για αυτοκριτική και διάθεσης για αντικειμενικότητα στην ελληνική κοινωνία.

Όμως η ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης με τους γείτονες αλλά και οι νεότερες παιδαγωγικές απόψεις (καλλιέργεια της αυτενέργειας, ανάπτυξη της κριτικής σκέψης) απαιτούν την αναθεώρηση των σκοπών και μέσων της διδασκαλίας της Ιστορίας. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά τα ιστορικά γεγονότα αλλά και δεν μπορεί οι περιπέτειες του παρελθόντος να καθορίζουν το παρόν και να εμποδίζουν την οικοδόμηση ενός βιώσιμου και ειρηνικού μέλλοντος. Κι ούτε μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στην εποχή που τα βιβλία της Ιστορίας ήταν γεμάτα από ονόματα βασιλιάδων, χρονολογίες μαχών και πολέμους, που δεν εμπόδισαν άλλωστε πολλά παιδιά να ξεχνάνε τι ακριβώς εορτάζεται στις εθνικές επετείους.

Στο πλαίσιο αυτό, το ελάχιστο που μπορούμε να επισημάνουμε είναι πως:

- Δεν μπορεί να αρκούμαστε σε υψηλές εθνικιστικές κορώνες για αυτο-κατανάλωση για τη χώρα μας και ταυτόχρονα να καταπατούμε ή να καίμε τα δάση της για να τα κάνουμε οικόπεδα.

- Δεν μπορεί να καταθέτουμε τα βιβλία της Ιστορίας στον Ψωμιάδη ή στον Καρατζαφέρη και τους ομοίους τους για έγκριση.

- Είμαστε με το είδος της ιστορικής μνήμης που ένωσε την Ευρώπη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι με εκείνο που έκανε ερείπια την πρώην Γιουγκοσλαβία.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

www.ecogreens .gr - email: ecogreen @otenet. gr

Είσαστε, τί είσαστε... Να ρωτήσετε το κόσμο γύρω σας. Και μην μου πείτε ότι σας ψήφισε 1,07%. Θα σας ξεβρακώσουμε - όσοι σας έχουμε καταλάβει - για να σας σιχαθούν κι' οι μανάδες σας!

"Μεγάλη" χώρα η USA!

2007-10-11T19:42:00.000+03:00

Με τον κλασομπετούγια, το Αλβανικό "είδωλο", τον Bushi τον watchless προεδράρα, η "υπερδύναμη" απειλείται από τους Τούρκους πασσάδες... Οι οποίοι για να δείξουν πόσο πολιτισμένοι είναι και πόσο σέβονται την νομιμότητα, απειλούν να εισβάλουν στο Ιράκ για αντίποινα!

Μην ανησυχείτε όμως. Η Ελλαδάρα στηρίζει αταλάντευτα την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας!

Ακολουθούν τρία βιντεάκια για το Αρμενικό. Η γενοκτονία πάντως πέρασε από το κονγκρέσσο...

Turks warn U.S. over genocide vote - CNN.com

Σεμινάρια!

2007-10-11T10:37:00.000+03:00

Είναι τα ομαδικά - πολυφωνικά ιστολόγια πιό ενδιαφέροντα;

2007-10-11T10:05:00.000+03:00

ΝΑΙ 9 (60%)

ΟΧΙ 5 (33%)

ΔΞ/ΔΑ 1 (6%)

Votes so far: 15
Poll closed

Χωρίς πολλά λόγια...

2007-10-09T22:24:00.000+03:00